Gorące — ostatnie 6 godzin

Łabędź zamiast Rolexa :swan::sparkles: W średniowiecznej Europie łabędzie należały do ptaków luksusowych - ich posiadanie (i okazjonalnie także spożywanie) było przywilejem władców oraz najzamożniejszych członków średniowiecznego społeczeństwa. Łabędziem można było pochwalić się na różne sposoby, w niektórych krajach na przykład pieczonego łabędzia okrytego skórą i piórami, z żarzącą się bryłką kadzidła wetkniętą w dziób, podawano tradycyjnie na ucztach bożonarodzeniowych.

Równie chętnie chwalono się też jednak żywymi łabędziami. W późnośredniowiecznej Anglii ustanowiono prawo, według którego wyłącznie władca oraz możni osiągający odpowiednio wysokie dochody mogli posiadać łabędzie - świadectwem prawa własności były znaki wycinane na łabędzich dziobach. Podrabianie, przerabianie lub usuwanie "łabędzich znaków" było surowo karane, np. w dokumencie z 1570 roku odnotowano, że groził za to rok więzienia. Podobne kary wymierzano za podkradanie łabędzich jaj.

Jeśli ktoś nie miał prawa do posiadania łabędzi, pozostawało mu jedynie patrzenie na nie z daleka. Łabędzi należących do możnych nie wolno było płoszyć ani przeganiać (nawet ze swojej własnej ziemi), trzeba było też uważać, by nie wyrządzić im krzywdy choćby przez przypadek. W tym celu w pewnych okresach w ciągu roku zabraniano polowania z psami w pobliżu zbiorników wodnych, a także zastawiania sieci na rzekach, by nie narażać łabędzi na niebezpieczeństwo.

Oficjalnie angielskie prawo stanowiące, że można legalnie zabić i zjeść wyłącznie własnego, oznakowanego łabędzia, zostało zmienione dopiero w 1998 roku.

#ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #przyroda #historia #ptaki

#7ciekawostekprzyrodniczych

Wracałem powoli bo @winiucho miał bliżej i myślałem że wrzuci foty z hejto piwo Dąbki, a tu trzeba samemu. Piękna pogoda, pokręcone, zjeba od straży miejskiej za przeklinanie jak w podstawówce, piękny dzień.

#hejtopiwo #rower

https://streamable.com/w6kyud

#zzr

353 527 + 12 + 17 + 28 + 47 = 353 631

Matko jaki skwar i duchota. Dlatego tylko jakieś takie pierdoły z trzech dni. Dopiero dzisiaj wieczorem udało się wygospodarować dwie godziny i pójść na moją ulubioną wieczorno-nocną jazdę. Przyjemnie, ale to nadal 27 stopni w duchocie, więc po zmroku dziwne uczucie grzać się jak w południe xd Muszę się na sierpień przeorganizować z pracą, żeby znów jeździć po nocach, bo dla mnie najprzyjemniej.

#rowerowyrownik #rower

*

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl. @Marvin certified! #statsbymarvin

W Rosji narastają obawy, że kobiety zawierają pozorne małżeństwa z żołnierzami wysyłanymi na wojnę przeciw Ukrainie, aby po ich śmierci otrzymać państwowe świadczenia. Rosyjskie media i politycy nazywają je „czarnymi wdowami” – opisuje CNN. W jednym z opisywanych przypadków

353 483 + 44 = 353 527

Spyknęliśmy sie z @wonsz na małej przejażdżce, pogadali o d⁎⁎ie maryny i się rozjechali w swoje strony. Opierdol od straży faktycznie był, musieli się o coś z nudów doebać

#rowerowyrownik #rower

---

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl. @Marvin certified! #statsbymarvin

Je tu kto?

#nocnazmiana #listaobecnosci

O wojnie na Ukrainie, Putinie i Zachodzie. Koniecznie zobaczcie! #rosja #ukraina

1129 + 1 = 1130

Tytuł: Pragniemy zawiadomić, że jutro zostaniemy zabici wraz z rodzinami

Autor: Philip Gourevitch

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Filia

Format: ebook

Liczba stron: 432

Ocena: 8/10

Nie polecam - to jest ciężka książka o zabijaniu dla zabijania. O zabijaniu, bo ktoś nam kazał. O zabijaniu, bo ktoś nam powiedział, że ci inni są niegodni żyć obok nas. I wreszcie o zabijaniu, na które świat przymknął oko.

To jedna z tych książek, które bardzo trudno oceniać wyłącznie pod kątem tego, czy dobrze się je czytało. Philip Gourevitch opisuje ludobójstwo w Rwandzie, podczas którego w ciągu około stu dni zamordowano setki tysięcy ludzi, głównie przedstawicieli społeczności Tutsi. Nie jest to jednak zwykłe historyczne opracowanie pełne dat, nazwisk i statystyk (no dobra, trochę jest). Autor przede wszystkim oddaje głos ludziom, którzy przeżyli, któzy uciekli, któzy stracili całe rodziny albo musieli później mieszkać obok swoich oprawców.

Książka zaczyna się bardzo mocno, od wizyty w Nyarubuye, gdzie Gourevitch ogląda pozostawione w budynkach kościelnych szczątki zamordowanych. Później stopniowo cofa się na linii czasowej do źródeł konfliktu, opisując kolonialne tworzenie podziału na społeczności Hutu i Tutsi, propagandę Hutu Power, działalność radia nawołującego do mordowania oraz wieloletnie przygotowania do zbrodni. Dzięki temu dobrze widać, że ludobójstwo nie było nagłym wybuchem „plemiennego szaleństwa”. Zostało zaplanowane, zorganizowane i przeprowadzone przy udziale wojska, polityków, urzędników, duchownych oraz zwykłych mieszkańców.

Najbardziej przerażające jest właśnie to ostatnie. Ludzie często nie byli mordowani przez anonimowych żołnierzy, ale przez sąsiadów, współpracowników, znajomych, a czasami nawet krewnych. Zabijanie zostało przedstawione jako obowiązek wobec państwa i własnej społeczności. Kto nie chciał brać w nim udziału, sam mógł zostać uznany za zdrajcę. Kolejne relacje ocalałych zaczynają się przez to zlewać w jeden niekończący się ciąg przemocy:

„...Tymczasem w Rwandzie - zabijanie, zabijanie, zabijanie...”

I chyba właśnie ten cytat najlepiej oddaje charakter tej książki. Zmieniają się miejscowości, nazwiska i okoliczności, ale niemal wszędzie historia wygląda podobnie: ludzie szukają schronienia w kościele, szkole albo szpitalu, wierząc, że ktoś ich ochroni, po czym zostają wydani napastnikom. Szczególnie mocno zapada w pamięć historia pastorów z Mugonero, którzy poinformowali swojego przełożonego, że następnego dnia zostaną zabici wraz z rodzinami (cytat tytułowy). Odpowiedź człowieka Kościoła była w zasadzie potwierdzeniem, że ich śmierć została już zaakceptowana.

"...Zginąć jako kto?..."

Dużym atutem reportażu jest to, że Gourevitch nie zatrzymuje się na samym ludobójstwie. Pokazuje także to, co wydarzyło się później: przepełnione więzienia, powroty uchodźców, procesy zbrodniarzy, problemy z wymierzeniem sprawiedliwości oraz próby pojednania ludzi, którzy nadal musieli mieszkać w tych samych wsiach. Trudno mówić o wybaczeniu, kiedy morderca wraca do domu obok i tłumaczy, że jedynie wykonywał rozkazy. Jeszcze trudniej, kiedy ofiara nie ma już rodziny, domu ani żadnej możliwości odzyskania dawnego życia.

Książka jest również bardzo mocnym oskarżeniem wobec ONZ, Stanów Zjednoczonych, Francji i całej społeczności międzynarodowej. Informacje o przygotowywanym ludobójstwie były znane wcześniej, ale nikt nie chciał podjąć ryzyka. Gdy rozpoczęły się masakry, zagraniczne państwa koncentrowały się głównie na ewakuacji własnych obywateli. Dyskutowano nawet, czy oficjalnie używać określenia „ludobójstwo”, ponieważ mogłoby ono oznaczać obowiązek podjęcia działania. To jeden z najbardziej irytujących, ale również najważniejszych fragmentów książki.

Nie jest to jednak łatwa lektura. Autor często przeskakuje między osobistymi historiami, polityką, historią kolonialną i własnymi refleksjami. Momentami liczba nazwisk, miejscowości i organizacji może przytłoczyć. Zdarzało mi się również tracić orientację, zwłaszcza w drugiej części, kiedy wydarzenia przenoszą się do obozów uchodźców w Zairze i wojny prowadzącej do obalenia Mobutu. Nie jest to więc reportaż, który czyta się szybko albo dla samej przyjemności poznawania kolejnych wydarzeń.

Najważniejsze pozostają historie ludzi. Ocalałych, którzy nie wiedzą, dlaczego przeżyli. Rodziców, którzy stracili dzieci. Osób, które ukrywały się wśród ciał swoich bliskich. Ale także tych, którzy odmawiali podziału na Hutu i Tutsi, próbując zachować zwykłą ludzką przyzwoitość.

"Pragniemy zawiadomić, że jutro zostaniemy zabici wraz z rodzinami" to bardzo mocny, trudny i potrzebny reportaż. Nie daje prostych odpowiedzi na pytanie, dlaczego ludzie zaczynają mordować swoich sąsiadów, ale pokazuje, jak propaganda, strach, podporządkowanie władzy i obojętność świata mogą małymi kroczkami doprowadzić do katastrofy. Po tej książce najbardziej zostaje świadomość, że ludobójstwo nie wydarzyło się nagle ani w całkowitym chaosie. Wielu wiedziało, co nadchodzi. Wielu mogło zareagować. Niewielu zareagowało.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik: 153/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto

Najbardziej w serialu 1670 podoba mi się to, że potem na youtube "historycy" "prostują" fakty zawarte w serialu, bo chyba myślą, że to jest film dokumentalny.

Poza tym też jest bardzo fajny. Urocze sucharki.

#gownowpis #1670

353 371 + 7 + 105 = 353 483

Wczorajsze kręcenie się z rodziną po Brodnicy i dzisiejszy poranny wyjazd do Ciechanowa obczaić nową inwestycję. Rano widać było, jak cały świat paruje po nocnych opadach deszczu. Powrót z wiatrem ale już było mocno gorąco

#rowerowyrownik #rower

---

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl. @Marvin certified! #statsbymarvin

Swoją drogą, najgłupsze co mogłem zrobić, to zaufać Stravie, a raczej kliknąć bezmyślnie. Otóż coś tam wyświetlili, że "nie musisz pamiętać hasła, kliknij będą kody jednorazowe na maila". Odruchowo kliknąłem i trudno. Z tydzień bezwiednie logowałem się kodami jednorazowymi.

Od piątku maile z kodami nie przychodzą xD Nie mogę się zalogować. Tyle, że w appce na telefonie jestem zalogowany, więc mogę korzystać, oraz że póki co jest połączone z garminem, więc się aktywności ściągają.

Niemniej napisałem na support. W sobotę. Jest środa, nikt nie raczył odpisać.

Płacę 4 lata za premium, chociaż nie wiem po co. Czas anulować, bo w sumie widocznie mi to konto zaraz przepadnie. Wystarczy, że mnie wyloguje z telefonu i do widzenia. Bo nikt nie raczy mi odpisać czy się zająć sprawą.

A opcji logowania po starym haśle nie ma, kliknąłeś, to tylko kody jednorazowe. No to jeszcze żeby przychodziły cwele walone.

Jak mnie ten serwis wkurwiać zaczyna. Przecież jak mi to konto przepadnie, to się zesram, a zrobię taką kampanię anty to gówno, że może łaskawie ktoś tam się jorgnie i odpisze. Jeszcze żebym ja miał tam konto miesiąc i za friko, to nie xd Ja płaciłem nawet jak tylko se spacerowałem 5km dziennie. Ehh, tradycyjnie korpo śmiecie.

#rower #strava #zalesie

Iran i Oman osiągnęły porozumienie dotyczące geograficznego przebiegu planowanego szlaku żeglugowego przez cieśninę Ormuz – poinformował w środę rzecznik irańskiego MSZ Esmail Bagaei. Nie oznacza to jednak otwarcia cieśniny. Rzecznik dodał, że oba państwa finalizują treść

Dlaczego hejto jest aż tak bardzo pro-KO (pro-PO). Przecież widać że ci ludzie są tak samo nieudolni jak pis. A może nawet i bardziej, bo pamiętam pierwszego tuska, i też wtedy nic się nie dało zrobić.

Żebyście mnie nie zaczęli wyzywać od pisowców, to od razu nadmienię, że wszystkich polityków bym wysłał do piekła.

#gownowpis #polityka

#hulajnoga #rower #ciekawostki Dzisiaj wstąpiłem na swoje rewiry #alkoholizm owe Piwko na miejscu. Zajechali dzieciaki hulajkami opony jak od bizona. Zapytałem ile takie cudeńko bo zapewne 45 wyciąga. Kasa 4 tysie i wyciąga 90 z obciążeniem. Jeszcze tam gówniak pi⁎⁎⁎⁎lił że jest hulajka do 120 za 30 tysi.

Hulajki wypożyczone do obadania przed kupnem.

To teraz pytanie ja mam łazić po rowach?

Takiego wariata widziałem co ma 90 na liczniku

Oglądam sobie dokument "Zalensky Story" na BBC Brit.

Mówią tutaj o największych dokonaniach, nomen omen, Załęskiego.

Fajnie i fajnie, ale wychodzi na to, że w pierwszych miesiącach wojny pomagali tylko Makron i Biden.

O Polsce wspomniano tylko tyle, że przez granicę Polsko-Ukraińską płynie pomoc militarna. Noż k⁎⁎wa!

#ukraina #wojna #polska

Na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie odbył się potajemny pogrzeb niezidentyfikowanego generała majora – podał niezależny portal Meduza, powołując się na kanał Telegram WczK-OGPU. Według tych niepotwierdzonych informacji wojskowy mógł należeć do kręgu znajomych dowódcy rosyjskich

Nie mam niestety zdjęcia, bo to było w pracy i akurat bylem dość mocno zajęty (ale chwilę znalazłem). Pierwszy raz w życiu miałem w ręku modliszkę. Zabrałem ją ze ściany budynku i odstawiłem na trawę. Może to glupie, ale jarałem się jak dziecko. Małe to było takie, max 10 cm. Żałuję, że nie zrobiłem żadnej fotki. W drodze powrotnej do domu, opowiadałem o tym różowej i najśmieszniejsze, że nie wyszukiwałem niczego w necie później o modliszkach, ani nic z tych rzeczy. Teraz mam spam na twarzoksiążce i ogólnie w jakiś gówno wyszukiwarkach Xiaomi, o modliszkach.
Podsłuchujo... 😛
#chwalesie #owady

304 889,15 - 2,87 - 5,01 - 2,80 = 304 878,47

#ksiezycowyspacer

---

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl. @Marvin certified! #statsbymarvin

304 892,69 - 1,08 - 1,34 - 1,12 = 304 889,15

B...orsuk KU@a <pomyslalem>

gdy natknęliśmy się na tego gagatka między blokami, że mieszkają w lesie nieopodal to wiem, czasem widzimy je z daleka

ale żeby się na osiedle wpierdzielił, i to o tak młodej godzinie to tego jeszcze nie grali XD

#ksiezycowyspacer

---

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl. @Marvin certified! #statsbymarvin