Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

#natura

Fanatyk

w Ciekawostki

61piorunów

Bąki donośne, ciche i nieco przerażające :feather: Największym bąkiem jest występujący także w Polsce bąk zwyczajny (Botaurus stellaris) znany ze swojego charakterystycznego, buczącego nawoływania przypominającego trochę dmuchanie w szklaną butelkę. Nawoływanie to niesie się nad wodą na odległość nawet kilku kilometrów, zwykle nocą lub o świcie. Najpierw bąk "pompuje" się - rozdziawia dziób i szybko połyka powietrze, żeby nadąć przełyk działający jak naturalne pudło rezonansowe. Następnie poprzez gwałtowne skurcze mięśni kompresuje powietrze w przełyku i gwałtownie wypycha je przez krtań, dzięki czemu powstaje buczący dźwięk.

Podobnie do naszego bąka brzmi **bąk australijski** (Botaurus poiciloptilus), nazywany też czasem bunyip bird. Jego głośne, nocne buczenie kojarzyło się niekiedy ludziom z bunyipami - drapieżnymi potworami z australijskiego folkloru zamieszkującymi zbiorniki wodne. Z kolei **bąk amerykański** (Botaurus lentiginosus) wydaje nieco inne, mniej monotonne dźwięki przypominające głośno kapiącą wodę lub głośne przełykanie.

Małe bąki z uwagi na swoje rozmiary nie mają do dyspozycji takiego naturalnego sprzętu nagłaśniającego, jak ich więksi kuzyni. **Bąk mały** (Botaurus exilis) i **bączek** (Ixobrychus minutus) nie wydają bardzo donośnych odgłosów, a ich nawoływania przypominają raczej pohukiwanie lub gruchanie.

Na ostatnim podlinkowanym filmiku: obrażony bąk, wkurzony jak nie wiem co (OSTROŻNIE) :warning: Takie odgłosy wydawane przez bąki słyszą głównie pracownicy placówek ratujących ptaki - bąk "warczący" w ten sposób jest zestresowany, nie ma drogi ucieczki i stara się odstraszyć intruza. Brzmi wtedy trochę jak filmowy dinozaur i nawet przybiera podobną pozę.

:arrow_right: tag serii:

GURU1piorunów
Na ostatnim podlinkowanym filmiku: obrażony bąk, wkurzony jak nie wiem co

A to mały bąkoptoraptor...

Swoją drogą co czytam bąk to spodziewam się pasiastego koleżki...

Fanatyk

w Ciekawostki

60piorunów

Najmniejsze bąki :feather: Bąk mały (Botaurus exilis), zwany też bączkiem amerykańskim, to jeden z najmniejszych bąków świecie - mierzy od 28 do 36 centymetrów i osiąga masę ciała między 73 a 95 gramów, jest więc nie większy od sójki. Występuje na obszarze od południowo-wschodniej Kanady do środkowej Ameryki Południowej, choć osobniki, które zagubiły się podczas migracji, bywały widywane na Azorach, a nawet na Islandii.

W Europie najmniejszym bąkiem i zarazem najmniejszym ptakiem z rodziny czaplowatych jest bączek (Ixobrychus minutus), który osiąga mniej więcej takie same rozmiary jak jego amerykański krewniak (dwa ostatnie zdjęcia). W Polsce jest objęty ścisłą ochroną i występuje głównie w Małopolsce, Wielkopolsce oraz na Śląsku, przede wszystkim w zabagnionych dolinach, w zarośniętych starorzeczach i w pobliżu wszelkich zbiorników wodnych, gdzie rosną gęste szuwary z zakrzewieniami.

Bączki miewają skomplikowane życie rodzinne. Samce są poligamiczne i mogą odbywać lęgi z kilkoma samicami naraz, a i samice niekoniecznie czują się przywiązane do jednego partnera. Zdarza się, że samica bączka "oficjalnie" wybiera sobie odpowiednio prezentującego się, doświadczonego samca, który jest w stanie dostarczyć jej dużo dobrego pokarmu i zapewnić jej dobrą miejscówkę w trzcinie - ale podczas jego nieobecności odbywa też gody z młodszym, mniej doświadczonym samcem. Dzięki temu, gdy już złoży jaja, może liczyć na to, że i jeden, i drugi samiec będą się troszczyć o wykarmienie jej i potomstwa.

:arrow_right: tag serii:

Pokaż więcej komentarzy (8)

Fanatyk

w Ciekawostki

55piorunów

Pióra w zygzaki :feather: Bącznik (Zebrilus undulatus), znany w języku angielskim jako zigzag heron, to żyjący w Ameryce Południowej krewniak bąka zamieszkujący okolice bagien w dorzeczu Orinoko, Rio Negro i Amazonki. Zygzakowaty, przypominający drobne fale wzór na jego upierzeniu zainspirował jego łacińską nazwę gatunkową.

Bącznik prowadzi skryty tryb życia i spędza większość czasu wśród gęstej roślinności - częściej można go usłyszeć niż zobaczyć. Żywi się przede wszystkim rybami i owadami, które łapie siedząc na nadwodnych gałęziach lub korzeniach albo brodząc powoli w wodzie. Podczas poszukiwania pokarmu i polowania w charakterystyczny sposób potrząsa ogonem, czasem stroszy też czub. Zaniepokojony zamiera w bezruchu, a w przypadku bezpośredniego zagrożenia unika konfrontacji i nieco niezręcznie podrywa się do lotu, starając się uciec w zarośla.

:arrow_right: tag serii:

Pokaż więcej komentarzy (3)

Fanatyk

w Ciekawostki

68piorunów

Wkurzony pterodaktyl! A nie, moment, to tylko mały bąk amerykański :feather: Bąk amerykański (Botaurus lentiginosus) jest bardzo podobny do naszego bąka, choć jest od niego trochę mniejszy i nieco inaczej ubarwiony. Zamieszkuje słodkowodne i słonowodne mokradła Ameryki Północnej i potrafi znakomicie maskować się wśród porastającej brzegi wód roślinności. Żywi się głównie rybami, choć czasem zjada też inne małe kręgowce, skorupiaki i owady.

Wiele nazw zwyczajowych bąków nawiązuje do wydawanych przez nie charakterystycznych, buczących odgłosów przypominających trochę ryk wołu. Bąk amerykański jest lokalnie znany jako bog bumper, thunder pumper, bog bull, bog thumper, mire drum i water belcher.

Na dwóch ostatnich zdjęciach osobniki dorosłe.

:arrow_right: tag serii:

GURU2piorunów

Od razu widać, że mamy do czynienia z prawdziwym dinozaurem.

Ale skojarzenie z pterodaktylem też trafne.

Pokaż więcej komentarzy (8)

Fanatyk

w Ciekawostki

82piorunów

Bąki duże i małe :feather: Bąk (Botaurus stellaris) jest spokrewniony z czaplą i zamieszkuje okolice zbiorników wodnych z gęstą roślinnością przybrzeżną. Częściej można usłyszeć jego charakterystyczne, głośne buczenie niż go zobaczyć, ponieważ znakomicie maskuje się wśród trzcin - kiedy jest zaniepokojony, wyciąga szyję do góry, by jeszcze lepiej upodobnić się do otoczenia. Czasem przybiera tę pozę także w sytuacjach, kiedy dookoła nie ma żadnych wysokich roślin.

Pisklęta bąka są pokryte nastroszonym puszkiem i po kilku tygodniach przebywania w gnieździe zaczynają zwiedzać otoczenie i zwinnie wspinać się na łodygi trzcin. Zaczynają też przybierać charakterystyczną pozę obronną, zadzierając dziób i wyciągając szyję, choć daleko im jeszcze na tym etapie do umiejętności rodziców.

:arrow_right: tag serii:

Pokaż więcej komentarzy (5)

Lider

w Góry

22piorunów

. źródło

Tienszan, Tien-szan (chiń. 天山; pinyin Tiān Shān; dosł. „niebiańskie góry”) – łańcuch górski w Azji Centralnej, na pograniczu Kazachstanu, Uzbekistanu, Kirgistanu i Chin. Długość łańcucha wynosi około 2500 km, najwyższym szczytem jest Szczyt Zwycięstwa (także Pik Pobiedy; 7439 m n.p.m.)[1].

https://pl.wikipedia.org/wiki/Tienszan
Pokaż więcej komentarzy (3)

Fanatyk

w Ciekawostki

116piorunów

W przeciwieństwie do małych żurawi, małe czaple nie są równomiernie pokryte puszkiem i nie zawsze wyglądają uroczo, a momentami przypominają nawet jakieś prehistoryczne stwory :feather: Nie są też zbyt samodzielne - po wykluciu przebywają w gnieździe nawet przez około dwa miesiące i szczególnie w pierwszych tygodniach wymagają intensywnej opieki rodziców.

Wbrew pewnym podobieństwom w wyglądzie, czaple nie są blisko spokrewnione z żurawiami i znacznie bliżej im do pelikanów, ibisów czy bąków. Podobieństwa typu długie nogi czy mocno wydłużona szyja wynikają z przystosowania do życia w podobnych środowiskach.

:arrow_right: tag serii:

Pokaż więcej komentarzy (12)

Fanatyk

w Ciekawostki

66piorunów

Małe żurawie kanadyjskie :feather: Żuraw kanadyjski (Antigone canadensis) żyje w Ameryce Północnej i na północno-wschodnich krańcach Syberii, a jego młode są uznawane za jedne z najbardziej uroczych ptasich piskląt - są pokryte złotobrązowym puszkiem i krótko po wykluciu są już w stanie samodzielnie chodzić i szukać pokarmu. Ich ubarwienie pomaga im wtopić się w otoczenie wśród wysokich traw i trzcin.

Na małe żurawie czyha wiele niebezpieczeństw. Szczególnie często polują na nie kojoty, szopy pracze, norki amerykańskie, kruki i puchacze. Mimo że całkiem szybko opuszczają gniazda, pozostają pod opieką rodziców przez około dziesięć miesięcy. Potem usamodzielniają się zupełnie i dołączają do stad innych młodych osobników. Pozostają w nich do czasu znalezienia partnera, co zwykle dzieje się pomiędzy drugim a siódmym rokiem ich życia.

:arrow_right: tag serii:

Pokaż więcej komentarzy (5)

Fanatyk

w Ciekawostki

100piorunów

:feather: W internetach zdjęcia małych chruścieli są często przedstawiane jako rzekome zdjęcia małych kruków - bo są puszyste, czarne jak węgielki i urocze. W rzeczywistości małe kruki wyglądają zupełnie inaczej i nie tak słodko 😉

:arrow_right: tag serii:

Lider4piorunów

@Apaturia w takim razie widziałem ostatnio małego Kruka, dokładnie takiego jak na zdjęciu

Fanatyk1piorunów

@Yes_Man To mógł być też mały gawron, wyglądają tak podobnie, że trudno się je rozróżnia :smiley: W sumie to tylko po kształcie dzioba można się w miarę szybko zorientować, jaki to gatunek.

Fanatyk1piorunów

@Yes_Man O, to w takim razie gratulacje! Niby kruki nie są już u nas jakoś specjalnie rzadkie, ale ja jakoś nie mam szczęścia, w mojej okolicy się nie pokazują.

Pokaż więcej komentarzy (16)

Lider

w Hydepark

67piorunów

Narobić w piankę to mało...

Pokaż więcej komentarzy (12)

Fanatyk

w Ciekawostki

62piorunów

Mała kureczka :feather: Ten mały gremlinek to pisklę zielonki (Zapornia parva), znanej też jako kureczka zielona. Zielonka jest niewielkim chruścielem wielkości szpaka - dorasta do maksymalnie 20 centymetrów i osiąga wagę do 70 gramów. Żyje w okolicach zbiorników wodnych z gęstą roślinnością przybrzeżną, przede wszystkim na obszarach stepów, i żywi się owadami, różnymi innymi drobnymi stworzeniami oraz nasionami roślin. Jest raczej skryta, a w Polsce jest objęta ścisłą ochroną gatunkową.

Pisklęta zielonki, podobnie jak wielu innych gatunków kureczek i ogólnie chruścieli, są pokryte gęstym, czarnym puchem. Osobniki dorosłe mają oliwkowobrązowe i szare pióra, czerwone nasady dziobów i zielonkawe nogi.

:arrow_right: tag serii:

Autorytet

w Hydepark

57piorunów

Mała aktualizacja co do tematu pająka na balkonie.

Dzieciaki zauważyły.

Dzieciaki nazwały go Rabarbar.

Młoda (lv prawie 3) mówi na niego Babarbar

Okazało się że mamy nowe zwierzątko...

Wczoraj widziałem jak złapał 4 muszki w ciągu godziny - cały proces łapania, zawijania i odholowania ofiary - faktycznie przydatna bestia.

Zwierzaczek zostaje w rodzinie, nie będzie odpalania napalmu, budynku nie wyburzamy!

@Apaturia się ucieszy na pewno - profit

Także ten! xD Moja arachnofobia będzie się miała dobrze na wiosnę jak to bydle jaja zniesie!

Gruba ryba6piorunów

@Fen dajpan foto

Pokaż więcej komentarzy (14)

Fanatyk

w Ciekawostki

47piorunów

Ptak, który ryczy jak osioł :feather: Takahē południowy (Porphyrio hochstetteri) to największy żyjący obecnie chruściel, który swoim wyglądem przypomina trochę jakiegoś pierwotnego ptaka z odległych epok: ma krępą, zaokrągloną sylwetkę, masywny, czerwono-różowy dziób i silne nogi. Nie potrafi latać, jednak wspomaga się swoimi zredukowanymi skrzydłami podczas wspinaczki na wzniesienia. Przeciętnie waży od 2,3 do 2,7 kg. Odgłosy, które wydaje, bywają porównywane do ryczenia osła.

Takahē prawdopodobnie łączą się w pary na całe życie - notowano osobniki, które pozostawały sobie wierne nawet przez dwanaście lat. Prowadzi osiadły tryb życia i zamieszkuje łąki piętra alpejskiego w nowozelandzkich Alpach Południowych. Żywi się roślinami, przede wszystkim różnymi gatunkami górskich traw, oraz owadami.

Gatunek ten jest zagrożony wyginięciem. Już w 1900 roku uznawano go za gatunek wymarły, jednak w połowie XX wieku odkryto liczącą 200-300 osobników populację takahē żyjącą nad niewielkim jeziorem w Alpach Południowych. Jezioro nazwano na cześć jego odkrywcy Jeziorem Orbella, a dolinę, w której się znajduje – Doliną Takahē. Obecnie szacuje się, że populacja takahē liczy około 500 osobników i cały czas prowadzone są działania mające na celu jej utrzymanie i zwiększanie. Takahē są długowieczne i rozmnażają się dość wolno, do tego współcześnie żyjące osobniki miewają niską płodność.

:arrow_right: tag serii:

Osobistość1piorunów

Słyszałem też w Polsce ptaka który pewnie naśladował ręczną piłę do drewna, to było dawno i nie każdy miał wtedy piły spalinowe czy elektryczne. Było to dużo głośniej niż prawdziwa piła ale złudzenie było idealne poza tym. Było w środku głuchego lasu w nocy w górach koło Kotliny Kłodzkiej. Ktoś kto tam często bywa powiedział że to ptak.

Fanatyk0piorunów

@Johnnoosh Ciekawe :smiley: Czy to nie był przypadkiem derkacz? Derkacze wydają takie charakterystyczne, monotonne, trochę piłujące odgłosy. Są głośne i "derkają" przede wszystkim w nocy.

Pokaż więcej komentarzy (3)