MahjongFenomen

1150 + 1 = 1151

Tytuł: Zobaczysz Wszystko

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Dokumentalny

Reżyseria: Nathan Fielder, Lance Oppenheim

Czas trwania: 2h 54m

Brak oceny

Kim jest Elizabeth Holmes? Można się dowiedzieć z internetu, że to oszustka, która opracowała wynalazek, który nie działał, a mimo to działała w sensie inwestycji w niego. Ostatecznie została skazana za to na więzienie.

Zanim jednak posłusznie poszła odsiedzieć swoje - zaprosiła do nagrywania swoich ostatnich dni na wolności Nathana Fieldera.

---- I tu SPOILER ALERT, bo sami twórcy proszą by nie ujawniać zbyt wiele, nie czytać zbyt wiele itp, przed pójściem na seans. ---- więc poniżej lecą SPOILERY jak coś! ----

I dzięki temu dostajemy dość nietypowy dokument, w którym twórca nie chowa się za kamerą, a wprost przeciwnie, wyrasta na jednego z głównych bohaterów filmu.

Początek to dość nieźle dobrane zdjęcia rodzinnej sielanki - Elizabeth i jej partner Bill, oraz w tle ich dzieci. Nathan obserwuje ich codzienność, już powoli zaczynamy rozumieć kobietę, może nawet zyskać naszą empatię. Nawet bardziej, gdy reżyser już mocniej wchodzi w życie tej rodziny, zadając pytania, tworząc eksperymenty myślowe - to ciekawe właśnie jak na prostym żarcie o nieporozumieniu słownym dziwnie wypada sama Elizabeth, która mówi, że nie zrozumiała dowcipu.

Nathan eksperymentuje dalej - np. oglądają w trójkę serial, który powstał na kanwie jej historii - ale Elizabeth zaczyna w końcu płakać przy którymś odcinku, wygląda na zdewastowaną przez to, jak ją przedstawiono.

Ciężko ocenić Elisabeth, ale za to dość łatwo ocenić Billa, który jest autorytatywny, narcystyczny i kontrolujący, a zarazem imponuje zapewnieniami o wielkiej, niesamowitej miłości, która łączy go i Elisabeth. Mu ciężko uwierzyć, ale Elisabeth sprawia wrażenie niewinnej ofiary własnej niesławnej popularności, odrzuca dość emocjonalnie swój wizerunek, stworzony w mediach. I łatwo nam w to uwierzyć, bo i sam Nathan wydaje się w to wierzyć.

Ale jest wiele torów, na których spotykamy zepsute szyny. Na przykład, na rzecz kręcenia dokumentu Holmes z Billem wynajęli do tego specjalnie domek nad morzem, czyli nie zaproszono ekipy do ich prawdziwego domu. Inną zepsutą szyną jest właśnie wyjaśnienie tego, jak rozumie kłamstwo Elisabeth, czym zaskakuje Nathana, albo właśnie niezrozumienie dowcipu słownego z popularnego skeczu.

Druga część filmu dzieje się już, gdy Holmes trafia do odsiadki. Te fragmenty, których nie udało się sfilmować reżyser inscenizuje, paradoksalnie aktorką, która grała Holmes w serialu, czyli Amandą Seyfried. Sama aktorka nie raz punktuje reżysera, zauważając, że wkręcił się w postać Elisabeth.

Próbują oboje zrozumieć jedno - czy Holmes naprawdę padła ofiarą tego wszystkiego, a może kolejny raz za nią stoi facet, który wszystkim kieruje, a ta bezwolnie oddaje mu taką władzę? A może jest po prostu świetną manipulantką, która potrafiła przez wiele dni wodzić za nos reżysera, aż sam wpadł w dołek, w który chciał wkręcić widzów.

To też demaskuje nieco gatunek dokumentu - nie ma możliwości, by zobaczyć wszystko, mimo że filmy dokumentalne niby po to się kręci - by przedstawić porządnie jakiś temat. Zawsze jest trochę "nadkręcone", zawsze jest trochę udawania, zawsze jest prawda ukryta, gdzieś wewnątrz, i mimo że Fielder badawczo patrzy w wielkie oczy Holmes, to czy widzi to co chce zobaczyć, czy może szuka czegoś, czego i tak nie zobaczy?

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1149 + 1 = 1150

Tytuł: Matki pingwinów (sezon 2)

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Dramat

Ocena: 8/10

Oglądałam z mamą pierwszy sezon, więc w niedzielę zaproponowałam dwa odcinki drugiego sezonu, ale mamełe wybłagała byśmy już obejrzały do końca.

W drugim sezonie poznajemy perypetie rodziców i ich dzieci, gdy już oni sami kierują szkołą. Pojawiają się problemy, zarówno finansowe jak i edukacyjne.

Kama, mimo problemów ze zdrowiem, postanawia zawalczyć w walce o pas, by zyskać forsę na szkołę. Jej partner z córką na początku mają utrudniony start z powody synka Kamy w spektrum, ale z czasem stworzą nową rodzinę.

Ula nie może do końca sobie poradzić jako dyrektorka, chociaż bardzo się stara. Okazuje się, że nie tylko jej dzieci z orzeczeniem mogą być problematyczne, ale także jej, normalny synek.

Jerzy ledwo mieści się w małym mieszkaniu ze swoim partnerem i wciąż żywiołową Helą. Do tego matka Jerzego miała udar i trzeba nią się zaopiekować, ale to akurat pomoże w akceptacji Roberta.

Tatiana, namawiana przez szkolną psycholog, postanawia trochę skorzystać z życia, chociaż to wymaga rozluźnienia ogromnej troski wobec syna, który odkrywa "dziewczyny", oraz dopuszczenia byłego męża do bycia rodzicem. Tutaj też wątek nowych rzeczy odkrywania - bo Tatiana zakochuje się troszku w pani psycholog.

Ogólnie poziom sezonu drugiego nie odbiega od pierwszego.

Wciąż mamy dużo śmiechu i dużo łez. Jest to naprawdę świetnie skonstruowana opowieść o takich rodzicach i ich dzieciach. O tym, że wychowywanie ich to zarazem też ciągłe wychowywanie samych siebie, dorosłych dookoła też.

Komu się podobał pierwszy sezon, drugi też powinien dostarczyć.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #seriale #kinozmahjongiem

411 624 + 41 = 411 665

Rzadkie jeżdżenie odbija się na kondycji - odczułam to dziś.

#rowerowyrownik

---

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl. @Marvin certified! #statsbymarvin

1137 + 1 = 1138

Tytuł: Flow

Rok produkcji: 2024

Kategoria: Animacja / Fantasy / Przygodowy

Reżyseria: Gints Zilbalodis

Czas trwania: 1h 24min

Ocena: 10/10

Wielka powódź dewastuje świat, w tym świat zwierzątek i kotka, który musi zmienić swoje postrzeganie na inne zwierzęta, by przeżyć.

Wspaniała to była podróż, wizualnie przepiękna - kompletnie coś innego co widziałam dotychczas, i mimo, że styl animacji był odbierający od typowych realiów, wprost lustrzanie odzwierciedlał niektóre zachowania zwierząt, szczególnie Kotka - kto ma takie zwierzę w domu, ten wie.

Towarzyszami Kotka będą miłosierna czapla, która zapłaciła słoną cenę za swoją dobroduszność, opiekuńczy i wyluzowany kapibar, empatyczny labrador, który zamiast paki psów wybierze swoich zróżnicowanych przyjaciół, i lemur-kolekcooner, który nie potrafi się obejść bez swoich zdobyczy. I gdzieś, w wielkiej wodzie, wieloryb, który nie raz pomoże Kotkowi.

Emocjonalnie tak się wczułam mocno, że ostatnie pół godziny praktycznie przepłakałam.

Wspaniała historia... wspaniały film.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

Ogladamy Flow.

#filmy #koty

#silownia #nietylkotrypsyna

Ale wczoraj miałam towarzyski dzień na siłce, jak nigdy. Najpierw w szatni spotkałam kuzynkę, a na sali jedna z babek, którą już widziałam tu kilka razy, powiedziała do mnie "cześć".

Jeszcze trochę i będę przybijać piąteczki z koksami XD

1127 + 1 = 1128

Tytuł: Zabójczyni

Rok produkcji: 2015

Kategoria: Sztuki walki / Akcja / Dramat

Reżyseria: Hsiao-hsien Hou

Czas trwania: 1h 45m

Ocena: 7+/10

Wyszkolona w klasztorze na perfekcyjną zabójczynię Nie Yinniang, była kiedyś mieszkanką prowincji Weibo. Miała nawet przypisanego jej narzeczonego, ale ostatecznie ojciec jego ożenił go z córką gubernatora sąsiedniej prowincji. Młodą odesłano do księżniczki Jiaxin, gdzie przeszła szkolenie pod okiem mniszki, zamieniając się w asasyna.

Kilkanaście lat później księżniczka wysyła Yinniang, by zabiła Tiana, który teraz rządzki Weibo (to ten niedoszły narzeczony). Cesarstwu nie pasuje to, że kolejna potężna prowincja wymyka się spod władzy.

Czy dziewczyna będzie posłuszna, a może rodzinne strony i poznawanie na nowo tych ludzi zmieni jej percepcję i obierze inną drogę?

Sceny walk są wyśmienite, jak w sumie zawsze w chińskich filmach - cicha, niemal niema Yinniang potrafi pokonać złożoną z ponad dziesięciu ludzi gwardię bez większego wysiłku.

Ale żebyście nie dali się nabrać, wy tam, maniacy sztuk walk - "Zabójczyni" to tak naprawdę slow cinema przebrane za kino akcji. Gdy nie ma walk, akcja zwalnia masakrycznie, powolne ujęcia przeciągające każdą chwilę, gmatwające fabułę - dla mnie oprócz walk to największy plus tego obrazu. Wielkie krajobrazy, oglądanie sceny rozmowy Tiana z żoną oczami schowanej Yinniang za zasłoną - to są niuanse, które wznoszą dla mnie ten film na wyżyny.

Niestety, nie do końca się połapałam kto jest kim, dużo udało się rozwiązać w trakcie filmu - myślę, że w sumie całe clue, więc nie jest tak źle.

Mam wrażenie, że nie do końca w ogóle chciano pokazać rozterki młodej dziewczyny ani nikogo innego - te przejawiają się zaledwie w słowach i to wypowiadanych bez większych emocji.

Czy taki był zamysł? Nie wiem. Ale sceny walk i owa slow-kinowatość skradły moje serce.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1126 + 1 = 1127

Tytuł: Number One Gun

Rok produkcji: 1990

Kategoria: Komedia

Reżyseria: Lindsay Shonteff

Czas trwania: 1h 36m

Ocena: 1/10

Brytyjska parodia filmów o Jamesie Bondzie.

Mnie nie śmieszyła ani razu.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1119 + 1 = 1120

Tytuł: Diuna (cz. 1)

Rok produkcji: 2021

Kategoria: Sci-Fi

Reżyseria: Denis Villeneuve

Czas trwania: 2h 35m

Ocena: 8/10

Nie wiem co mi odwaliło, ale wystraszyłam się, że zaraz premiera trójki i trzeba sobie odświeżyć poprzednie części. No ale pierwotny plan miałam taki, by to poszło ciągiem dosłownie kilka dni przed pójściem do kina.

Niezrozumiały impuls nieco nadpsuł ten plan, ale trudno - drugą część rewatchnę sobie dopiero przed wyjściem do kina.

Co tu dużo pisać? Bardzo zgrabne wejście do historii - poznajemy rodzinę Atrydów i całą resztę, tylko Chani pojawia się dopiero pod koniec.

Zdjęcia sztos, muzyka, fajni aktorzy, ale bez efektu wielkiego ekranu ucięło mi punkcik w ocenie.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1118 + 1 = 1119

Tytuł: Backrooms. Bez wyjścia

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Horror

Reżyseria: Kane Parsons

Czas trwania: 1h 45m

Ocena: 7/10

Musiałam sprawdzić o co chodzi z ową pastą, nie znałam jej przyznaję i chatgpt wyskoczył mi z fajna nazwą "horroru atmosferycznego".

Tak, to coś w tym stylu.

Czyli Clark, właściciel salonu meblowego znajduje tajemnicze przejście do przedziwnego świata, pozbawionego innych ludzi, żółte ściany, jakby niedokończone pomieszczenia, które istnieją w niekończącym się labiryncie.

Ale ktoś tam jest, ktoś tam przebywa. Kto? Tego dowiemy się dopiero wtedy, gdy do tego dziwnego świata przejdzie zaciekawiona terapeutka Clarka.

/możliwe spoilery/

Czy mi podpasowało wyjaśnienie? Nie do końca, bo albo to jest dekonstrukcja psychiki złamanego człowieka w skrzywionej nadrzeczywistości, albo naprawdę to miejsce istnieje, niczym Strefa X w "Anihilacji". Bo w końcu terapeutka kończy jako kolejny NCP w Backrooms, a z drugiej strony mamy wątek tajnej organizacji badającej to miejsce.

Widocznie to wszystko w jednym - a Bacrooms niczym solarisowa planeta reaguje na człowieka.

Fajny klimat, to muszę przyznać, ale owo wyjaśnienie-niewyjaśnienie nieco mi zepsuło seans. Ok, nadaje się to do przemyśleń, ale czegoś ewidentnie tam brakuje, więc czy nie lepiej było zawiesić tajemnicę jeszcze wyżej i nie bawić się w rozwiązanie? Trudno mi powiedzieć.

W każdym razie oglądało się dobrze, podobało się to dla mnie.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

410 509 + 77 + 51 = 410 637

Ups, zapomniałam dodać jednego wpisu z października, ale że to było tydzień temu to dodaję - niestety, pracę kończę gdy robi się już ciemno i zimno, więc pozostają tylko weekendy, a też trzeba trafić w ładny dzień. Nie jestem hardkorem - nie przepadam za zimowym ubieraniem się, by wyskoczyć na 30 km, więc tym mniej tego będzie...

77 km - lasami z kumplem, jesienny rajd, zachwycaliśmy się płonącymi kolorami drzew.

wczoraj 51 km, ale asfaltem, nie chciało mi się kombinować, ani wyciągać kolarki - zajechałam do portu zobaczyć jak tam prace na molu - wciąż trwają.

#rowerowyrownik

---

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl. @Marvin certified! #statsbymarvin

1099 + 1 = 1100

Tytuł: Visions of Light

Rok produkcji: 1992

Kategoria: Dokumentalny

Reżyseria: Stuart Samuels, Todd McCarthy

Czas trwania: 1h 32m

Ocena: 6/10

O zdjęciach, roli światła w kinie, operatorach, którzy zostawili swój ślad w światowej kinematografii.

Fajnie wrócić do poszczególnych kadrów, które wbiły się już w mózg fanów filmów.

Tu można obejrzeć: https://youtu.be/ivYs25DHGdo

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

Sprzedaję info dla kinomaniaków:

https://cinobo.pl/

Zapiszcie się teraz mailem, a wpadnie miesiąc za darmo.

#filmy

1098 + 1 = 1099

Tytuł: Sorority Girls and the Creature From Hell

Rok produkcji: 1990

Kategoria: Horror

Reżyseria: John McBrearty

Czas trwania: 1h 25m

Ocena: 1/10

Za filmwebem: Grupa dziewczyn ze stowarzyszenia studenckiego w towarzystwie kilku chłopaków wybiera się do domku w lesie. Na miejscu trafiają na zbiegłego skazańca, który okazuje się być wujkiem jednej z dziewczyn. Na ich nieszczęście jest on opętany przez indiańskiego ducha, który zmienił go w żądnego ludzkiej krwi potwora.

Nie wiem o co chodziło w tym filmie, nie pytajcie się.

Można włączyć dla beki, bo film jest tak cholernie SŁABY, że nie pozostaje nic więcej jak śmiać się, a śmiałam się sporo.

Ale nie powtórzę już tego seansu.

PS. Są cycki.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #horror #kinozmahjongiem

1096 + 1 = 1097

Tytuł: Constantine

Rok produkcji: 2005

Kategoria: Fantasy / Akcja / Horror

Reżyseria: Francis Lawrence

Czas trwania: 121 min

Ocena: 7+/10

Kijanka jak zwykle drewniano ale stabilnie. Za to pięknie wypadła Tilda Swinton jako archanioł Gabriel.

Adaptacja komiksu, więc wiele można wybaczyć, a wręcz trzeba. Ogólnie walkę Johna Constantine z siłami Piekła ogląda się wybornie, jest wiele fajnych wątków i najlepszym pomysłem jest właśnie to, by najlepszego egzorcystę ever zagrał zwykły typek, cyniczny ale z dobrym sercem, a nie kolejny dzielny klecha.

Był to rewatch po latach, bawiłam się znakomicie.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1091 + 1 = 1092

Tytuł: Everytime

Rok produkcji: 2026

Reżyseria: Sandra Wollner

Czas trwania: 2h 1m

Ocena: 9/10

Dopiero po wyjściu z kina skojarzyłam, że ten film był na Nowych Horyzontach. No nic, nadrobione.

Potężna pozycja. Oglądało mi się wybornie, opowieść pod koniec ostro skręca, co wkręca spory szok, przynajmniej u mnie tak było, ale w sensie pozytywnej oceny na ogół obrazu.

Ella ma dwie córki, 17-letnią Jesse i młodszą Melli. Mają wyruszyć na wakacje, ale noc wcześniej Jesse wymyka się ze swoim chłopakiem Luxem. Dochodzi do tragedii.

Rok później znów wszyscy się spotykają, już bez Jessie - Lux mimowolnie szuka obecności matki jego zmarłej dziewczyny i siostry, zapewne burzony wyrzutami sumienia. Ale życie toczy się dalej, widocznie żałoba zaschnęła gdzieś w środku. Lux nie jest niemile widziany u Elli, nie przeszkadza jej nadmierna obecność nastolatka w ich życiu uboższym o jedną córkę.

Ella postanawia, że wyruszą w trójkę na te same wakacje, na które mieli wyruszyć rok wcześniej, tuż przed śmiercią Jessie. Tam dopiero kumuluje się w onirycznym klimacie żałoba, która zdziera strupy i domaga się swojego istnienia.

Wspaniały to był film, cudowny snuj codziennego życia, pogodzonych (czy w ogóle można być pogodzonym ze stratą dziecka?) z odejściem bliskiej osoby, który lekkim, prawie niezauważalnym krokiem zmierza do przedziwnego finału, którego nie musimy zrozumieć.

Musimy go poczuć.

9/10. Świetne kino, które w zastygnięciu emocji przejawia je w podskórny sposób. Niby w kinie czułam się jak neutralny obserwator, ale po seansie nie mogłam przestać myśleć o tym filmie i przeżywać go na nowo.

Nie dziwię się teraz już wcale Niemcom, że postanowili odrzucić "Ojczyznę" Pawlikowskiego (na rzecz Polski, hihi) i postawić na "Everytime" w wyścigu po tegoroczne Oscary.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1090 + 1 = 1091

Tytuł: Czas, który nie nadszedł

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Dramat / Sci-Fi

Reżyseria: Julia Rogowska

Czas trwania: 1h 45m

Ocena: 5/10

Akcja filmu dzieje się w świecie, w którym zdecydowana większość ludzi wybrała rewolucyjną kurację antygeriatryczną - czyli zachowują młodość do końca życia. Ci, którzy wybrali naturalny tok życia, starzeją się w specjalnie stworzonych ostojach.

Jedną z takich osób jest Sara, która jednak ma dość życia tam. To typ babki, która zawsze idzie pod prąd więc udaje jej się uciec z takiego ośrodka (owe ostoje przypominają trochę więzienia - reszta "młodego" społeczeństwa nie chce widzieć staruchów na ulicach, więc tacy ludzie nie mogą opuszczać ostoi).

W wyniku niespodziewanej okoliczności Sara, zamiast od razu wylądować na promie, który ją wywiezie w jakieś bezpieczne miejsce, trafia do miasta. Tam odnajduje Oskara, typa z którym kiedyś była mocno związana, ale ich ich losy rozdzieliły się gdy on wybrał pozostanie młodym. Oskar ma swoje życie, swoją partnerkę i tak sobie dogorywa do tzw. deadlajnu (czyli gdy skończy się jego okres przydatności - jego młode ciało po prostu umrze).

W Oskarze budzą się dawne uczucia i mimo, że Sara wygląda jak 60-letnia babka, postanawia jej pomóc.

Rozumiem wszystko, co chciano przedstawić w tym filmie: rozważania nad sensem starzenia się (w tym filmie zrozumiałam, jak bardzo może być przydatna starość, choćby w identyfikowaniu wieku - np. aktualna partnerka Oskara chyba nawet nie wie, że typowi za kilka lat skończy się okres przydatności - Oskar udaje przed nią, że Sara to jego matka). Do tego okres przydatności widocznie jest z góry narzucony, a starzy żyją aż umrą, jakkolwiek to brzmi.

Rozumiem też, że można postawić pytanie o wielkiej miłości i czy ona przetrwa gdzieś tam w ludziach mimo takich odchyłów w wyborze ścieżki życia.

Ale mimo to nie czułam tam zbyt wiele. Agata Kulesza w roli Sary jest znakomita, ale nie oszukujmy się - miała dziesiątki lepszych ról.

Razi też sterylność "młodych". Wyglądają jak sztuczni ludzie, zmuszeni do cieszenia się swoją młodością, brak w nich naturalności, którą mają dogorywający staruszkowie w ostoi. Co ciekawe, Oskar wraz z obecnością Sary też odzyskuje kawałek dawnej naturalności.

Więc jak widzicie, wszystko jest tu czarno-białe, wyłożone jak na tacy.

O wiele fajniejszy motyw odsuwanych staruszków pojawia się w brazylijsko-meksykańskim "Błękitnym szlakiem", gdzie co prawda nie ma motywu "młodości" ale też jest zamykanie starszych w enklawach i ucieczka przed takim losem.

Ale w gruncie rzeczy to dwa odrębne filmy, choć mają wspólne warstwy - Sarze nie spieszy się na drugi świat, wciąż chce żyć buntowniczo, po swojemu.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1089 + 1 = 1090

Tytuł: Tajny Agent

Rok produkcji: 2025

Reżyseria: Kleber Mendonça Filho

Czas trwania: 2h 38m

Bez oceny, bo pogmatwała mi się fabuła, a nie wiem czy chce mi się oglądać ten film drugi raz tak szybko.

Akcja dzieje się w Brazylii w 1977 roku, w czasach dyktatury wojskowej.

Głównym bohaterem jest Marcelo (Wagner Moura), naukowiec, który wraca do rodzinnego miasta Recife, próbując uciec przed prześladowcami i zapewnić bezpieczeństwo swojemu synowi. Wplątany w konflikt z wpływowymi ludźmi, staje się celem skorumpowanego systemu i musi walczyć o przetrwanie.

Mimo wszystko polecam, bo choć film dość długi, nie ciągnie się ani sekundy i jest tam wiele smaczków typu już na początku filmu: typ ze stacji czeka aż policjanci zajmą się trupem leżącym niedaleko, ale gdy w końcu przyjeżdżają to w innej sprawie. Albo kwestia wynajęcia cyngli za grubą kasę, którzy... za ułamek otrzymanej forsy rekrutują do zadania miejscowego podwykonawcę. No bajer, po prostu takie smaczki.

Wątków jest natrzaskane sporo, ciężko ocenić ile z nich jest potrzebnych do ogółu fabuły, ale w sensie obserwowania trochę absurdalnego świata tamtych czasach sprawdza się dość dobrze.

Dużo tu humoru, akcji i empatii dla głównego bohatera, który wręcz nie ma wielkiego wyboru i jest targany niefortunnym losem.

Czasem film skręca w inne rejony - jak na przykład motyw współczesny z odsłuchiwaniem taśm.

Ten miszmasz moim zdaniem trzyma się ledwo na trytytkach, ale trzyma się. Z 5 nominowanych do Oscarów najmniej mi się podobał, ale to nie jest zła ocena, bo poziom tam był przepotężny w tym roku.

Do obejrzenia na HBO.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1085 + 1 = 1086

Tytuł: Mścicielka

Rok produkcji: 2016

Kategoria: Akcja

Reżyseria: Walter Hill

Czas trwania: 1h 35m

Ocena: 5/10

Moja podróż po filmach średnich trwa w najlepsze. Tym razem na tapetę trafił typowy film akcji z komiksową pojebanowością i dziwną aktorską śmietanką w tym dość krindżowym dziele kina akcji.

Frank Kitchen to bezwzględny i dokładny zabójca na zlecenie. W takim fachu łatwo narobić sobie wrogów. Jedną z nich jest wyniosła i przekonana o swojej wielkości doktor Rachel (w tej roli Sigourney Weaver), której Frank zabił brata.

Porywa więc pani doktor sposobem Franka i zmienia mu płeć w ramach zemsty. Tak, kurka wodna. Robi to idealnie, bo jest za⁎⁎⁎⁎sta w tym co robi - ale jeśli dalej wam to nie pasuje, to niech wytłumaczeniem będzie, że to na podstawie komiksu, a tam zawsze akcyjne po⁎⁎⁎⁎ne pomysły mają większy limit.

Więc Frank budzi się jako laska (Franka gra Michelle Rodriguez) i postanawia wymierzyć zemstę i chodzi sobie i zabija ludzi. To jedna strona tego filmu, druga to rozrywki psychologiczne, gdy po wszystkim już doktor Rachel siedzi w psychiatryku i rozmawia z psychiatrą.

Trzeba powiedzieć jedno, że starano się stosować charakteryzację, by zachować jedną aktorkę do grania i męskiego Franka i po operacji zmiany płci - więc Michelle z gęby wygląda jak facet i nawet mamy obnażenie, owłosiona klata i przyrodzenie, a tymczasem z tyłu kobiece plecy i kształtna dupka - niby chcieli się przyłożyć, ale chyba budżetu starczyło tylko na przednią część ciała XD

Ale już gdy Michelle jest laską i gra Franka w ciele faceta - to wszystko działa.

Dziwny, nierówny film, niepozbawiony wad, a jednak nie narzekam, oglądałam bez nudy, czując ową komiksową formułę przenikającą do filmu, co niwelowało krindż do zaledwie kilku dawek.

Nie polecam ogólnie, bo to można by ocenić jako akcyjne gówno, które mimo, że ma motyw gender, nie ma nic tam genderowego. Ale ja lubię zgłębiać kino na wielu płaszczyznach i od jakiegoś czasu lubię też po prostu to, że się dobrze bawię. Tu się dobrze bawiłam, nic wybitnego, ale dało mi fun, zresztą lubię Michelle, pewnie sentyment po Rain z Resident Evil.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1083 + 1 = 1084

Tytuł: Żyjemy dalej

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Dramat

Reżyseria: Tyler Perry

Czas trwania: 1h 48m

Ocena: 6/10

Ten film jest dość słaby, to trzeba przyznać. Scenariusz taki se, dialogi jak wyjęte z harlekina, aktorstwo szoruje po dnie. A jednak ten wzruszający dramacik dostarcza na swój nieco komiczny sposób.

Anika nie ma łatwo w życiu. Sparzyła się na jednym kolesiu i będzie samotnie wychowywać jego dziecko, chce iść na pielęgniarstwo, ale brak kasy na semestr. Do tego musi opiekować się chorą matką, gdy jej siostry mają wyjebane.

Dorabia jako strażniczka więzienna. Pewnego dnia wybucha bunt i więźniowie chcą ją zgwałcić. Z opałów ratuje ją Carousel, młody facet, który resocjalizuje się tutaj już od 14 roku życia (został skazany jak dorosły). Potem wymieniają między sobą listy, a gdy mężczyzna wychodzi na wolność - zaczynają się spotykać.

Oczywiście matka i siostry gdy dowiadują się, że Anika spotyka się ze skazańcem - dostają jobla i suszą głowę dziewczynie.

Cały myk polega na tym, że Carousel to po prosto pan Jezus w ciele młodego, przystojnego mężczyzny, który przez więzienie nigdy nie poczuł co to miłość z kobietą. To znaczy, nie dosłownie Jezus - koleś jest po prosty DOBRY. To chodzące dobro, chce każdemu pomóc, Anice w wychowaniu córeczki, nawet nienawistnej matce, która co chwilę go obraża.

Chociaż to skazaniec i pracuje jako śmieciarz jest najbardziej wartościowym człowiekiem chodzącym po tej ziemi. Dlatego też mocno kibicujemy Anice, by pokochała typa i z nim była, mimo przeciwności losu.

Naprawdę, ten film jest naiwny, ckliwy, dialogi czasem powodowały u mnie wybuchy śmiechu już, a jednak muszę przyznać, że bardzo dobrze mi się oglądało ową historyjkę.

Można powiedzieć, że to taki komfort typu oglądanie bajki dla dzieci, gdzie dobro wygrywa i jest happy end. Comfort movie style.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem