#7ciekawostekprzyrodniczych

Skrzeczące rybki :fish::loud_sound: Skrzeczyki (Trichopsis) to niewielkie, ciekawe ryby z rodziny guramiowatych, chętnie hodowane w akwariach. Wyróżniają się unikatowym w świecie ryb mechanizmem umożliwiającym im wydawanie głośnych, słyszalnych dla człowieka, terkoczących dźwięków - jest to możliwe dzięki zmodyfikowanym mięśniom i pogrubionym, podwójnym ścięgnom, które łączą się z promieniami płetw piersiowych.

Cały mechanizm przypomina trochę pod względem działania struny w gitarze. Kiedy skrzeczyk szybko, naprzemiennie porusza płetwami piersiowymi, nasady promieni płetw uderzają w naciągnięte podwójne ścięgna jak w struny. Każde uderzenie generuje krótką serię dwóch dźwięków przypominających trochę grzechotanie lub terkot. U samców ten mechanizm jest lepiej rozwinięty, ale samice także go posiadają i okazjonalnie z niego korzystają.

Skrzeczyki terkoczą przede wszystkim podczas walk o terytorium i podczas zalotów. Samice wydają nieco łagodniejsze, "mruczące" dźwięki, kiedy zbliżają się do przygotowanego przez samca gniazda i przygotowują się do odbycia tarła.

https://www.youtube.com/watch?v=6-AEvQBjTl4

https://www.youtube.com/watch?v=oneHz3M-1lE

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ryby #rybyozdobne #akwarium #akwarystyka

Gdy samce walczą na całuski 😘:fish: Gurami całujący (Helostoma temminkii), znany też jako całusek, jest jedynym przedstawicielem rodziny całuskowatych (Helostomatidae). W środowisku naturalnym zasiedla płytkie, wolno płynące wody na obszarze Tajlandii, Półwyspu Malajskiego, Sumatry, Jawy i Borneo, jednak jest również bardzo popularny jako ryba akwariowa.

Gurami całujący zawdzięcza swoją nazwę wyjątkowo wydatnemu pyszczkowi oraz ciekawym zachowaniom – zdarza się, że dwie trzymane w jednym zbiorniku ryby podpływają naprzeciwko siebie i zaczynają się „całować”. Może to wyglądać uroczo, jednak w rzeczywistości nie są to zaloty, a agresywne przepychanki samców walczących o dominację.

Pyszczek gurami ma po wewnętrznej stronie małe, ostre ząbki, które ułatwiają rybie żerowanie na algach porastających kamienie i inne elementy podłoża. Oprócz tego gurami całujący żywi się w naturze roślinami wodnymi i owadami łapanymi z powierzchni, a także w pewnym zakresie odfiltrowywanym z wody planktonem.

Wbrew powiedzeniu, że ryby głosu nie mają, ten konkretny gatunek potrafi komunikować się ze sobą za pomocą cichych dźwięków wytwarzanych poprzez tarcie ząbków. Gurami całujący ma złożoną budowę ucha wewnętrznego, posiada też narząd nadskrzelowy służący do oddychania powietrzem atmosferycznym, który umożliwia mu modulowanie dźwięków poprzez znajdujące się wewnątrz pęcherzyki powietrza.

Naturalna forma tej ryby ma kolor srebrzystozielony i brązowe płetwy. Dużo bardziej popularna w akwariach jest jednak jej odmiana leucystyczna o kolorze jasnoróżowym i przejrzystych płetwach. W naturze gurami całujący dorasta do 30 centymetrów, w akwariach zwykle do 15-20 centymetrów.

https://www.youtube.com/watch?v=jxwQyaP-QOM

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #zwierzeta #ryby #rybyozdobne #akwarium #akwarystyka #azja

Najdroższa na świecie ryba akwariowa :fish::first_place_medal: Najwyższe ceny spośród wszystkich ryb akwariowych osiąga arowana azjatycka (Scleropages formosus), znana też popularnie jako dragonfish. Pochodzi ona z południowo-wschodniej Azji i w swoim środowisku naturalnym żyje w mętnych, ciemnych wodach, przede wszystkim w wolno płynących rzekach przepływających przez porośnięte lasami tropikalne torfowiska i bagna.

Ponieważ pod względem wyglądu arowana kojarzy się trochę ze wschodnim smokiem - głównie przez swoje kolory, duże łuski o metalicznym połysku i widoczne przy pyszczku wąsy - jest uznawana w Azji za symbol szczęścia, bogactwa, przywództwa, ochrony i wszelkiej pomyślności. Niekiedy wierzono nawet, że jest w stanie uchronić swojego właściciela przed śmiercią i w krytycznym momencie umiera zamiast niego. Z uwagi na tę symbolikę akwarium z arowaną lub figurkę arowany często uwzględniano w aranżacjach wnętrz zgodnych z systemem feng shui.

Nic dziwnego, że arowana szybko zdobyła popularność jako ryba akwariowa. Niestety, masowe odławianie jej ze środowiska naturalnego spowodowało, że stała się gatunkiem zagrożonym. W związku z tym jest wymieniona w I załączniku konwencji CITES, co oznacza, że jest objęta najwyższym stopniem ochrony: handel międzynarodowy osobnikami odłowionymi ze środowiska jest zakazany. Arowanę można legalnie pozyskać wyłącznie z hodowli, sprzedawane ryby muszą mieć odpowiednie certyfikaty świadczące o tym, że pochodzą z legalnego źródła, a każdy osobnik musi mieć dodatkowo mikroczip umożliwiający jego identyfikację.

Arowany niektórych szczególnie rzadkich i poszukiwanych odmian kolorystycznych osiągają zawrotne ceny, zwłaszcza jeśli dany osobnik może się poszczycić jednolitym, wyrazistym kolorem, wyraźnie widocznym metalicznym połyskiem łusek i idealną budową ciała. Wyjątkowe arowany bywają sprzedawane za tysiące lub dziesiątki tysięcy dolarów, a najdroższy osobnik odmiany platynowej został podobno sprzedany za około czterysta tysięcy dolarów, co czyniłoby go najdroższą odnotowaną w historii rybą akwariową.

Jak na ryby akwariowe, arowany osiągają dość duże rozmiary - dorastają do dziewięćdziesięciu centymetrów długości, dodatkowo ich akwaria muszą być odpowiednio zabezpieczone, ponieważ ryby te są bardzo skoczne. W naturze żerują przy powierzchni wody i potrafią wyskoczyć na wysokość prawie dwóch metrów, żeby pochwycić zdobycz. Arowany trzymane w akwariach bywają też wrażliwe na bodźce takie jak nagły ruch w otoczeniu, zapalenie światła czy głośne dźwięki, które mogą sprowokować je do ucieczki.

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #zwierzeta #ryby #rybyozdobne #akwarium #akwarystyka #azja

Ryba warta miliony :first_place_medal: Najdroższą odnotowaną jak dotąd rybą ozdobną jest samica karpia koi o imieniu S Legend, która na japońskiej aukcji Sakai Fish Farm została sprzedana za rekordową kwotę 203 milionów jenów, czyli około 1,8 miliona dolarów. W chwili sprzedaży S Legend miała dziewięć lat, mierzyła 101 cm długości i miała już na koncie zdobycie prestiżowego tytułu Grand Champion na wystawie All Japan Koi Show. Wyróżniała się również znakomitym rodowodem.

S Legend to koi odmiany Kohaku, która charakteryzuje się ubarwieniem ze śnieżnobiałym tłem i czerwonymi plamami. Obecnie karpie koi występują w ponad stu odmianach kolorystycznych - podstawowe spotykane u nich kolory to biały, czerwony lub pomarańczowy, czarny, żółty lub złoty i niebieskoszary. Najdroższe koi należą często do odmian Kohaku, Taisho Sanke (białe tło z czerwonymi i czarnymi plamami), Showa Sanshoku (czarne tło z czerwonymi i białymi plamami) i Ogon (jednobarwne łuski o metalicznym połysku) i pochodzą z renomowanych hodowli szczegółowo dbających o linie genetyczne swoich ryb.

Najbardziej cenione są koi o masywnym, proporcjonalnym kształcie ciała, a także o czystych, głębokich, wyraźnie odciętych barwach. Samice osiągają zwykle wyższe ceny, ponieważ są na ogół szersze i cięższe od samców. Starsze, większe osobniki są wyceniane wyżej niż młode.

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #zwierzeta #ryby #rybyozdobne #karp #japonia #rekordy

Kolczyki w płetwach i pogrzeb węgorza, czyli kilka ciekawostek o rybach-ulubieńcach pływających w rzymskich stawach :fish:

W starożytnym Rzymie najzamożniejsi arystokraci często zakładali w swoich posiadłościach specjalne, wypełnione morską wodą stawy, do których wpuszczano drapieżne ryby węgorzokształtne, takie jak murena śródziemnomorska (Muraena helena) czy konger europejski (Conger conger). Wydawałoby się, że takie gatunki średnio nadają się na ryby ozdobne czy na ulubieńców arystokracji – mureny i kongery nie są uznawane za wybitnie ładne, nie są też jakoś specjalnie towarzyskie ani sympatyczne. Są drapieżnikami, spędzają większość czasu w ukryciu i potrafią paskudnie ugryźć, jeśli poczują się sprowokowane.

Mimo to wielu bogatych Rzymian upodobało je sobie, postrzegając je jako symbol statusu i dotyczyło to nie tylko osobników, które kończyły na talerzu, ale także tych, które były trzymane w stawach jako żywi ulubieńcy. Niektórzy arystokraci karmili swoje ulubione mureny i kongery z ręki, a nawet przyozdabiali je małymi, złotymi lub srebrnymi kolczykami wpinanymi w płetwy – miała tak robić między innymi Antonia Młodsza, córka Marka Antoniusza i matka cesarza Klaudiusza. Kwintus Hortensjusz, rzymski polityk i mówca, podobno troszczył się o swoje ryby do tego stopnia, że kiedy chorowały, bardziej przejmował się tym, by miały zawsze świeżą wodę w stawie, niż tym, by zapewnić swoim chorym niewolnikom zdrową wodę do picia.

Lucjusz Licyniusz Krassus, uznawany za najwybitniejszego w swojej epoce mówcę i męża stanu, miał być tak bardzo przywiązany do swojej ukochanej mureny, że kiedy padła, urządził jej pogrzeb i pogrążył się w żałobie. Kiedy jeden z senatorów publicznie wydrwił go z tego powodu, Krassus podobno odpowiedział mu złośliwie: „Ty zaś pochowałeś swoje trzy żony i żadnej z nich nie opłakałeś”.

Publiusz Wediusz Pollio, ekwita i przyjaciel cesarza Oktawiana Augusta, miał być znany z nadzwyczajnego okrucieństwa względem niewolników. Podobno jeśli był niezadowolony z któregoś niewolnika, nakazywał wrzucić go do stawu pełnego drapieżnych muren, które specjalnie w tym celu trzymał w swojej posiadłości. Pewnego dnia, gdy wydawał ucztę, jeden z niewolników stłukł szklane naczynie – Wediusz polecił natychmiast rzucić go rybom na pożarcie, jednak obecny na uczcie cesarz, oburzony jego postępowaniem, nie tylko zapobiegł egzekucji niewolnika, ale także nakazał zdemolowanie posiadłości Wediusza i wytłuczenie wszystkich zgromadzonych w niej kosztownych naczyń ze szkła.

W starożytności ryby, które były traktowane w większym lub mniejszym stopniu jako ryby ozdobne, trzymano domyślnie w stawach. Musiało upłynąć sporo wody, by ludzie wpadli na to, że ryby i inne stworzenia wodne można trzymać w szklanych zbiornikach i podziwiać je nie tylko od góry - ale o tym będzie już w kolejnej ciekawostce 😉

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ciekawostki #zwierzeta #ryby #historia #ciekawostkihistoryczne #starozytnosc #starozytnyrzym

#7ciekawostekprzyrodniczych

Wampiryczny motylek :butterfly::drop_of_blood: _Calyptra thalictri_ to niepozornie wyglądająca ćma z rodziny mrocznicowatych (Erebidae) o rozpiętości skrzydeł dochodzącej do około czterech i pół centymetra. Zamieszkuje Azję i południową część Europy, a w ostatnich dziesięcioleciach zaczęła rozszerzać obszar występowania - została już zaobserwowana w Finlandii i w Szwecji, a całkiem niedawno także w Polsce.

Calyptra thalictri żeruje głównie na dojrzałych owocach, przekłuwając ich skórkę swoim sztywnym ryjkiem i żywiąc się ich sokiem, jednak samce dzięki wyspecjalizowanym, haczykowatym ssawkom są także w stanie przekłuwać skórę kręgowców i wysysać ich krew. Podczas eksperymentu, w którym samcom ćmy zaoferowano rękę człowieka, niektóre osobniki ssały krew przez prawie dwadzieścia minut.

Po co to wszystko? Celem takiej diety jest pozyskanie określonych składników odżywczych, przede wszystkim sodu. Organizmy samców "pakują" nagromadzony sód do spermatoforów, czyli specjalnych pakietów zawierających plemniki. Podczas kopulacji samce przekazują pakiety samicom - jeśli udało im się zgromadzić w nich dużo sodu, zwiększa to szansę na to, że ich potomstwo już na etapie rozwoju jaj dostanie jego odpowiednią ilość i dzięki temu będzie się lepiej rozwijać.

Samce motyli zazwyczaj pozyskują sód i podobne składniki odżywcze z gnijących roślin, mokrej gleby, odchodów, a nawet padliny. Gromadzą się wtedy na wilgotnych powierzchniach - zachowanie to jest popularnie znane jako mud-puddling. Samce Calyptra thalictri poszły najwyraźniej o krok dalej i przystosowały się do pozyskiwania składników odżywczych z wyssanej krwi.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Dziś ciekawostka przyrodnicza pasująca do klimatu Halloween - o wampirycznych ptaszynach :bird: :drop_of_blood: Darwinka północna (Geospiza septentrionalis) z rodziny tanagrowatych jest zaliczana do tak zwanych zięb Darwina i występuje wyłącznie na dwóch wyspach archipelagu Galapagos. To mały, czarnobrązowy, przypominający trochę ziębę ptak, który wyróżnia się niezwykłym sposobem pozyskiwania pokarmu. Darwinka żywi się na ogół nasionami i małymi bezkręgowcami, ale w porze suchej, kiedy zaczyna ich brakować, urozmaica swoją dietę krwią innych ptaków.

Ofiarami wampirycznego brubelka padają przede wszystkim duże ptaki morskie: głuptaki galapagoskie (Sula granti) i głuptaki niebieskonogie (Sula nebouxii). Darwinka siada na grzbiecie głuptaka i dziobie jego skórę swoim ostrym dziobem, tworząc w ten sposób małą, krwawiącą ranę, z której później spija krew. Głuptaki próbują oczywiście przeganiać intruzów, jednak nie jest to łatwe, tym bardziej, że jednego głuptaka może atakować jednocześnie kilka darwinek.

Przypuszcza się, że początkowo darwinki żyły w symbiozie z głuptakami i wybierały z ich piór pasożyty, a dziobnięcia powodujące krwawiące rany zdarzały im się jedynie przypadkowo. Z czasem jednak odkryły, że krew wypływająca z takich ran jest całkiem wartościowym pokarmem w czasie, kiedy trudno o inne źródła pożywienia - zaczęły więc ranić głuptaki mniej przypadkowo i ostatecznie same stały się krwiopijczymi pasożytami.

W języku angielskim darwinka północna ma dużo bardziej pasującą do niej nazwę: vampire finch lub vampire ground finch. Nie jest jednak jedynym "wampirycznym" ptakiem na świecie. Podobne zachowania zaobserwowano między innymi u niewielkich ptaków z gatunku Nesomimus macdonaldi również żyjących na Galapagos, u drozdów z gatunku Turdus eremita z archipelagu Tristan da Cunha, a także u afrykańskich bąkojadów (Buphagus).

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Ptak z pazurem :dagger_knife: Kazuary mają długie, ostre pazury – najdłuższe z nich mierzą przeciętnie nieco ponad 12 cm, choć notowano też takie, które mierzyły prawie 15 cm. Palec po wewnętrznej stronie stopy kazuara jest zaopatrzony w szczególnie mocno wydłużony, sztyletowaty pazur, którego ptak potrafi skutecznie używać w samoobronie. Wymierzając silne kopnięcia, jest w stanie zadawać za jego pomocą niebezpiecznie głębokie rany, a w skrajnych przypadkach może nawet wypatroszyć średniej wielkości ssaka.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #australia

tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Ciekawskie kazuary 👀 W niektórych regionach kazuary żyją blisko osiedli ludzkich i niekiedy podchodzą blisko domów, a w miejscach szczególnie chętnie odwiedzanych przez turystów bywają nawet regularnie dokarmiane przez ludzi (czego oczywiście nie powinno się robić) i zaczynają kojarzyć widok człowieka z jedzeniem. Czasem prowokuje to niebezpieczne sytuacje, ponieważ ciekawski kazuar potrafi wprosić się na podwórko lub nawet do domu, może też podążać za napotkanym człowiekiem, oczekując, że dostanie od niego pokarm.

https://www.youtube.com/watch?v=mi5hp4gR_fg

Ponieważ nawet kazuar, który nie zachowuje się groźnie, może nieoczekiwanie zestresować się i zaatakować, w przypadku „bliskich spotkań” należy zachować odpowiednie środki ostrożności. Nie wolno odwracać się do podchodzącego kazuara plecami i uciekać – i tak biega szybciej od człowieka. Należy zachować spokój, przez cały czas patrzeć mu prosto w oczy, stać do niego przodem i powoli się w ten sposób wycofywać, dodatkowo trzymając przed sobą jakiś przedmiot, na który w razie ataku ptak będzie mógł przekierować swoją uwagę (np. plecak).

Znane są jak dotąd jedynie dwa przypadki, gdzie człowiek poniósł śmierć w wyniku spotkania z agresywnym kazuarem: pierwszy miał miejsce w kwietniu 1926 roku w Australii, drugi natomiast również w kwietniu 2019 roku na Florydzie, gdzie trzymany w niewoli kazuar zabił właściciela.

Według statystyk, podczas ataków na ludzi kazuary w zdecydowanej większości jedynie gonią człowieka lub na niego szarżują – jedynie w około 15% odnotowanych przypadków próbują używać swoich zabójczych pazurów. Za około 75% wszystkich ataków odpowiadają osobniki, które wcześniej były dokarmiane.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #australia

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kazuary duże i małe. Kazuar hełmiasty (Casuarius casuarius) jest drugim najcięższym ptakiem na świecie i trzecim największym, biorąc pod uwagę przeciętne rozmiary ciała. Samice tego gatunku są większe i cięższe od samców – ważą zwykle od 47 do 76 kg i dorastają do 180 cm, a rekordowo duże osiągają wagę nawet 85 kg i mierzą prawie dwa metry. Samce ważą od 30 do 55 kg.

Kazuar jednokoralowy (Casuarius unappendiculatus) jest nieco mniejszy od swojego kuzyna – dorasta do około 150 cm. Samice tego gatunku ważą średnio do 58 kg, a samce do 37 kg. Z kolei kazuar mniejszy (Casuarius bennetti), jak wskazuje nazwa, jest najmniejszym kazuarem dorastającym maksymalnie do 135 cm (80 cm do wysokości grzbietu) i ważącym do 35 kg.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #australia

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Emuar :bone: Wspólnym przodkiem kazuarów i emu był tak zwany emuar (Emuarius), który żył w późnym oligocenie i wczesnym miocenie, a więc od około 23 do 11,6 miliona lat temu. Emuary miały czaszki przypominające czaszki kazuarów i nogi podobne do nóg emu, choć ich stopy wykazywały cechy łączące je bardziej z kazuarami. W zależności od gatunku osiągały wysokość około 140 centymetrów lub więcej i ważyły do około 21 kilogramów, należały więc do mniejszych rozmiarowo ptaków prehistorycznych.

Z czasem linie ewolucyjne emu i kazuarów rozdzieliły się – emu przystosowały się do życia na otwartych, suchych terenach porośniętych trawami, krzewami i skupiskami drzew, kazuary natomiast pozostały związane ze środowiskiem lasów tropikalnych.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #paleontologia #australia

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#7ciekawostekprzyrodniczych

Papuzi kwiat :parrot: Niecierpek z gatunku Impatiens psittacina występujący w południowo-wschodniej Azji ma kwiaty, które przypominają trochę kolorowe papugi w locie. Nawiązuje do tego jego nazwa gatunkowa: psittacina – „jak papuga”.

W Tajlandii roślina ta jest znana jako thian nok kaeo, czyli „niecierpek papuzi”. Jest dość rzadki, a lokalne prawo zabrania wywożenia go za granicę. W sprzedaży często można się natknąć na fałszywe nasiona tego gatunku.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #azja

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kwiaty w sam raz na Halloween :bat: Krąpiel Chantriera (Tacca chantrieri), w języku angielskim popularnie określana jako black bat flower, black bat lily, devil flower i cat whiskers, to roślina z rodziny krąpielowatych naturalnie występująca w południowo-wschodniej Azji. Osiąga od około pół metra do nawet metra wysokości, a jej ciemne, „nietoperzowate” kwiaty miewają ponad trzydzieści centymetrów średnicy i są zaopatrzone w długie, nitkowate, zwieszające się przysadki. Podobna do niej krąpiel całolistna (Tacca integrifolia) ma częściowo białe kwiaty.

Krąpiele rozmnażają się przede wszystkim przez samozapylenie. Badacze nie są zgodni co do tego, po co im tak dziwnie wyglądające kwiaty o skomplikowanej budowie – teoretycznie owady są w stanie wchodzić do ich wnętrza i zbierać z nich pyłek, ale później zwykle mają duże trudności, żeby wydostać się z nich na zewnątrz. Według jednej z hipotez, krąpiele przystosowały się do współpracy z jakimś gatunkiem owadów, który na pewnym etapie wymarł.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #azja

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Storczyk z gołąbkiem :dove_of_peace: _Peristeria elata_, znana również jako flor del Espíritu Santo lub orchidea Ducha Świętego, występuje w Ameryce Środkowej i Południowej i wyróżnia się białymi kwiatami, których środkowe części przypominają kształtem gołębie z rozpostartymi skrzydłami.

Storczyk ten jest od 1936 roku narodowym kwiatem Panamy. Obecnie jest na tyle rzadki, że grozi mu wyginięcie – przyczynia się do tego postępujące niszczenie jego środowiska naturalnego oraz nielegalne zbieranie dziko rosnących okazów celem ich sprzedaży. Od jakiegoś czasu jest objęty ścisłą ochroną.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #storczyki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kwiaty jak pszczoły :bee: Dwulistnik pszczeli (Ophrys apifera) to ciekawy storczyk, który występuje przede wszystkim w południowej i zachodniej Europie, na Bliskim Wschodzie i w północnej Afryce. W Polsce zaczęto potwierdzać jego obecność dopiero od niedawna.

Storczyk ten wyróżnia się kwiatami, których warżki swoim kształtem i kolorem przypominają pszczoły – dodatkowo roślina wydziela substancje zapachowe naśladujące feromony samic kornutki koniczynowej (Eucera longicornis), pszczoły samotnicy, która jest jej preferowanym zapylaczem. Samce kornutki, przyciągane zapachem i specyficznym wyglądem kwiatów, chętnie na nich przysiadają i próbują z nimi kopulować, w wyniku czego zbierają pyłek storczyka i roznoszą go dalej.

Dwulistnik pszczeli nie zawsze jednak może liczyć na kornutkę. Jeśli zdarza mu się rosnąć w regionie, gdzie brakuje mu zapylaczy, musi radzić sobie samodzielnie – bierze wtedy sprawę we własne ręce (czy może raczej we własne kwiaty) i dokonuje samozapylenia.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #roslinyoszukujo #storczyki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Kwiatowe małpki :monkey_face: Chyba najbardziej znanym „małpim” storczykiem jest _Dracula simia_, gatunek storczyka rosnący w tak zwanych lasach mglistych Ekwadoru – lasy te są położone na dużych wysokościach i ze względu na wynoszącą blisko 100% wilgotność powietrza są przez większość czasu osnute gęstą mgłą.

Dracula simia, jak również inne storczyki z rodzaju Dracula, mają niewielkie kwiaty przypominające trochę małpie pyszczki. W rzeczywistości jednak imitują one nie zwierzęta, a grzyby: jaśniejsza od pozostałej części kwiatu warżka ma kojarzyć się owadom z grzybem, co pomaga storczykowi przywabić zapylaczy. Sam rodzaj otrzymał nazwę Dracula, ponieważ niektóre gatunki tych storczyków mają krwistoczerwony kolor oraz mocno wydłużone, przypominające trochę kły działki kielicha.

Z małpami jest kojarzony również storczyk małpi (Orchis simia) występujący w Europie, północnej Afryce i zachodniej Azji. Obrys jego kwiatu przypomina trochę sylwetkę miniaturowej, jasnoróżowej lub purpurowej małpki.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #roslinyoszukujo #storczyki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Podstępne kwiaty jak kaczuszki :duck: Storczyk _Caleana major_, popularnie określany w języku angielskim jako large duck orchid, ma ciekawe kwiaty przypominające trochę małe, latające kaczki.

Storczyk ten rośnie we wschodnich i południowych regionach Australii, przede wszystkim w lasach eukaliptusowych, na wrzosowiskach i na podmokłych terenach porośniętych krzewami. Kwiaty mierzą przeciętnie około dwóch i pół centymetra, kwitną od września do stycznia i mają zwykle kolor purpurowy lub czerwonobrązowy. Są zapylane przez owady, przede wszystkim przez samce błonkówek, które storczyk wabi, wydzielając substancje zapachowe przypominające feromony samic.

„Kaczuszki” są tak naprawdę zmyślnymi pułapkami. Kiedy zwabiony samiec błonkówki ląduje na ruchomej warżce (to ta część przypominająca głowę kaczki) przekonany, że czeka go tam randka – warżka gwałtownie odblokowuje się i przyciska go do głównej części kwiatu. Szamoczący się samiec czy chce tego, czy nie, gromadzi na swoim ciele pyłek. Storczyk po jakimś czasie go wypuszcza, a kiedy ten sam owad da się za jakiś czas nabrać innemu storczykowi, przeniesie zebrany pyłek do innego kwiatu, tym samym zapylając go.

#ciekawostki #przyroda #natura #kwiaty #rosliny #roslinyoszukujo #australia

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

To nie jest liść :smiley: Ćma z gatunku _Uropyia meticulodina_ może poszczycić się wyjątkowym ubarwieniem, dzięki któremu wygląda jak suchy liść o częściowo zwiniętych brzegach. Jest to jednak wyłącznie złudzenie optyczne - jej skrzydła są zupełnie płaskie.

Ćma ta występuje na Tajwanie, w Japonii oraz w niektórych regionach Chin i osiąga rozpiętość skrzydeł do 5,5 centymetra. W języku angielskim bywa popularnie określana jako dead leaf moth.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle #cmy

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych