Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

#psychologia

Inspirator

w Hydepark

17piorunów

Kilka dni temu wrzuciłem tutaj fotkę z całodobowej piekarni, którą odwiedziłem o 3 w nocy. Zaskoczyło mnie pozytywne przyjęcie głupiej fotki w środku nocy po dłuższej przerwie w odwiedzaniu tego serwisu. No to dzisiaj w nocy też tę piekarnię odwiedziłem, ale tym razem miałem o czym myśleć.

TL;DR: Zjebanie i wyrzuty sumienia, echa traumy z dzieciństwa i o jakich po⁎⁎⁎⁎nych rzeczach potrafią do siebie pisać ludzie.

Trigger warning: cierpienie dzieci bez opisywania szczegółów.


Do przyjaciółki wysłałem odpowiedź na maila po OŚMIU miesiącach.

Pisujemy do siebie co jakiś czas, głównie o przeczytanych książkach (czy też w moim przypadku o audiobookach).

Traf chciał, że poruszyła ją powieść "Musimy porozmawiać o Kevinie", która traktuje o krzywdzeniu dzieci (nie chcę tutaj używać słów konkretnych, bo nie wiem jak ten serwis je traktuje) i jej wiadomość o tym nałożyła się na mój swego rodzaju (negatywny) przełom w moim postrzeganiu wydarzeń z dzieciństwa.

Nie chciałem jej zbywać czymś w rodzaju, że to trudny dla mnie temat i nie napisać o co chodzi, bo to byłoby jak olanie jej i jednocześnie zaniepokojenie. Raczej nie miałem nigdy problemu z odpisywaniem jej na każdy temat, chociaż takie najtrudniejsze poruszaliśmy jednak osobiście (kiedyś byliśmy kilka lat w związku).

Napisałem w jej urodziny - genialny k⁎⁎wa pomysł, wiem - ale gdyby nie ta data, to nie wiem, czy kiedykolwiek bym to napisał, może po jakiejś terapii kiedyś. A zrobiłem to w jej urodziny, bo od kilku lat w te dni pisujemy do siebie zawsze i brak wiadomości tego dnia mogłaby odebrać jako zerwanie tej znajomości z mojej strony.

Stwierdziłem, że będę pisał tak, jak czuję, czyli zaczynam od imienia i kropki, bez żadnych wstępów czy życzeń, bo jakbym miał to jeszcze jakoś zmiękczać, to nie wiem jak. “Hej, mam nadzieję, że miewasz się dobrze, a teraz emocjonalny kop w d⁎⁎ę na urodziny ode mnie, gotowa? Zaczynamy! :partying_face:”

W tej wiadomości nie jest nawet napisane, o jakie sytuacje konkretnie chodzi, więc co za problem napisać coś takiego mogłoby się zdawać - otóż no okazało się, że dla mnie spory, zmusiłem się do napisania tego dzień przed wysłaniem i po kiepskiej nocy, następny cały dzień miałem zjebany rozmyślaniem o tym wszystkim. Przeszło mi trochę wieczorem, napisałem drugą część starając się skupić na rzeczach pozytywnych i nawet się udało, druga część ma wydźwięk odwrotny do pierwszej, jest w niej sporo uśmiechniętych emotikonów, w tym roku wydarzyło się u mnie sporo fajnych rzeczy, są też plany na przyszłość, nawet bym powiedział, że takie z ambicjami, druga część jest dłuższa i zawiera w sobie oczywiście życzenia.

W każdym razie po napisaniu i wysłaniu pomyślałem: “obowiązek” wykonany, sprawa załatwiona, teraz niech się dzieje, co chce - trochę tak do tego podchodziłem. Odwrotność tego, co chciałoby się myśleć o pisaniu do kogoś bliskiego, no ale gdybym CHCIAŁ to napisać, to na pewno bym nie zwlekał tak długo.

Traktowałem napisanie tej wiadomości jako przykry obowiązek i nie myślałem, co będzie dalej.

I tu następuje plot twist:

Następnego dnia okazało się, że napisanie tego ma efekt terapeutyczny, poczułem się znacznie lepiej, na niektóre sprawy spojrzałem inaczej, miałem wrażenie, jakby spadł mi z serca ciężar, który od pewnego czasu się tam znajdował. NO KTO BY SIĘ K⁎⁎WA SPODZIEWAŁ, ŻE ZWIERZENIE SIĘ BLISKIEJ OSOBIE MOŻE PRZYNIEŚĆ ULGĘ - każdy poza mną.

Na obronę swojej głupoty napiszę, że w wiadomości tej przecież ani nie opisuję konkretnych sytuacji, ani co konkretnie sobie uświadomiłem, więc jaką to ma wartość terapeutyczną - wydawało mi się, że żadną. Też nie powiedziałbym, że to, co zrozumiałem po tym podkaście było dla mnie traumatyczne, ale c⁎⁎j wie.

To wszystko mam oczywiście nieprzepracowane, ale na razie mam to w d⁎⁎ie, na co dzień mi to nie przeszkadza zauważalnie dla mnie, zepchnięte gdzieś tam w emocjonalne zakamarki, do życia jestem nastawiony raczej pozytywnie, a ten rok był dla mnie do tej pory generalnie spoko, nie wylewam swoich smutków gdzieś w necie (poza tym postem teraz), przeciwnie. Terapię zostawiam sobie na kiedyś.

Myślałem, że po napisaniu tej wiadomości do niej, emocjonalnie wrócę do stanu wcześniejszego, czyli stabilnie i nawet nie szczególnie chujowo, a tymczasem mam turbo wyrzuty sumienia, których nie da się rozchodzić, że musiała tyle czekać i przejmuję się, że zepsułem naszą relację.

Nie sądzę, aby teraz dało się mnie bardziej dobić, ale jak ktoś miałby ochotę spróbować, to śmiało.

PS. Jeśli chodzi o tę książkę “Musimy porozmawiać o Kevinie", to kojarzę mgliście o czym ona jest z tej wiadomości sprzed ośmiu miesięcy, której ponownie czytać nie mam zamiaru, w tym nie mam zamiaru czytać teraz nawet opisu tej książki (blurba). Więc na jej temat nie mam nic do powiedzenia, pomimo tego, że to ona jest przyczyną powstania tej całej sytuacji.

Mistrz4piorunów

@Zwalisty nie obwiniaj się, nie masz za co mieć wyrzutów sumienia. Każdy ma prawo do swoich trudnych tematów i jakieś wymuszanie drastycznego wyrzucania tego "na już" zazwyczaj nie przynosi niczego dobrego, najwidoczniej potrzebowałeś tych 8 miesięcy, w trakcie których na pewno trochę myślałeś o tym temacie i w ten sposób jakoś tam "przygotowywałeś się" do jego ruszenia

Cieszy, że wspominasz, że w przyszłości zajmiesz się tym tematem i jego przepracowaniem, ale spróbuj do tego podejść raczej szybciej niż później, bo to, że dziś jest w porządku, nie oznacza, że w przyszłości w połączeniu z jakimiś trudniejszymi momentami w życiu może sieknąć. Szkoda się na to narażać (づ•﹏•)づ

Inspirator1piorunów

@bojowonastawionaowca Dzięki, doceniam, naprawdę. Jednak nie mieć wyrzutów sumienia w tym momencie to jak nie bać się przed operacją w szpitalu, wiadomo, że stresu nie da się wyłączyć w takiej sytuacji (bez farmaceutyków) i ja mam tak samo teraz.

Cieszy, że wspominasz, że w przyszłości zajmiesz się tym tematem i jego przepracowaniem, ale spróbuj do tego podejść raczej szybciej niż później

Na tym załączonym screenie piszę, że chcę o tym powiedzieć, więc najbliższy mój plan jest taki, żeby opowiedzieć o tym na wideo. Ciekawe jaki to przyniesie skutek, jeśli chodzi o moje emocje. Plan mam taki, że będę się nagrywał mając za sobą tablicę suchościeralną, bo będą schematy, a za kadrem będzie ktoś, do kogo będę to mówił, bo muszę mieć do kogo i od kogo się "odbijać" w rozmowie, taki mam sposób bycia.

Pokaż więcej komentarzy (5)

Lider

w Psychologia

17piorunów

Partnerzy w związkach szczęśliwych i nieszczęśliwych po prostu odmiennie interpretują zachowania drugiej osoby, nawet w jednakowych sytuacjach i w odniesieniu do takich samych zachowań.

Właśnie dlatego uważamy, że samousprawiedliwianie jest głównym podejrzanym o zabójstwo małżeństwa. Każde z partnerów usuwa dysonans wywołany przez konflikty i sprzeczki, wyjaśniając zachowania drugiej osoby w określony sposób.(...) Ci, którzy wybierają drogę zawstydzania i obwiniania, prędzej czy później zaczynają spisywać od nowa historię swojego małżeństwa. Czyniąc to, poszukują kolejnych dowodów, które by uzasadniały ich nasilające się pesymistyczne lub pogardliwe przekonania dotyczące partnera. Zamiast (jak wcześniej) minimalizować negatywne aspekty małżeństwa, zaczynają je wyolbrzymiać, starając się znaleźć informacje pasujące do ich nowej opowieści. W miarę jak nowa historia nabiera kształtu, a mąż i żona wielokrotnie ją powtarzają – sami lub w towarzystwie współczujących przyjaciół – oboje przestają dostrzegać zalety drugiej osoby, te same, które sprawiły, że się w sobie zakochali.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Psychologia

27piorunów

Kiedy styl sporów między partnerami przeradza się we wzajemne zawstydzanie i obwinianie, zmienia się sam cel ich kłótni. Nie chodzi już o rozwiązanie problemu, ani nawet o nakłonienie drugiej osoby do zmiany zachowania. Jedynym celem staje się zranienie partnera, obrażenie go, uzyskanie nad nim przewagi. To dlatego zawstydzanie prowadzi do zaciekłych, wielokrotnie ponawianych prób usprawiedliwienia własnego postępowania, do odmowy pójścia na kompromis i do najbardziej destrukcyjnej spośród emocji, jakie mogą się pojawić w związku intymnym – do pogardy. W swym przełomowym badaniu, które polegało na rocznej obserwacji ponad siedmiuset par, psycholog John Gottman ustalił, że pogarda – krytyka zaprawiona sarkazmem, wyzwiskami i drwinami – jest jedną z najpewniejszych oznak tego, że związek dwojga ludzi jest na najlepszej drodze do rozpadu.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Debiutant

w Heheszki

1piorunów

Wujek Koń - Artykuły o absurdach codzienności

Patrzę na rzeczy trochę za długo. Na produkty, firmy, urzędy, technologie, pracę, ludzi i wszystkie te systemy, które miały nam coś ułatwiać, a po drodze zaczęły głównie zajmować się własnym istnieniem. Najczęściej zaczyna od prostego pytania: dobra, ale jak to właściwie działa? Czasem znajduje

Gruba ryba

w Hydepark

1piorunów

Jestem ciekawy opinii Pań i Panów na hejto. Materiał być może zrobiony pod tezę i jako reklama na samym końcu ale mnie zaciekawił. Byłem na terapii i w sumie coś w tym jest.

Proszę o niepisanie tendencyjnych komentarzy, że pachnie wykopem czy jakimś pillem - rad, black - nie znam się.

Temat jest poważny i dotyczy wielu facetów borykających się z ciężarem każdego dnia.

Błagam, podejdźcie do tego poważnie. Nawet nie chodzi o sam filmik, a napewno o komentarze pod nim na jbzd, ale o postawioną tezę i przytoczone źródła.

https://jbzd.com.pl/obr/4681971/taka-rzeczywistosc

Fenomen2piorunów

psycholog to taki uslugodawca jak fryzjer czy manikurzajka, pogada, poczujesz sie lepiej a zadnego problemu nie rozwiaze, a jak zobaczy ze naprawde cos ci dolega to wysle do psychiatry.

Wirtuoz0piorunów

@DEATH_INTJ w rzeczy samej. Nie oszukamy się, ale ich zadanie to słuchać, zrozumieć i przekierowywać do ważniejszych szczebli, gdzie można faktycznie znaleźć pomoc - farmakologiczną, terapeutyczną czy psychiatryczną.

Pokaż więcej komentarzy (8)

Lider

w Psychologia

13piorunów

Ukryte teorie pociągają za sobą poważne następstwa, ponieważ wpływają między innymi na to, w jaki sposób partnerzy spierają się ze sobą, a nawet na sam cel ich kłótni. Jeśli spierają się przy założeniu, że każde z nich jest dobrym człowiekiem, który zrobił coś złego, co jednak można naprawić, lub który popełnił błąd pod wpływem chwilowych nacisków sytuacyjnych, to jest szansa na poprawę i kompromis. Jednak – powtórzmy – nieszczęśliwe pary odwracają to założenie. Ponieważ każde z partnerów jest mistrzem samousprawiedliwiania, oboje uważają, że to drugie nie chce się zmienić z powodu wad charakteru, natomiast we własnej niechęci do zmian dostrzegają świadectwo swoich zalet. Jeżeli nie chcą przyznać, że się mylili, czy też zmienić nawyku, który irytuje partnera lub sprawia mu ból, mówią: „Nic na to nie poradzę. To normalne, że człowiek podnosi głos, kiedy jest wściekły. Taki już jestem”. W tych słowach można bez trudu usłyszeć samousprawiedliwianie, ponieważ – rzecz jasna – mogą coś na to poradzić.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

GURU

w Hydepark

34piorunów

Dobranoc Hejto.

Pewnie się obudzę o 3 ale nie mam siły, czuję się kompletnie wycieńczony psychicznie, mial tak ktoś?

Totalne psychiczne wypompowanie, nie ma nic wspólnego z "zjazdem" ani z fizycznym zmęczeniem.

Mała Dziewczynka korzysta z okazji, póki sam w łóżku jestem 😛

Dobranoc.

Pokaż więcej komentarzy (4)

Lider

w Psychologia

15piorunów

Podczas gdy szczęśliwi partnerzy życiowi interpretują wszystkie wątpliwości na korzyść drugiej osoby, ludzie nieszczęśliwi w swoich związkach postępują odwrotnie. Jeżeli partner zrobi coś miłego, upatrują przyczyn jego zachowania w chwilowym kaprysie lub w czynnikach sytuacyjnych: „Tak, przyniósł mi kwiaty, ale tylko dlatego, że wszyscy koledzy z pracy kupowali kwiaty dla swoich żon”. A jeśli partner postępuje bezmyślnie lub robi coś irytującego, uważają, że przyczyną jego zachowania są wady charakteru: „Warknęła na mnie, bo jest wredną jędzą”.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Psychologia

20piorunów

(...) niektóre małżeństwa rozpadają się z powodu jakiegoś katastrofalnego wyznania, aktu zdrady bądź przemocy, której jedno z małżonków nie jest w stanie dłużej znosić lub ignorować. Jednak zdecydowana większość par rozchodzi się powoli, stopniowo, w następstwie nasilającego się procesu obwiniania i samousprawiedliwiania. Każde z partnerów koncentruje się na tym, co druga osoba robi nie tak, jak trzeba, usprawiedliwiając własne preferencje, postawy i zachowania. Nieprzejednanie każdej ze stron sprawia, że ta druga z coraz większą determinacją broni swojego stanowiska. Zanim partnerzy zdadzą sobie z tego sprawę, znajdują się po dwóch stronach barykady, a każde z nich jest przeświadczone o swojej słuszności.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Gruba ryba

w Muzyka

14piorunów

**Tak... Tak... To ja - Obywatel G.C.**

Ja wiem, że
Trochę się starasz
Lecz powiedz mi
Ile przed lustrem
Spędziłeś dni?

Lider4piorunów

staram się nie spoglądać na ten chłopski ryj

Pokaż więcej komentarzy (4)

Lider

w Psychologia

43piorunów

Aby pokazać, w jaki sposób wspomnienia się zmieniają, żeby dopasować się do naszej historii, psychologowie badają ewolucję wspomnień na przestrzeni czasu. Jeśli Twoje wspomnienia dotyczące tych samych osób się zmieniają – stają się bardziej pozytywne lub negatywne – w zależności od tego, co w danym momencie dzieje się w Twoim życiu, to przyczyna owych zmian tkwi w Tobie, a nie w tych osobach. Ów proces przebiega tak stopniowo, że możesz doznać wstrząsu, kiedy sobie uświadomisz, iż w przeszłości czułeś lub myślałeś zupełnie inaczej. „Kilka lat temu znalazłam pamiętnik, który pisałam jako nastolatka” – napisała pewna kobieta do Amy Dickinson, autorki kolumny z poradami dla czytelników w dzienniku „Chicago Tribune”. „Był przesycony niepewnością i gniewem. Byłam zdumiona, że kiedykolwiek mogłam się tak czuć. Uważam, że zawsze miałam bardzo dobre relacje z mamą, i nie pamiętam żadnych poważnych problemów, chociaż z mojego pamiętnika wynika, że było zupełnie inaczej”.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Gruba ryba6piorunów

@splash545 widzę to u siebie po tym, jaką muzykę puszczam częściej i to nie jest tak, że te wszystkie agresywne metalowe piosenki poszły w zapomnienie, bo dalej są na moich playlistach. Różnica jest taka, że już nie stanowią 90% pl, a max 20% i część z nich jest tylko z sentymentu, a nawet w obrębie tych samych zespołów wybieram lżejsze nuty. Ehhh starzeje się...

Lider1piorunów

@Loginus07 tu powodem faktycznie jest starzenie m.in. ucha wewnętrznego, które sprawia, że przyjemne w młodości mocne dźwięki z wiekiem stają się po prostu męczące. Też tak mam. ( ͡ಥ ͜ʖ ͡ಥ)

Pokaż więcej komentarzy (6)

Gruba ryba

w Hydepark

51piorunów

Kolejna aktualizacja (wrzesień 2026) dobrze znanego wykresu ( ͡° ͜ʖ ͡°)

źródło:
RafalMundry na twiXer.

Lider4piorunów

Przydaloby sie dolaczyc saldo migracyjne

Gruba ryba2piorunów

@100mph Dane z czata więc do weryfikacji,

Według danych GUS za 2025 r.:

* Wszystkie urodzenia żywe w Polsce: ponad 238 000.

* Dzieci urodzone przez matki posiadające obywatelstwo ukraińskie: 13 232.

* Ukrainki odpowiadały za około 77% urodzeń wśród cudzoziemek.
Tytan2piorunów

@Marchew on jakoś wyjaśnia tę równię pochyłą urodzeń gdzieś od 2018?

Gwiazdor1piorunów

@Marchew @radoslaw-m mniej liczne roczniki są, mniej kobiet w ogóle może rodzić dzieci. Można zobaczyć to na piramidzie demograficznej ( są wyze i nize) oraz dodatkowo zmiany tzw kulturowe.

A jak się poczyta coś więcej to wychodzi, że problemy demograficzne faktycznie zaczely się już znacznie wcześniej.

Tytan0piorunów

@mitsue wszystko fajnie, ale tutaj widzimy spadek o blisko 50% w dekadę. Zakładając zmiany kulturowe i opóźnianie decyzji o dzieciach, to powinno być jakieś przesunięcie i stabilizacja, a tutaj stabilnie leci. Nawet dokładając niż demograficzny, ciężko uzasadnić że kobiet jest mniej o połowę. Nie wiem, jak dla mnie to się matematycznie mało spina. Jest jakiś czynnik który umyka

Osobistość1piorunów

@radoslaw-m moje pokolenie czyli 79-82 kończyło produkcję dzieci w latach 2008-2015. My byliśmy wyżem w tamtych czasach to i więcej dzieci po nas się urodziło. A potem to już nie dość że niż wszedłw wiek reprodukcji to i inne czynniki... Ale bardziej IMO niż.

Gwiazdor0piorunów

@radoslaw-m no ale kobiet które mogą rodzić jest z każdym pokoleniem mniej. Możesz zobaczyć sobie to na piramidzie demograficznej. Na szybko z chata, nie weryfikowałam, ale możesz sobie sprawdzić:

2016 382 257

2025 238 264

Wystarczy zobaczyć były nize i wyżej demograficzne i własnie się wypłaszczamy..

Pokaż więcej komentarzy (16)

Osobistość

w Hydepark

93piorunów

Około 1,5 roku temu popełniłem taki wpis:
https://www.hejto.pl/wpis/wlasnie-jestem-po-seansie-filmu-kaski-gandor-o-nie-posiadaniu-dzieci-w-wielu-kwe

W międzyczasie pisałem też parę razy o innych moich problemach z myślami, samopoczuciem, rodzicielstwem.

Chciałbym podziękować tutaj wszystkim osobom które zostawiły komentarz bądź mówiły o lekarzu.

Będzie trochę chaotycznie.

W ciągu ostatnich 2 miesięcy mialem 2 wizyty u psychologa. Nie, nie jestem na SRRI ale udało mi się parę rzeczy wytłumaczyć przed samym sobą i jest lepiej. Wróciłem również mniej więcej do regularnego sportu (basen, siłownia, bieganie).

Żona jest szczęśliwsza, a ja jestem spokojny bo już wiem z czym walczę.

Zacząłem od posta o dzieciach, to może skończę na tym co się ostatnio u mnie działo. Ogólnie dalej mnie denerwują i wolę spędzać czas sam ale zacząłem je częściej zapraszać do wspólnych zajęć (rysowanie, ogrodnictwo, majsterkowanie etc). To co wiele osób mi tutaj sugerowało.

I tutaj chciałbym się pochwalić.

Młody (6 lat) trenuje judo, ja sam trenowałem zapasy kilka lat na poziomie amatorskim więc coś tam wiem. Uczyłem go kiedyś rzutu przez ramię (na zajęciach mają narazie tylko rzuty z biodra). I na ostatnim treningu młody rzucił ramię tak że przeciwnik nogami lampy z sufitu strącił. Trener zapytał się kto go tego nauczył. Powiedział że tata. Duma mnie wręcz rozrywała w środku.

W zeszłym tygodniu młody i młoda pytali się mnie dlaczego przy dynamicie jest taka pompka (chodzi o detonator). Zacząłem im tłumaczyć że to jest generator prądu etc. Potem zacząłem im wspominać o równanich Maxwella, że zmiana pola magnetycznego generuje zmienne pole elektryczne. Za bardzo nie kumali ale pokazałem im kiedyś jak multimetrem sprawdzać baterie (jak są cyferki to "są volty"). No to wziąłem kabel, obudowe z długopisu i magnes neodymowy. Nawinąłem wszystko, podpiąłem do multimetru, noi trzepiemy. Teraz się pytają kiedy im pokaże inne eksperymenty.

O armacie na ziemniaki, robieniu łuków, chemii w kuchni czy uczeniu ich rysowania (ile umiem to umiem) nie będę się rozpisywać.

Wiem że to takie chwalenie się, ale tak jak kiedyś wspominałem że jest źle, to również chcę pokazać że może być też dobrze.

Gruba ryba0piorunów

👍 Niech się uczą od małego wszystkiego po kawałku. Brawo 👏 U mnie podobnie. Strach multimetr zostawić gdzieś na wierzchu, bo mały majster zaraz chce sprawdzać czy wszędzie się obwód zamyka xD Teraz się akurat kamerą endoskopowa bawi 👍

Pokaż więcej komentarzy (15)

Lider

w Psychologia

15piorunów

(...) zwykle opowiadamy swoje historie w przeświadczeniu, że słuchacz nie będzie podawał ich w wątpliwość ani pytał o informacje, które mogłyby im przeczyć, a co za tym idzie – rzadko mamy motywację do ich zweryfikowania. Masz wspomnienia dotyczące Twojego ojca, które są dla Ciebie ważne i które pokazują, jakim był człowiekiem i jakie relacje Cię z nim łączyły. O czym zapomniałeś? Pamiętasz, jak byłeś nieposłuszny, a on dał Ci klapsa. Do dzisiaj jesteś na niego wściekły o to, że nie wytłumaczył Ci, dlaczego Cię ukarał. A może byłeś dzieckiem, któremu ojciec nie mógł niczego wytłumaczyć, ponieważ byłeś niecierpliwy, impulsywny i nie chciałeś go słuchać? Kiedy opowiadamy jakąś historię, zwykle pomijamy samych siebie – mój ojciec zrobił to i to, ponieważ był takim, a nie innym człowiekiem, a nie z powodu tego, jakim ja byłem dzieckiem. Oto samousprawiedliwienie, które powstaje w naszej pamięci. To dlatego, kiedy odkrywamy, że któreś z naszych wspomnień jest nieprawdziwe, czujemy się zszokowani i zdezorientowani, jakbyśmy stracili grunt pod nogami. W pewnym sensie rzeczywiście tak jest. Musimy jeszcze raz zastanowić się nad swoją rolą w tej historii.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Psychologia

21piorunów

Ponieważ pamięć ma charakter odtwórczy, bywa obiektem konfabulacji – mylenia zdarzeń, które przytrafiły się innym ludziom, z tymi, które spotkały nas samych, czy też przeświadczenia, że pamiętamy coś, co tak naprawdę wcale się nie wydarzyło. Odtwarzając dane wspomnienie, korzystamy z wielu źródeł. Kiedy przypominasz sobie swoje przyjęcie z okazji piątych urodzin, możesz przywołać bezpośrednie wspomnienie tego, jak Twój młodszy brat wsadził palec w Twój tort urodzinowy, ale możesz też sięgnąć po informacje, które uzyskałeś później, pochodzące z opowieści rodzinnych, fotografii, nagrań wideo i przyjęć urodzinowych, które widziałeś w telewizji. Łączysz ze sobą wszystkie te elementy, tworząc spójną całość. Gdyby ktoś Cię zahipnotyzował, a potem poprosił, żebyś cofnął się do dnia swoich piątych urodzin, opowiedziałbyś barwną historię, która wydawałaby Ci się całkowicie prawdziwa, choć w rzeczywistości zawierałaby wiele dodanych później szczegółów. Po jakimś czasie nie jesteśmy w stanie odróżnić rzeczywistego wspomnienia od informacji, które wkradły się do niego później.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Sum

w Wiadomości Świat

10piorunów

Młodzieżowe grupy nihilistyczne - co to i dlaczego są groźne?

Od soboty właściwie siedzę w króliczej internetowej dziurze w kontekście NVE, nihilistycznych przemocowych grup ekstremistycznych, które głównie składają się z młodzieży do 25. roku życia - i na takich samych ludziach żerują. Im więcej o tym czytam, tym bardziej wierzę, że zagrożenie, z którym

Lider

w Psychologia

23piorunów

Opowiadając swoje historie, dodajemy pewne szczegóły i pomijamy niewygodne fakty. Nieznacznie podrasowujemy swoją opowieść, żeby przedstawić siebie w korzystnym świetle. Te niewielkie modyfikacje zostają przyjęte tak dobrze, że następnym razem dodajemy nieco więcej korzystnych dla siebie szczegółów. Usprawiedliwiamy kolejne białe kłamstewka, przekonując samych siebie, że uczyniły naszą historię bardziej interesującą i przejrzystą, aż w końcu nasze wspomnienia stają się niezgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń, lub nawet dotyczą czegoś, co się nigdy nie wydarzyło.

W ten sposób pamięć staje się naszym osobistym, nieodłącznym historykiem, który nieustannie usprawiedliwia nasze decyzje i działania.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Fanatyk5piorunów

Nie jestem dokońca pewien, czy to opis postępujące mitomani, czy faktu, że umysł w kwestii wspomnień idzie na skróty i ,,dośpiewuje" część historii, a nawet zmyśla jak najęty :thinking_face:

Eksperyment: Loftus, E. F., Pickrell, J. E. (1995). The Formation of False Memories. Psychiatric Annals, 25(12), 720–725.

https://repozytorium.amu.edu.pl/server/api/core/bitstreams/86f55bbc-aee4-4797-bb81-e0410a8ce63d/content

Pokaż więcej komentarzy (3)

Gwiazdor

w Dyskusje

9piorunów

Lęki i reakcje po zamachu w Krakowie - podcast z serii "Raport na dziś"

Jak Polacy radzą sobie z emocjami, które wywołała sobotnia zbrodnia? Czy lęk jest emocją, która nas łączy, czy jeszcze bardziej dzieli? Co o nas mówią interpretacje sobotnich wydarzeń – zarówno motywacji i okrucieństwa sprawcy, jak i bohaterstwa policjantów i lekarzy, którzy zapobiegli większej

Lider

w Psychologia

37piorunów

„To nie byłem ja, tylko alkohol”. Wszystko pięknie, ale wyniki badań dowodzą jednoznacznie, że odurzenie alkoholem ułatwia ludziom ujawnianie skrywanych uprzedzeń, lecz nie wkłada takich postaw do ich umysłów. Kiedy więc ludzie przepraszają, mówiąc: „Wcale nie myślę tego, co powiedziałem. Byłem zmęczony (zmartwiony, wściekły, pijany)” – czy też, jak ujął to Al Campanis, „wykończony” – możemy być niemal pewni, że wcześniej powiedzieli to, w co naprawdę wierzą.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Pokaż więcej komentarzy (9)

Fanatyk

w Hydepark

17piorunów

Przez te kilka lat kiedy tu zaglądam zauważam, że od czasu do czasu pojawiają się wpisy, w których autor nie radzi sobie z tym co się dzieje na świecie, wokół nas, "wszechobecnym zagrożeniem", ciągłymi złymi wiadomościami i brakiem tych dobrych. Nic dziwnego, dobre wiadomości są nudne, a złe się klikają i w efekcie można przedawkować, a potem bardzo źle się czuć z tego powodu. To wszystko dlatego, że nasz mózg pozostaje w stanie ciągłej gotowości na zagrożenie, a dalsze wyszukiwanie informacji na temat zagrożenia nazywa się

Tomasz Rożek z naukatolubię zrobił film na ten temat i tłumaczy jak dochodzi do tego, że tak źle się czujemy, oraz jakie to ma konsekwencje. Jeśli kiedykolwiek czułeś się przeładowany złymi informacjami, lub dziwnie zmęczony mimo że nie miałeś wysiłku fizycznego, to ten film jest dla ciebie.

https://youtu.be/bzvNFYoGBD0?si=wxQ_NepWrCGt6lf0

Pokaż więcej komentarzy (2)