Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

Cerber108Osobistość

Dołączył/a:

  • 229 wpisów
  • 1258 komentarzy
  • 2 obserwujących

Fanatyk

w Książki

18piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Wydawnictwo Literackie zapowiada szósty tom Kanonu Lema. "Dzienniki gwiazdowe" Stanisława Lema ukażą się 25 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie ma 624 strony, w cenie detalicznej 89,90 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Książki Stanisława Lema zostały przetłumaczone na 52 języki i wydane na świecie w łącznym nakładzie przekraczającym 40 milionów egzemplarzy. Seria Kanon Lema gromadzi tytuły uznawane za najważniejsze w jego dorobku.

Szósty tom to kompletne, jednotomowe wydanie Dzienników gwiazdowych – cyklu, nad którym Lem pracował najdłużej: pierwsze opowieści dzieli od ostatniej trzydzieści lat.

Ijon Tichy, bohater Dzienników gwiazdowych, niczym Guliwer trafia między najdziwniejsze istoty pozaziemskie. Podczas licznych międzyplanetarnych wojaży poznaje obce cywilizacje – stworzone zarówno przez istoty myślące, jak i przez zaawansowane roboty.

Zaskakujące, ale kosmici mieszkający na oddalonych w przestrzeni (niekiedy także i w czasie) planetach mają więcej wspólnego z nami, niż mogłoby się wydawać...

'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

Mistrz

w Książki

31piorunów

1425 + 1 = 1426

Tytuł: Mesjasz Diuny

Autor: Frank Herbert

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Rebis

Format: książka papierowa

ISBN: 9788381884532

Liczba stron: 288

Ocena: 9/10

Po wydarzeniach znanych z kart "Diuny" upłynęło kilkanaście lat. Paul Atryda zasiada na imperialnym tronie w swojej stolicy na planecie Arrakis, a jego fremeńskie legiony zdobyły i spustoszyły dziesiątki planet pod jego sztandarami. Jednakże zwycięstwo jest częściowe, gdyż jego wciąż istniejący przeciwnicy - Bene Gesserit, Gildia Kosmiczna oraz Bene Tleilax - zawiązują nowy spisek, mający na celu jego zniszczenie. Dzięki swoim profetycznym zdolnościom jest tego brutalnie świadomy, rozpaczliwie próbując znaleźć ścieżkę wśród nieskończonych możliwości przyszłości, która pozwoli ocalić jego i jego ukochaną Chani.

Książka długo leżała na półce, gdyż miałem irracjonalny opór przed sięgnięciem po nią. Impulsem do jej otwarcia była nieuchronnie zbliżająca się premiera trzeciej części Diuny w kinach. I bardzo tego żałuję, gdyż powieść wręcz mnie oczarowała. Świetnie się ją czytało, a fabuła w mojej opinii była ciekawsza niż Diuny, ale to także zasługa tego, że pierwszą część czytałem dopiero po obejrzeniu pierwszego filmu. Bardzo wartka akcja szybko mnie tak wciągnęła, że pół książki pochłonąłem w niedzielę.

Dodatkowo punkt w mojej ocenie za samo wydanie powieści - klimatyczna okładka i ilustracje plus klimatyczne dodatki wewnątrz potęgują przyjemność obcowania z książką.

Licznik : 16/12

Autorytet1piorunów

@bori Kurde a ja od wielu osób słyszałem żeby nie ruszać nic więcej oprócz pierwszej części bo są słabe i odklejone. A kusi mnie, nie powiem xD

Pokaż więcej komentarzy (6)

Osobistość

w Książki

21piorunów

1421 + 1 = 1422

Tytuł: Żywiołaki

Autor: Michael McDowell

Kategoria: horror

Wydawnictwo: Vesper

Format: książka papierowa

ISBN: 9788377313886

Liczba stron: 332

Ocena: 7/10

Trochę nie wiem, co myśleć o tej książce: z jednej strony mamy wyrazisty klimat amerykańskiego południa lat 60. oraz 2 specyficzne, spowinowacone rodziny; z drugiej objawiającą się dosyć późno, ale już dosadniej, tajemnicę, której całokształtu nie ogarniał chyba nawet sam autor.

Ale od początku. Wspomniane rodziny to Savage'owie: Marian - zmarła przed chwilą matrona, od której pogrzebu i odprawionego w jego trakcie niepokojącego rytuału zawiązuje się akcja; Mary - zakonnica, córka Marian i Dauphin - trzeci najbogatszy mieszkaniec Mobile, syn Marian; oraz McCray'owie: Lawton - potentat nawozowy ubiegający się o miejsce w Kongresie; Duża Barbara - alkoholiczka (upraszczam, to nie jest zła kobieta); Luker - fotograf i hulaka, syn ww. dwójki; India - córka tegoż, wychowywana przezeń nader swobodnie i Leigh - najbardziej bezbarwna z pierwszoplanowych postaci, równiez córka ww. dwójki. Rodziny zostały spowinowacone przez związek dwójki wymienionej jako ostatnie w każdej rodzinie. Jak to się mawia po angielsku "last but not least" - Odessa, od dekad służąca Savage'ów, bardzo ważna postać w tej historii.

Tak jak wspomniałem: ma miejsce pogrzeb, niecodzienne wydarzenie w jego trakcie zasiewa ziarno wątpliwości w umysłach niewtajemniczonych, nareszcie wszyscy decydują się wyjechać na jakiś czas do Beldame w celu łatwiejszego przetrawienia odejścia matrony, oraz by po prostu odciąć się od świata. Stoją tam trzy rezydencje w starym stylu: po jednej w pieczy każdej z rodzin, natomiast ta ostatnia skrywa niepokojące tajemnice.

Ale to dopiero preludium do koszmaru, bo - w zależności od tego, jakie kryteria przyjąć - dziać zaczyna się dopiero mniej więcej w połowie albo nawet gdzieś w 2/3 książki, a wszystko wcześniej opiera się w głównej mierze na opisywaniu relacji albo aktywności postaci, przy czym skrawki popychające wątek nadnaturalny pojawiają się raz na jakiś czas z tej czy tamtej strony.

No właśnie, relacje. Jak na książkę niezbyt grubą, operującą na jednocyfrowej liczbie postaci, autor umieścił tutaj sporo wyraźnych związków czy relacji: toksyczne małżeństwo Barbary z Lawtonem, w ostatnim czasie podporządkowane utrzymywaniu dobrego politycznego wizerunku; równie toksyczna relacja Barbary z butelką, która została potraktowana jak najbardziej poważnie w tej historii, a nie jako element humorystyczny; niefortunne dzieciństwa Dauphina w cieniu Marian, która w innych okolicznościach nie zapisałaby mu w testamencie złamanego centa; czysto biznesowo-wizerunkowe porozumienia Lawtona z Dauphinem, nabierające znaczenia i osobistego zabarwienia w późniejszej części; wreszcie najbardziej wyraźny przykład, czyli "wychowywanie" Indii przez Lukera. Żyją bez matki, bo ta też była niezłą pacjentką, mieszkają w Nowym Jorku, a jak NY, to imprezki. India w wieku 13 lat miała już doświadczenie z amfetaminą, alkohol pije bez popity, wiedzy o seksie ma, pozwolę sobie założyć, więcej niż jej przeciętny dzisiejszy odpowiednik, a z ojcem gada jak z kumplem, po imieniu i bez hamulców.

Pomimo tych odchyłów, również przeze mnie niewymienionych, najbardziej wyprowadzających z równowagi na początku, do czasu jest to po prostu opowieść o trochę specyficznej rodzince, traktującej swój status z nieświadomą, nadmierną nonszalancją i pewnością, która wybrała się na wczasy i stara się nie zwariować tj. wyjść z alkoholizmu, uratować związek itp. Dialogi, co stanowi rzadkość w starszej grozie, wypadają całkiem naturalnie, z zachowania jednak wszyscy dorośli wydają się być o jakieś 10 lat starsi niż w rzeczywistości są, a India, jak już wspomniałem, nie prowadzi się jak zwyczajna 13-latka.

Ciekawa jest specyfika odciętego od świata Beldame, pozbawionego jakichkolwiek rozrywek, w zestawieniu zarówno z wiecznie żywym Nowym Jorkiem współczesnym bohaterom, jak i naszymi czasami. W erze pośpiechu i ciągłych zajęć perspektywa łowienia rybek i krabów, wylegiwania się na plaży bądź hamaku czy spacerów po wybrzeżu brzmi kusząco, ale, realistycznie, ile współczesny człowiek by wytrzymał bez dostępu do sieci i jej pochodnych? Odnoszę wrażenie, że w książkach czy filmach wydaje się to bardziej idylliczne. Wreszcie jednak miejsce, które najpierw było ostoją błogiej laby - dla starszych członków rodziny również w czasach dzieciństwa - powoli przeobraża się w piekło na ziemi, po części niemal dosłownie.

Generalnie podoba mi się warstwa szeroko pojętych rodzinnych relacji, społecznych obserwacji i klimatycznych narracji, natomiast warstwa nadprzyrodzona zupełnie mnie nie pociąga. Już od samego początku irytowała mnie jej obecność i kierunek, w którym zmierzała, jedynie w sposób podświadomy byłem ciekawy tajemnic i traktowałem ją jako zło konieczne w celu pchania fabuły do przodu. Nie mam żadnej teorii co do znaczenia czy symboliki, inni czytelnicy jakieś mgliste podejrzenia wyrażają w internecie, sam autor zapewne już takowych w pewnym momencie nie posiadał.

W ogólnym rozrachunku więcej niż 7 dać nie mogę, gdyż cała ta paranormalna otoczka jest w mojej opinii po prostu zbyt niedorozwinięta i brakuje jej jakiejś ostatecznej sensownej puenty czy kopnięcia. Czego by jednak nie mówić, niektóre sceny zostały opisane w sposób bardzo sugestywny; włos się może i nie jeżył, bo o to w medium książkowym niełatwo, ale niepokój był wtedy obecny.

Pokaż więcej komentarzy (3)

Gruba ryba

w Hydepark

4piorunów

Z okazji 25 lecia Fabryki Słów macie promocje - książki po 25zł!

https://www.swiatksiazki.pl/25-lecie-fabryki-slow-zlap-okazje-ksiazki-za-25-zl-1109480703.html

Np. Wola Wielu, Wojna Makowa i inne Kuang. Polecam zajrzeć, te dwie które wymieniłem czytałem i lubię 😛

imo dobra promka

Pokaż więcej komentarzy (6)

Fanatyk

w Książki

17piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Prószyński i S-ka ogłasza pierwsze polskie wydanie książki Johna Steinbecka. "Ameryka i Amerykanie" w sprzedaży od 24 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie liczy 672 strony, w cenie detalicznej 75 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Ostatnia książka Johna Steinbecka „Ameryka i Amerykanie” to przenikliwy i pełen sceptycyzmu portret Stanów Zjednoczonych w połowie lat sześćdziesiątych XX wieku. Autor zamieszcza w swych esejach obserwacje codzienności, pisze o dumie i lękach, kulcie sukcesu i konsumpcji, ale też o samotności, wykluczeniu i utracie poczucia wspólnoty. „Ameryka i Amerykanie” to książka osobista, opis rozczarowania Ameryką rozdartą między mitem a rzeczywistością, a jednocześnie pełen czułości obraz kraju, który Steinbeck mimo wszystko kocha. Nie jest to reportaż ani manifest, ale raczej intelektualny bilans epoki, który zaskakująco rezonuje aż do dziś.

'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

Lider

w Książki

14piorunów

1398 + 1 = 1399

Tytuł: Yesteryear

Autor: Caro Claire Burke

Kategoria: literatura obyczajowa, romans

Wydawnictwo: Wydawnictwo Poznańskie

Format: ebook

Liczba stron: 400

Ocena: 3/10

Jeśli celem autorki było napisanie głównej bohaterki, którą czytelnik będzie gardził po przeczytaniu książki, to chapeau bas.

Dawno nie czytałem książki obyczajowej reklamowanej jako literatura piękna, w której brakowało mi scen seksu, żebym mógł powiedzieć, że to mierne porno dla mamusiek. A tak nie mogę, bo to książka o psychopatce, która "idzie po trupach do celu", tylko nie zostawia za sobą zwłok. Sceny seksu są, ale tak niezręczne, jakbyście oglądali seks własnych rodziców na VHS.

Przeczytałem, bo pasowała mi do , gdyby nie to, to byłby DNF.

Główna bohaterka zakochuje się w domku na wsi i robi wszystko, żeby te marzenie zrealizować. Na szczęscie trafia na syna bogatego polityka i na mocy tajnej umowy z teściem (pragnącym gromadki wnuków), bierze ślub z totalną niemotą życiową (przynajmniej jej zdaniem), żeby dostać kasę na realizację swojego marzenia. To co dostajemy to relacja z ich życia i to dosłownie, bo laska publikuje niemal wszystko na instagramie, zachodząc przy tym w kolejne ciąże. Kolejne dzieci z automatu lądują na kolejnych rolkach, filmikach i streamach, bo fani chcą te życie "rodzinne" oglądać.

Jak już przyznałem wcześniej - kobieta jest psychopatką - tylko autorka zmyślnie to przykrywa w taki sposób, że jakoś to czytelnikowi umyka (tak jakby) do końcowych scen, gdy od jednej z jej pracownic dostajemy podsumowanie jej pracy na farmie i zachowań szefowej.

Czyta się to szybko, ale niesmak pozostaje na dłużej. Książka totalnie przehajpowana i reklamowana jako niemal arcydzieło, a jedyne co mogę pochwalić to kreację głównej bohaterki, jeśli oczywiście taki był zamysł autorki, bo do końca nie jestem przekonany, czy jej to nie wyszło zupełnie przypadkiem.

Sporo tu pierdololo o tradwife i manosferze, które też zniechęcają do czytania, bo są przedstawione jako 100% złe i mam wrażenie, że autorka żadnego z tych pojęć nie rozumie. A wrzuciła je tylko dlatego, że są ostatnio modne. Jest to debiut autorki, więc trochę rozumiem próbę surfowania na fali popularnych trendów, no ale są jakieś granice.

Przeczytałem, żebyście Wy nie musieli - omijajcie szerokim łukiem!

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Pokaż więcej komentarzy (3)

Lider

w Książki

109piorunów

Małe czytelnicze osiągnięcie: 1500 książek przeczytanych i ocenionych na

Fenomen9piorunów

@WujekAlien gratki! 💪 Czytanie, to jedno z najfajniejszych zajęć, to nigdy nie jest stracony czas, człowiek wzbogaca się po każdej lekturze o coś nowego :books: :smiley:

Pokaż więcej komentarzy (16)

Osobistość

w Książki

28piorunów

1391 + 1 = 1392

Tytuł: Towarzystwo Ochrony Kaiju

Autor: John Scalzi

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Vesper

Format: książka papierowa

ISBN: 9788377315057

Liczba stron: 340

Ocena: 3/10

Powiem tak: nie lubię obrażać autorów, pośrednio bądź bezpośrednio (chyba że napiszą wyjątkowej rangi smroda - ten przypadek, mimo wszystko, nim nie jest [to ja z przyszłości kończący pisać tę reckę - chyba jednak jest]), ale solidniejszy pisarz dałby radę z tego bądź co bądź niecodziennego pomysłu - którym jest, w wielkim skrócie, ochrona kaiju przed przedostaniem się z ich wymiaru do naszego - wycisnąć poważną historię o skłonności ludzkości do ingerowania w sprawnie działające obce (eko)systemy; prób badań absolutnie wszystkiego, co się nawinie; zaprzągania każdej wyobrażalnej drobnostki do czerpania zysku; wreszcie zdobywania władzy za wszelką cenę itd. A to tutaj to taka popierdółka do przeczytania z wyłączonym mózgiem.

Wymienione przeze mnie powyżej aspekty są tutaj obecne, nie przeczę, ale to wszystko, co można o nich powiedzieć. Że są. Zostały one zrealizowane tak o, na rympał, po prostu, bez głębi, dla odbębnienia kolejnego elementu w historii, jak by to niektóre internetowe persony ujęły: "wyszły spod pióra wyrobnika, nie pisarza". Do tego podlano je solidną porcją holywoodzkiego sosu. Nie mówię niestety o tym wspaniałym sosiku, który nieznacznie wzbogacił smak "Cryptonomiconu", tylko masowym glucie prosto z fabryki snów.

Ta książka jest nim wręcz przesiąknięta. Postacie nie zachowują się jak osoby z krwi i kości, tylko jak wyobrażenie współczesnych ludzi o stereotypowo bezbarwnych i jednocześnie wygadanych, znerdziałych postaciach znajdujących się w książce/filmie. Nikt tak nie mówi, nawet wśród paczki znajomych. Nikt tak nie reaguje na wychwycenie jakiegoś nawiązania, a na pewno nie w tak wybuchowy sposób. Ludzie lubią sobie poprzeklinać i popieprzyć głupoty, jednak tutaj w większości oglądaliśmy pokaz żenady i błazenady. Albo po prostu oszukały mnie doświadczenia społeczne. Mam nadzieję, że jednak nie.

Do czasu, podkreślam, z jednej strony cały czas miałem z tyłu głowy myśl, że nie obcuję z traktującą się serio lekturą i nie podchodziłem do niej na poważnie, a z drugiej, pomimo współczesnego dowcipu i stylu, a także absurdalnego tematu - a może właśnie dzięki niemu - czytałem z niemałym zaangażowaniem, bo byłem ciekawy, co autor dalej wymyśli i jak to wyjaśni. Ale stężenie hollywoodyzmów jak na złość nie spadało, w tajnej placówce badawczej robili sobie imprezki co kilka dni, ludzie przez połowę czasu nie zachowywali się poważnie i wiele więcej.

Książka od jakiegoś momentu rozpędza się, ale potem człowiek zauważa, jak mało stron zostało i zaczyna mieć wątpliwości. Końcówka pędzi na złamanie karku, wszystko znajduje swoje szczęśliwe rozwiązanie, każdy dostaje to, na co zasłużył, a czytelnik czuje, że zmarnował czas. Przez 80% lektury odnosi się wrażenie obserwowania wstępu do jakiegoś większego spisku, a potem po prostu znajduje się to jedno wadliwe ogniwo, usuwa je i po problemie.

W po(słowiu/dziękowaniach) dowiadujemy się, że tekst ten powstał w mniej więcej miesiąc jako swoiste remedium na chwilową blokadę pisarską oraz zastępstwo za inną książkę, która z powodu tej niemocy (również covidowej) nie została napisana. Czuł potrzebę stworzenia czegoś lżejszego w tamtych nieciekawych czasach, ale to w ogóle nie niesie ze sobą żadnego ciężaru. Fajnie dla autora, gorzej dla odbiorców, bo to nie jest dobre.

Nie jestem też w stanie pojąć, czemu Vesper zdecydował się to wydać, a tym bardziej dlaczego zrobił to w ramach Wymiarów. Fabryka powinna była się zabrać za ten badziew. Im dłużej siedziałem nad tym wpisem, tym w coraz większym stopniu nie lubiłem tej książki. Zupełnie nie polecam. Na odmóżdżenie już lepiej pooglądać Makłowicza mowiącego "eee" i "yyy". Z pewnością zapewni to nieporównywalnie więcej śmiechu, a i wyjmie z życia tylko kilka minut, nie godzin.

Lider3piorunów

@Cerber108 dziękuję za ostrzeżenie, wyrzucam z TBRu
Mam na takie książki półkę na Goodreads: selfhelp_for_author, żadna z nich nie dostała więcej niż 5/10

Osobistość4piorunów

@WujekAlien i bardzo dobrze. Że też w ogóle tyle książek powstało, by istnienie takiej półki miało sens haha. Zobaczy się kiedyś, jak wypadnie Wojna starego człowieka. Ponoć humor też specyficzny, ale tematyka odrobinę poważniejsza. Oby.

Pokaż więcej komentarzy (6)

Gruba ryba

w Książki

30piorunów

1390 + 1 = 1391

Tytuł: The End and the Death: Volume III

Autor: Dan Abnett

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Black Library

Format: ebook

Liczba stron: 432

Ocena: 9/10

“This end, then, is the end of dreams, this death the death of certainty”

X i ostatni tom cyklu The Horus Heresy: Siege of Terra będący jednocześnie finałem całej olbrzymiej serii Herezji Horusa

W tej części nie ma już miejsca na zapychacze, jest samo mięsko. Centralnym tematem jest oczywiście długo wyczekiwany pojedynek Horusa z Imperatorem, trwający przez większą część powieści. Skala tej konfrontacji jest monumentalna, gdyż wykracza daleko poza fizyczną formę, a od jej wyniku zależy nie tylko wynik wojny, ale też przyszłość całej ludzkości.

Wokół wydarzenia głównego zbiega się mnóstwo różnych wątków i postaci, których losy można było śledzić w ramach wcześniejszych książek serii, w tym również kilku sięgających aż do trylogii początkowej. Jedne z nich łączą się w spójną całość, inne dobiegając końca dają początek nowym elementom świata, kolejne zataczają pełne koło docierając do punktu wyjścia. Jeszcze inne stanowią rodzaj akademickiej refleksji nad końcem pewnej epoki w dziejach ludzkości. W tej kwestii Dan Abnett popisał się nie lada kunsztem.

“‘Trust me’, says Erebus”, który pod koniec tej książki okazuje się jeszcze większym c⁎⁎⁎em niż można było przypuszczać

“The End and the Death: Volume III” to koniec Herezji Horusa - wspaniałej, niezwykle złożonej i tragicznej historii, a jednocześnie początek czegoś nowego - preludium do świata Warhammer 40k

PS. Nie żegnam się jeszcze całkowicie ze światem HH, gdyż mam jeszcze zbiór opowiadań “Era of Ruin”, parę brakujących tomów uzupełniających wątki poboczne oraz kilka pozycji z serii “Prymarchowie”.

Osobistość2piorunów

@saradonin_redux hmm, seria niejako zakończona. Gdyby kiedyś wydali to w twardej, to może nawet bym mógł wsiąknąć. Pisałeś, że sporo książek nie jest nawet średnich, ale w sumie taka saga najwyższego patosu brzmi ciekawie.

Gruba ryba1piorunów

@Cerber108 tak, jest trochę słabiaków, najniżej ocenianej jeszcze nawet nie czytałem i nie wiem czy chcę. Tak to jest przy wielu różnych autorach i jak wydawca chce wydać i sprzedać jak najwięcej tomów. Na szczęście tych kilkanaście kluczowych powieści zlecono lepszym autorom, więc jakiś tam poziom trzymają.

Pokaż więcej komentarzy (3)

Fanatyk

w Książki

53piorunów


Newsy książkowe od Whoresbane'a!


Wydawnictwo Za Firewallem ogłasza poetycki zbiór z portalu Hejto. "Kawiarnia za firewallem. Poezja impertynencka" ma zaplanowaną premierę na 28 listopada 2026 roku. Wydanie w miękkiej oprawie zawiera 276 stron. Format A5, nakład limitowany 60 sztuk, zamówienia bezpośrednio u @fonfi. Poniżej lista autorów, okładka i krótko o treści.


Autorzy:

@George_Stark, @UmytaPacha, @moll, @Splash545, @Wrzoo, @KatieWee, @Piechur, @CzosnkowySmok, @ErwinoRommelo, @Kaligula_Minus, @sireplama, @plemnik_wpiwie, @entropy, @bori, @bojowonastawionaowca, @fonfi

Zbiór niezbyt uważnie wybranych wierszy, spontanicznie publikowanych przez użytkowników portalu hejto.pl, skupionych wokół społeczności „Kawiarnia za firewallem”.

Jest to tomek poezji, która odważnie przekracza granice literackiej konwencji, estetyki, a nawet dobrego smaku. To literacka podróż, w której wzniosłość spotyka się z obleśnością, a poszukiwanie sensu istnienia z codziennością ludzkiej fizjologii. Albowiem nic, co ludzkie, nie jest im owce.

A co na temat tego dzieła mają do powiedzenia głosy krytyków?

„W tym wierszu pobrzmiewa echo tęsknoty za witalnością i młodością. Odbiorca ma poczuć litość dla przejrzałego mężczyzny, który, choć przystojnością nie poraża, to jednak członek jego ma jeszcze możliwość działania.”



„To jest tak obleśne i obrzydliwe, że aż się wzruszyłem.”



„Ej, ale sonet powinien mieć 14 wersów!”



„Uwierz mi, nie istnieje coś takiego jak «dzieło niegodne kawiarenki»!”



„Masz ty Boga w sercu?!”



*wytłuszczone literówki celowe 😉

'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

Pokaż więcej komentarzy (19)

Fanatyk

w Książki

15piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Wydawnictwo Znak wznowi absolutny klasyk w ilustrowanej edycji. "Wielki Gatsby" Francisa Scotta Fitzgeralda, z ilustracjami Benjamina Lacombe'a, ukaże się 12 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie ma 200 stron, w cenie detalicznej 149,99 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Lata 20. Czas szybkich karier i zdobywania ogromnych fortun, ale też prohibicji, rozwoju zorganizowanej przestępczości i upadku moralności. Takie tło historii ukazuje nam autor, tworząc historię o bogactwie, romansach i marzeniach. Fitzgerald, przedstawiciel „straconego pokolenia”, kreśli losy Gatsby’ego – zagubionego i zdesperowanego młodzieńca, który za wszelką cenę pragnie odzyskać miłość swojego życia.

'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

Sum3piorunów

Z tą ceną to trochę odlecieli

Gruba ryba0piorunów

@bojowonastawionaowca wiadomo że cena okładkowa nie jest ceną, po której się sprzedaje książki. Co to zmienia w tym przypadku? 75 zł za 200 stron jakiegoś starocia to nadal kompletny absurd. A pewnie będzie to bardziej 100 zł. xd

Gruba ryba0piorunów

@bojowonastawionaowca pewnie jest, ale na pewno nie jest nim rabat na starcie, cały rynek tak działa, tylko Samsung na telewizorze nie pisze ceny fabrycznej. Jakby zaczął to nagle Media Expert nie zacząłby sprzedawać dokładnie za tyle. xd

Gruba ryba0piorunów

@bojowonastawionaowca nie, nie jest. Wydawca bierze połowę ceny okładkowej i się cieszy, bo dobrze wie że książka mając nadrukowane 60 zł realnie jest warta 40 i za tyle pójdzie w księgarni. Co w tym absurdalnego że wszyscy po drodze chcą zarobić, a klient chce tanio kupić. Zły empik czy inny hurtownik ma dopłacać do interesu żeby nie być złym? xd

Aż się nie mogę doczekać na ustawę o stałej cenie, gdzie zapisali max. rabat 45% i że cena na okładce = cena sprzedaży. Na książce za 40 zł wtedy wydawca zarobi 22, a żeby zarobić tyle samo będzie musiała ona kosztować z 55. A empik zgarnie bonus. xD

Mistrz0piorunów

@Hilalum w księgarniach w życiu za tyle nie pójdzie, bo nie mają takich możliwości - wydawnictwa nie chcą współpracować bezpośrednio z księgarniami, więc po drodze jest przynajmniej jeden pośrednik, który swoją działkę musi wziąć. Więc księgarnie książki z ceną okładkową 60 PLN sprzedadzą za 60 PLN.

Niby skąd masz takie wyliczenia dot. efektów ustawy? Bo wyglądają na wzięte z tyłka, skąd niby empik ma wziąć bonus?

Gruba ryba0piorunów

@bojowonastawionaowca pójdzie, w księgarniach internetowych, czyli tam gdzie ludzie kupują. ¯\\(ツ)/¯

Niby skąd masz takie wyliczenia dot. efektów ustawy? Bo wyglądają na wzięte z tyłka, skąd niby empik ma wziąć bonus?

Z prostej matematyki, którą przecież rozpisałem. Co tu jest z tyłka i co jest niejasne? Zero konkretów i przypierdolka w odpowiedzi na konkrety. xd A jak matematyce nie wierzysz to specjalnie poszukałem starego posta chłopaków z artrege gdzie wyliczali to samo.

https://www.facebook.com/groups/SekcjaKsiazek/posts/2411264229351577

ErrorFacebook
Pokaż więcej komentarzy (12)

Osobistość

w Książki

21piorunów

1379 + 1 = 1380

Tytuł: Złamany miecz

Autor: Poul Anderson

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Vesper

Format: książka papierowa

ISBN: 9788384080207

Liczba stron: 384

Ocena: 8/10

Zacznę od szybkiej anegdoty. Pierwotnie miałem sięgnąć po Wiecznego wojownika, ale po zdarciu folii i w trakcie kartkowania mój wzrok natrafił na imię Elryka. Lekko zaskoczony szybciochem wpisałem w Googla "czy WW i Elryk są ze sobą powiązani" i w tym momencie wpadłem w króliczą norę, która poskutkowała odłożeniem Wojownika na później i narodzeniem się we mnie nadziei na wydanie opowieści o innych bohaterach z kręgu. I to wszystko tylko dlatego, że mignęło mi imię. Niesamowite.

Tym samym należało sięgnąć po coś innego z Eonów i wybór padł, jak widać, na "Złamany miecz", wydany, co ciekawe, w tym samym roku, co Władca Pierścieni. No i muszę przyznać, że jak na dosyć już wiekową i niepozorną lekturę, wypadła bardzo dobrze.

Już od pierwszych stron w sposób sprawny i nienachalny mieszane są postaci z prawdziwego świata jak Alfred czy Guthrum oraz niejednoznaczne wpływy chrześcijaństwa na obszary "już za chwilę zjednoczonej Anglii", elementy szeroko pojętej mitologii nordyckiej pokroju różnych bogów, ras w stylu elfów czy trolli, dóbr nieożywionych oraz niepokojących i odpychających tendencji tych nieludzkich istot; znajduje się tu także miejsce dla innych mitologii, tych bardziej i mniej oczywistych.

Nie będę tutaj przybliżał całego zawiązania akcji, początkowych wydarzeń itp., bo jest to na tyle zwięźle w książce opisane, że moje streszczenie osiągnęłoby podobną długość. Najważniejsza na tym etapie jest jednak klątwa, która kształtuje właściwie wszystkie przyszłe wydarzenia i przypieczętowuje los głównych postaci.

W naprawdę dużym skrócie, który jednak stanowi dosadne podsumowanie: to historia o krzywdzie, gniewie, zemście i żalu w najróżniejszych odcieniach i odmianach, o ciągnącym się i zazębiającym cyklu podłości, brawury, zajadłości i beznadziei. To również po prostu świetny i jednocześnie bardzo bezpośredni i mało subtelny przykład wykorzystania motywu fatum. W większości przypadków doskonale zdajemy sobie sprawę, co się stanie, nie jesteśmy pewni tylko drobnych szczegółów. Czy osłabia to dramat wydarzeń, gdy wreszcie do nich dochodzi? Oczywiście, że nie.

Od pewnego momentu zaczyna wybrzmiewać - a im dalej, tym wyraźniej - wewnętrzny konflikt tożsamości zarówno Walgarda, jak i Skafloka. U tego pierwszego istnieje on właściwie z definicji, a gdy wreszcie na jaw wychodzi jego źródło, a później osiąga apogeum, przeobraża się we wściekłe zacietrzewienie. U drugiego poniekąd również obecny jest niemal od samego początku, choć pod innymi względami niż u Walgarda, właściwie podświadomie. Prawdziwe oblicze pokazuje dużo później, a wtedy wywołuje u bohatera czarną rozpacz, która towarzyszy mu już do samego końca. Można jeszcze wspomnieć o Fredzie, którą życie doświadcza na mrowie sposobów, wywołując dogłębny kryzys wiary, w ostateczności sprowadzający ją na manowce.

Już w okolicy 1/3 książki stało się całe mnóstwo okropieństw i - poza pewnymi oczywistymi wyjątkami - nie wiedziałem, co autor jeszcze wymyśli i komu oraz w jakim stopniu zaprzepaści szanse na wiedzenie choćby w najmniejszym stopniu spokojnego żywota. Niewielu dostąpiło tego zaszczytu. Poza tym i tak nie zostało im dużo czasu, nie wiem tylko, czy wedle rachuby ludzi, czy bogów.

Pozostałe 2/3 książki nieznacznie rozszerzyły teatr działań. Nie były to już tylko i wyłącznie prywatne i rodzinne rozterki, rozwijały się one w cieniu walnych bitew i powszechnych podbojów, gdzie trup słał się gęsto. A może to właśnie rzeź była tłem dla dramatu? Czasami jednak za dużo było tej sieczki, za często, bo stawało się to trochę powtarzalne, nawet w opisach. Niemniej, dobrze ukazywało obraz totalnej masakry, zwłaszcza gdy na scenę wkroczył dar bogów.

Język i po prostu maniera prowadzenia opowieści jest przyjemna, nienachalna i z nutką pozytywnej barwy archaizmu. Pani tłumacz solidnie się sprawiła, do korekty również nie mogę się przyczepić, głupotek znaczących nie wychwyciłem, mniejsza była może jedna, ale nie widziałem nawet sensu jej notować.

Mógłbym o tej książce pisać i pisać (ale nie napiszę, gdyż: 1. nikt mi nie płaci [żart]; 2. nie chcę popełnić streszczenia, a pewnie tak by się to skończyło; 3. nie zamierzam na to poświęcać nie wiadomo ile czasu - mam inne zajęcia), bo choć nie należy do najdłuższych, dzięki zwięzłemu stylowi autora dzieje się tu bardzo dużo bardzo nieprzyjemnych rzeczy przedstawionych bardzo wyraziście. I nie ma wygranych, są sami przegrani. Wyjątkowo przygnębiająca książka. Ale to dobrze.

Pokaż więcej komentarzy (5)

Gruba ryba

w Hydepark

42piorunów

Przyjechała dostawa 😁

Fanatyk4piorunów

@saradonin_redux Piękna kolekcja.

Bardzo się cieszę, że nie wydają tego na twardo, bo musiałbym zebrać kilkaset książek

Pokaż więcej komentarzy (16)

Fanatyk

w Książki

13piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Dom Wydawniczy REBIS przygotowuje dodruk ze świata Diuny. "Bóg Imperator Diuny" Franka Herberta ponownie w sprzedaży od 10 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie z obwolutą obejmuje 496 stron, w cenie detalicznej 99 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Pustynna Arrakis stała się planetą o wilgotnym klimacie. Marzenie Fremenów spełniło się... lecz pustynnego ludu już nie ma. Zdegenerowani mieszkańcy Arrakis, za swoje marzenie o przemianie planety w ociekający wodą raj płacą wielką cenę – przyprawa, substancja niezbędna do życia miliardom obywateli Imperium, nie jest już produkowana. Jedynie, co dziesięć lat z gigantycznego zapasu, ukrytego gdzieś na Arrakis, Leto II Atryda wydziela niewielkie, ciągle niewystarczające racje.

Tak jak prawdziwych Fremenów, nie ma też czerwi pustyni. Wyginęły one wraz z przemianą planety. Ale powrócą... gdy Bóg Imperator odejdzie w pustynię... Nastaną czasy głodu przyprawy i rozproszenie rozsianej na odległych planetach ludzkości...

'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

Pokaż więcej komentarzy (3)

Gruba ryba

w Książki

26piorunów

1372 + 1 = 1373

Tytuł: Poznaj Japonię

Autor: Wojciech Grabowski @MG78, Katarzyna Grabowska

Kategoria: literatura podroznicza

Wydawnictwo: Wydawnictwo Yuki

Format: książka papierowa

ISBN: 9788397252127

Liczba stron: 400

Ocena: 10/10

Miałem przepiękną recenzję na kilka paragrafów, ale mi się zopsuła przy próbie wysłania formularza z Bookmeter i nie jestem w stanie jej odzyskać, więc nowa już nie będzie taka piękna, bo nigdy taka piękna jak pierwsza nie wychodzi xD

Na wstępie zaznaczę, że zanim ta książka miała premierę, próbowałem w internecie znaleźć dokładnie identycznie to samo. Czyli wpisywałem w chata "książka, która pokrywa trochę historii Japonii, trochę geografii, trochę zwyczajów i kultury, co warto przewieźć jako pamiątkę, generalnie taki entry-level guide dla wannabe podróżnika".

Nic mi nie znajdowało, aleeeeee zamiast tego sprofilowała mnie jako target dla takiej pozycji. Niewiele później, gdy miała już premierę, to dostałem reklamą na twarz.

Ponieważ czytałem poprzednią książkę tego autora i bardzo mi się podobała, niezwłocznie ją zakupiłem. Książka przede wszystkim jest szalenie estetyczna, no bardzo ładna. Nie idzie wychwalić. Grube tomiszcze o grubych okładkach, wypełnione pięknymi zdjęciami, robi naprawdę wrażenie wow. Jako prezent jest świetna, na pewno robi wrażenie "łał!".

Jest też mocne przykładanie się do detali, na przykład taki szczegół, że zdjęcia często mają gdzieś wkomponowaną autorkę, która dodatkowo ma na sobie różowe kimono, tak pod kolor właśnie kwiatów sakury czy okresu hanami, a nawet i różowe włosy. Chociaż w kwestii włosów to nie wiem, czy nie nosi też takich na co dzień xD W każdym razie wrażenie jest fajne.

Na minus: ja częściej, chętniej oglądałbym jakieś szkice, schematy, rysunki, rzeczy, które pokazują po prostu, o czym jest mowa, bo słabo umiem sobie wyobrażać z tekstu. No ale jest to skrajnie subiektywne.

Natomiast twórcy nadrobili ten minusik z zapasem, dodając interaktywną mapę, którą można uzyskać poprzez skanowanie kodu QR na pierwszej stronie. Zaskakujące, że podobno większość osób omija tę mapę. Nie wiem, może myślą sobie: „O, mapa. Co ja nie wiem, jak Japonia wygląda. Kiedyś do tego wrócę” i po prostu zapominają, że tam był taki QR code. A ja myślę, że warto, bo tam są dziesiątki, czy może setki pozycji, takich jak odwiedzane miejsca, polecane sklepiki czy generalnie atrakcje, razem z krótkim komentarzem od twórców.

Będę się tym bardzo chętnie posiłkował. Na moją ocenę: 10/10. Nie ma wcale wpływu fakt, że autor bardzo chętnie odpowiada na dodatkowe pytania, a nawet udało nam się umówić, że w maju w Japonii zjemy sobie szaszłyka w Tokio :P Lecz fakt, że książka jest po prostu bardzo dobra, przemyślana, i na te ocene zasługuje. Przy czym trzeba pamiętać, że jest to 10/10 w jej kategorii! Jeżeli czytacie aktualnie jakieś arcydzieło, to nie warto może go rzucać na półkę i od razu sięgać po Poznaj Japonię. Chociaż jeżeli planujecie taką podróż, to myślę, że jest to obowiązkowa pozycja w TBR.

Nowa recenzja została podyktowana przez Wispr Flow, więc jeżeli gdzieś są jakieś bzdury, to proszę, zgłaszajcie. Na razie z takich oczywistości to znalazłem że tytuł spisuje mi jako "Poznań i Japonie" xdddd

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobistość2piorunów

@Barcol dlatego recki pisze się w notatniku i dopiero potem kopiuje do bookmetera.

Osobistość1piorunów

@Cerber108 Zawsze jak piszę tutaj dłuższego posta albo coś na fimmetera to robię to w edytorze markdown i jak skopiuje to zachowuje się nawet formatowanie w sensie pogrubienia, kursywa cytaty itp.

Gruba ryba0piorunów

@Catharsis no ja sobie często w IDE pisałem jako scratch file txt ale ostatnio takie czasy dziwne że IDE nie uruchamiam, i prosto w przeglądarce pisałem

Osobistość0piorunów

@Barcol @WujekAlien Ja od dawna robiłem sobie notatki w markdown, jeszcze nawet zanim AI go tak spopularyzowało. I potem właśnie odkryłem Obsidiana więc przeniesienie ich do niego było bardzo proste. Kocham tą apkę mimo, że nie jest jakaś super odkrywcza. Powiedziałbym wręcz, że prostota jest jej mocną stroną.

Pokaż więcej komentarzy (9)

Fanatyk

w Książki

16piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Drugi news / 02.11.2026

Wydawnictwo Vesper przedstawia okładkę do książki Chucka Palahniuka. "Fight Club" jest planowany na pierwszą połowę 2027 roku.

 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

   

Gruba ryba1piorunów

Kiepsko zestarzała się powieść o facecie, który ma stałą, stabilną pracę płatną na tyle dobrze, żeby mógł część wypłaty przeznaczać na bzdety.

Pokaż więcej komentarzy (4)

Fanatyk

w Książki

15piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Wydawnictwo Czarna Owca ogłasza dodruk. Trylogia "Millennium" Stiega Larssona, na którą składają się "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem' i "Zamek z piasku, który runął", wraca do sprzedaży 12 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie zawiera 1488 stron, w cenie detalicznej 199,99 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet

Dziennikarz i wydawca magazynu „Millennium“ Mikael Blomkvist ma przyjrzeć się starej sprawie kryminalnej sprzed czterdziestu lat, kiedy zniknęła bez śladu Harriet Vanger. Do pomocy dostaje Lisbeth Salander, młodą, intrygującą outsiderkę i genialną researcherkę. Blomkvist i Salander tworzą niezwykły team. Wspólnie szybko wpadają na trop mrocznej i krwawej historii rodzinnej.

Dziewczyna, która igrała z ogniem

Lisbeth na skutek niefortunnego zbiegu okoliczności jest podejrzana o popełnienie ciężkiego przestępstwa i ścigana przez policję. Mikael nie wierzy w jej winę i zaczyna prowadzić własne śledztwo. Zaczyna się dramatyczny wyścig z czasem...

Zamek z piasku, który runął

Życiu Lisbeth Salander znów zagraża śmiertelne niebezpieczeństwo. Mikael Blomkvist sięga w mroczną przeszłość Salander i rusza w pogoń za prawdą. Wywołuje tym samym trzęsienie ziemi w rządzie i służbach bezpieczeństwa.

 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

      

Gruba ryba1piorunów

@Whoresbane to chyba taka cegła do stania na półce, albo ew. mordowania nią ludzi, bo raczej nie do czytania xD Co te wydawnictwa mają w głowach czasem.

Pokaż więcej komentarzy (5)

Fanatyk

w Książki

11piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Wydawnictwo Media Rodzina prezentuje serialowe wydanie pierwszego tomu o najsłynniejszym czarodzieju. "Harry Potter i Kamień Filozoficzny" J.K. Rowling ma ustaloną premierę na 4 listopada 2026 roku. Wydanie w miękkiej oprawie ma 336 stron, w cenie detalicznej 45 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Jeszcze do niedawna Harry Potter był zwykłym chłopcem, mieszkającym w komórce pod schodami w domu okropnych państwa Dursleyów. Chodził do szkoły, której nie cierpiał, starał się unikać wrednego kuzyna Dudleya i marzył o zupełnie innym życiu. Dzień jego jedenastych urodzin okazuje się naprawdę wyjątkowy – Harry dowiaduje się, że jest czarodziejem i otrzymuje zaproszenie do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie.

Chłopiec z radością opuszcza dom wuja i ciotki. W nowej szkole znajduje przyjaciół, odkrywa swoje magiczne zdolności, zakochuje się w lataniu na miotle i po raz pierwszy staje oko w oko z niebezpiecznym wrogiem i własnym przeznaczeniem.

 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

   

Osobistość3piorunów

@Whoresbane w dobie obecności na rynku kilku edycji tej serii, popularności wersji zarówno książkowej, jak i filmowej, ktoś musiałby chyba mieszkać pod kamieniem od 25 lat, żeby zdecydować się na to wydanie. Bo to przecież nie potrzebuje reklamy albo powiązania, jedynie właśnie dla jakichś pustelników. Taki Neuromancer to co innego i powstaniu wydania ekranizacyjnego się nie dziwię, choć i tak nie lubię.

Pokaż więcej komentarzy (2)