#zafirewallem

Siema,

Złośliwością losu przypada mi otworzyć CXLIV (144) edycję niezwykle popularnego konkursu #nasonety będącego jednym z flagowych produktów w bogatym portfolio kawiarni #zafirewallem 🔥

W tej edycji nie rymujemy jednak do sonetu, a do poniższego utworu grupy muzycznej Sedes z albumu Sraka praptaka. Żeby zachować jednak układ sonetu pozwolę sobie pogrubić rymy, na których należy się skupić.

*

Propaganda

Źle się dzieje w państwie duńskim, mówiąc słowami poety

Zmieniła się propaganda, na gorsze tylko niestety

Teraz to działa po cichu, wcale nie idzie na chama

Taka dyskretna agitacja, nachalna jest tylko reklama

Czy to Polska, czy Uganda

Wszędzie działa propaganda

Nie słychać tu ujadania, bo coraz bardziej szczelny knebel

Lepiej działa socjotechnika, teraz mamy wyższy szczebel

Wszystko wygląda inaczej, mamy coraz lepsze programy

Wszystko w białych rękawiczkach, bo mózg masz dobrze wyprany

Czy to Polska, czy Uganda

Wszędzie działa propaganda

Źle się dzieje w państwie polskim, mówiąc słowami poety

Zmieniła się propaganda, na gorsze tylko niestety

Nie słychać tu ujadania, bo coraz bardziej szczelny knebel

Lepiej działa socjotechnika, teraz mamy wyższy szczebel

Czy to Polska, czy Uganda

Wszędzie działa propaganda

*

Zasady zwycięstwa:

Zwycięży najbardziej punkowy utwór, a kryteria będą rzecz jasna czysto subiektywne.

Koniec:

Niedziela wieczur.

Powodzenia!

#poezja #konkurs #diproposta

Dobry wieczór Państwu!

Przyszło mi poprowadzić kolejne rozdanie #naczteryrymy więc do dzieła :smiley:

Temat: Idiota

Rymy: ptaszek - chęci - fistaszek - nęci

Jak rymujemy?

Ważna jest kolejność słów i słowa muszą znaleźć się na końcu frazy.

Powodzenia :smiley:

#zafirewallem

Dzień dobry wieczór się z Państwem,

Jest ósmy dzień listopada, niedziela wieczur, a zatem idealny moment, żeby zakończyć CXLIII (słownie: 143) edycję zabawy #nasonety w kawiarni #zafirewallem i tym samym popsuć komuś humor.

Kandydatów uzbierało się pięciu (słownie: 5), ale jako że jednym z nich jestem ja sam (a humor mam już wystarczająco popsuty koniecznością pisania podsumowania) to, po dokonaniu samowykluczenia, na placu boju zostało Was czterech (słownie: 4).

Ale zanim przejdziemy do tej złośliwej części ceremonii to najpierw przyjrzyjmy się nadesłanym wytworom.

*

**Recepta na jesień** by @Piechur

Pierwszy do konkursu ze swoim utworem zgłosił się kolega @Piechur. Autor przestawia nam podmiot liryczny, który pogodowy armageddon traktuje jak swoiste, klimatyczne “all inclusive”. Deszcz, mgły, burze, mróz czy wichury są dla niego niczym wizyta w spa. A to wszystko w zwartej konstrukcji pięciozgłoskowca! Podziwiam kunszt, zazdroszczę talentu i dostępu do Prozacu - prawdziwej chemii szczęścia.

**Sonet o pogodnych, wesołych, słonecznych i roześmianych** by @adamszuba

Kolejny utwór to manifest. Manifest człowieka, dla którego widok tęczy jest wynaturzoną demonstracją optymizmu. Człowieka, dla którego szczęście oznacza stagnację, a bunt stanowi paliwo prawdziwego życia. Szczególną uwagę zwraca tajemniczy _„orenż”_, który najwyraźniej jest rodzajem broni w walce z rzeczywistością, choć nie wykluczam, że chodzi o wyjątkowo agresywną odmianę cytrusa. Finałowe przywołanie Szekspira jedynie podkreśla filozoficzną rangę dzieła.

**Sonet radosny (jesienny)** by @splash545

Z kolei kolega @splash545 zabiera nas na spotkanie z ekstremalną poezją przyrodniczą. Poezją, która bardzo szybko porzuca konwencjonalne ramy liryki jesiennej i udaje się w rejony gdzie definicja leśnego relaksu zdaje się niebezpiecznie odbiegać standardów. Przynajmniej tych cywilizowanych. Dobrze by było ustalić, gdzie kolega te spacery odbywa, żeby przypadkiem tam grzyba nie znaleźć…

**Miało wyjść inaczej** by @fonfi

Miało być mrocznie. Miało być dekadencko. Z deszczem kapiącym na duszę. Ale na drodze stanęły dzieci, żona i… kot – siły, z którymi nawet najbardziej zdeterminowany poeta nie ma najmniejszych szans. Okazuje się, że napisanie depresyjnego sonetu to nie lada wyzwanie, gdy w tle nieustannie trwa rodzinny kabaret.

**Gór radości mogiła** by @sireplama

@sireplama maluje przed nami epicką batalię. Batalię dobra ze złem. Batalię, w której podmiot liryczny staje do walki, uzbrojony w niezłomną wolę, wypiętą pierś i... całkiem pokaźne pokłady samozadowolenia. Warto zwrócić uwagę na stopniową przemianę bohatera, który z każdym wersem nabiera pewności siebie, by w finale wykrzyczeć _“Gloria!”_. Ten hymn to jest poradnik pozytywnego myślenia. Poradnik, o który nie prosiliśmy, ale który nam się po prostu należał!

*

No dobrze.

Najwyższy czas wyłonić zwycięzcę.

A zostaje nim: kolega @Piechur (pssst, dostanę teraz trochę tego Prozacu?)

Zwycięzcy klasycznie ~współczujemy~ gratulujemy!

A ja dziękuję za uwagę i dobranoc się z Państwem.

#zafirewallem #nasonety #podsumowanienasonety

dobry wieczór się z Państwem,

w związku z nadchodzącą publikacją naszego tomiku "niech ktoś" weźmie zorganizuje spotkanie współautorów oblewające sukces, bo chciałabym pozbirać wasze autografy

@George_Stark @moll @Splash545 @Wrzoo @KatieWee @Piechur @CzosnkowySmok @ErwinoRommelo @Kaligula_Minus @sireplama @plemnik_w_piwie @entropy_ @bori @bojowonastawionaowca @fonfi

#zafirewallem

Ale @fonfi poprzeczkę podniósł... Radosny sonet... kto to widział?!

Gór radości mogiła

Krąży nade mną ponurości chmura,

Ta podszyta deszczem zmora daleka.

Zgnieść mnie pragnie jak wątpliwości góra,

Zdusić nadzieje i radość człowieka.

Nie pochłoną mnie żale niespełnione!

Od myśli dobrych odbiją prawdziwie.

Wzniosę wypiętą pierś niby obronę,

Na znak, że w przyszłość mą wierzę żarliwie!

Kropla za kroplą smutek ten maleje,

Wzrasta wartość mnie samego przyjemnie,

Wiem, że nie burzę, a błogość tu sieję,

Pewnością spowity jak w najlepszym śnie.

Krzyknę "Gloria!" i w krzyku przebrzmi siła,

że nie dzisiaj dla mnie smutku mogiła!

#zafirewallem #nasonety #diproposta

Dzień dobry się z Państwem,

Sam napisałem, że ma być na wesoło. Po czym sam siadłem i chciałem na przekór sobie polecieć jakimś jesiennym "depreche mode". I nawet w ten deseń zacząłem. I co? I oczywiście, jak zwykle - ja sobie, a wena sobie (╯°□°）╯︵ ┻━┻

Miało wyjść inaczej

"Wilgotna i mglista spowija myśli chmura,

Łzawymi kroplami wraz z deszczem smutek ścieka,

Muzyka się z radia sączy smętna, ponura,

A życie apatią mi przez palce przecieka..."

Już zaczął w tym tonie pisać Tomasz swój sonet,

Lecz słowa się zdały fałszywe i kłamliwe,

Bo spojrzał na dzieci, popatrzył też na żonę

I poczuł, jak się budzą w nim uczucia tkliwe.

Bo syn dokazuje, córka z czegoś się śmieje,

Żona książkę czyta, kot rozrabia nikczemnie,

Choć za oknem jesień – szaro, zimno i deszcz leje,

To jemu się zrobiło ciepło i przyjemnie.

Więc na melancholię wnet się przestał silić

I w swych rymach zamknął czar i urok tej chwili.

#nasonety #zafirewallem #diriposta

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Wydawnictwo Za Firewallem ogłasza poetycki zbiór z portalu Hejto. "Kawiarnia za firewallem. Poezja impertynencka" ma zaplanowaną premierę na 28 listopada 2026 roku. Wydanie w miękkiej oprawie zawiera 276 stron. Format A5, nakład limitowany 60 sztuk, zamówienia bezpośrednio u @fonfi. Poniżej lista autorów, okładka i krótko o treści.

Autorzy:

@George_Stark, @UmytaPacha, @moll, @Splash545, @Wrzoo, @KatieWee, @Piechur, @CzosnkowySmok, @ErwinoRommelo, @Kaligula_Minus, @sireplama, @plemnik_wpiwie, @entropy, @bori, @bojowonastawionaowca, @fonfi

Zbiór niezbyt uważnie wybranych wierszy, spontanicznie publikowanych przez użytkowników portalu hejto.pl, skupionych wokół społeczności „Kawiarnia za firewallem”.

Jest to tomek poezji, która odważnie przekracza granice literackiej konwencji, estetyki, a nawet dobrego smaku. To literacka podróż, w której wzniosłość spotyka się z obleśnością, a poszukiwanie sensu istnienia z codziennością ludzkiej fizjologii. Albowiem nic, co ludzkie, nie jest im owce.

A co na temat tego dzieła mają do powiedzenia głosy krytyków?

„W tym wierszu pobrzmiewa echo tęsknoty za witalnością i młodością. Odbiorca ma poczuć litość dla przejrzałego mężczyzny, który, choć przystojnością nie poraża, to jednak członek jego ma jeszcze możliwość działania.”



„To jest tak obleśne i obrzydliwe, że aż się wzruszyłem.”



„Ej, ale sonet powinien mieć 14 wersów!”



„Uwierz mi, nie istnieje coś takiego jak «dzieło niegodne kawiarenki»!”



„Masz ty Boga w sercu?!”



*wytłuszczone literówki celowe 😉

#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

#ksiazki #czytajzhejto #zafirewallem #hejto

Dobry wieczór!

Dzisiaj kolejny raz za panem Leśmianem:

Temat: impreza

Rymy: spotkanie - śledzi - pytanie - odpowiedzi

Miłego rymowania!

#naczteryrymy #zafirewallem

Wygrałem mało wesołym wierszykiem, więc może jakiś fajniejszy temat?
Temat: Złota jesień
Rymy: Liście - Lasu- Kiście - Czasu

GL&HF!
#naczteryrymy #zafirewallem #tworczoscwlasna

Dzień dobry wieczór się z Państwem,

Rano był poranek, to teraz niech do kompletu będzie...

Temat: Wieczór

Rymy: gnicie - łkanie - życie - spanie

Zasady:

* Masz podany temat i rymy

* Ogarniasz wierszyk w tej tematyce i z tymi rymami.

* Oczywiście rymy mają być użyte z zachowaniem podanej kolejności

* Szerzysz radość z tworzenia

* Piorunujesz jak najęty

* Wiersz z największą liczbą piorunów do 20:00 wygrywa, a jego autor najpóźniej do godziny 21:37 wrzuca własny temat i rymy

* Pamiętasz o tagach i społeczności

#zafirewallem #naczteryrymy

No to niech będzie z rana.

*

Temat: poranek

Rymy: mycie - sranie - życie - stanie

*

GL&HF :hankey: #zafirewallem #naczteryrymy

Drodzy mili,

Uprzejmie dziękujemy z @Lemon_ za docenienie.

Przybywam więc z dzisiejszym zadaniem,

A zatem:

Temat: przetarta skarpetka

Rymy: malec - palec - uśmiecha - pociecha

Zasady:

* Masz podany temat i rymy

* Ogarniasz wierszyk w tej tematyce i z podanymi rymami.

* Oczywiście rymy mają być użyte z zachowaniem podanej kolejności

* Szerzysz radość z tworzenia

* Et voilà

#naczteryrymy #poezja #tworczoscwlasna #zafirewallem

Nie zapomnij o społeczności bo ta zapomni o Tobie.

#naopowiesci #zafirewallem

"Dziadek"

Piątek, 20 Lipca

- Chłopaki, wstawajcie. Dziadek zmarł dziś w nocy.

Ojciec stał w drzwiach i trzymał dłoń na klamce naszego pokoju. Jego głos był wyjątkowo spokojny, chyba jeszcze nigdy takiego go nie słyszałem. Patrzył na nas w milczeniu. Widać, że nie wie co ma dalej ze sobą zrobić po tych słowach. Jak teraz mam zareagować? Chyba powinienem płakać. Ale czy chcę teraz płakać? Nie znoszę płakać, gdy ojciec to widzi, zawsze się wtedy wścieka. Ale czy jeśli nie będę płakał, to czy będzie znaczyło że nie jest mi smutno? A czy jest mi smutno? Ale przecież wiedzieliśmy od kilku dni, że dziadek umrze. Czy ja już płaczę? To prawda, wiedzieliśmy, ale przecież to mój dziadek, ten kochany, który zawsze naprawił rower, przyszedł zajrzeć po szkole, odprowadzał na przystanek i dopytywał jak minął dzień. Czemu łzy nie chcą lecieć? Czy powinny? Czy muszą? A co jeśli nie polecą, czy to będzie znaczyło, że nie jestem smutny?

Niedziela, 8 Lipca, popołudnie

- Kto wygrał mecz?!

- Toruń!

- Ktooooooooo?!

- Toruń!

- Ktooooooooo?!

- Toruń, Toruń, Toruń! Do boju, do boju, do boju Apator!

Krzyki kibiców przy stadionie żużlowym przy ulicy Broniewskiego ucichły niedługo po ostatnim biegu. Wspólnie z bratem wychodzimy przez bramę główną i kierujemy się w stronę Placu Teatralnego. Na zabranie się tramwajem nie ma co liczyć, ale do autobusu jadącego w stronę domu i tak jeszcze sporo czasu. Idziemy większość drogi w milczeniu, wymieniając sporadyczne uwagi o meczu. Myśli mojego brata są już gdzieś indziej, gdzieś w miejscu do którego nie mam wstępu, więc nie pytam, żeby nie narazić się na uwagi że jestem młody i nic nie rozumiem. Całą drogę do domu przypominam sobie poszczególne biegi i trzymając się poręczy z tyłu autobusu udaję, że składam się w łuk niczym Tony Rickardsson za każdym razem kiedy autobus skręca w lewo. W głowie mam już plan, żeby po dotarciu do domu odtworzyć co ciekawsze akcje meczu na rowerze. Droga do domu jest długa. Autobus jedzie prawie pięćdziesiąt minut, potem jeszcze kwadrans marszu.

Poruszenie na podwórku zauważamy już z daleka. Przed domem babci są wszyscy mieszkańcy naszego podwórka - rodzice, wujostwo, kuzynostwo. Ciotka i mama w charakterystycznej pozie, którą przybierają kiedy niepokoją się o coś, a jednocześnie są zdenerwowane i nie mają na kogo tej złości przerzucić. Krzyżują wtedy ręce na piersiach, ale tak bardzo, bardzo ciasno, jakby było im zimno, lub jakby miały się zaraz rozpaść na kawałki i tylko ten uchwyt trzymał je w kupie. Wchodzimy przez bramę.

- Coś się stało?

Brat podejmuje temat. Wie, że jeśli nie zapyta, to nikt nic sam z siebie nie powie.

- Dziadka nigdzie nie ma, nie możemy go znaleźć.

Jeden z wujków rzuca w odpowiedzi, ale takim tonem, jakby to było coś czym nie należy się za bardzo przejmować. Dziadek ma alzheimera, to znaczy, że zapomina kim i gdzie jest. Zdarzało mu się już, że brał swoją aktówkę i wychodził “do pracy”. Zawsze ktoś musiał wtedy za nim iść, zawrócić go do domu po pewnym czasie. Mieszkamy tuż obok lasu, który ciągnie się przez kilkanaście wsi, więc trzeba było mieć dziadka na oku.

- Jak to nie ma? Gdzie poszedł? - Ciągnie brat.

- Toć skąd mamy wiedzieć. Byśmy wiedzieli to byśmy tu nie stali chyba. - Mama odpowiada tonem pełnym pretensji o zadawanie takich pytań.

Niewiele udaje się dowiedzieć. Ot, sytuacja jakich było dotąd wiele. Dziadek wyszedł z podwórka, tylko tym razem nikt w porę nie zauważył. Przez następne godziny trwa debata dokąd mógł pójść. Wujkowie idą sprawdzić obrzeża lasu. Chcę pójść z nimi, ale słyszę, że mam się nie kręcić, bo jeszcze sam się zgubię i będzie podwójny kłopot. Po jakimś czasie ojciec wraca do domu. Podchodzi do mnie.

- Co tak wszyscy stoją? - Ojciec pyta tonem który znam. To ton oczekujący krótkiej i rzeczowej odpowiedzi.

- Dziadek poszedł do lasu i nie wrócił - staram się nie patrzeć mu w oczy gdy mówię.

- Dawno?

- Nie wiem, mówili, że około pierwszej

- I nikt nie wie gdzie poszedł? Szukali go?

- Nikt go nie pilnował, wuj…

- A ty czemu go nie pilnowałeś? - tu już głos ojca przybiera oskarżycielski ton

- Nie było mnie, byliśmy na żużlu

- Mhm… Pewnie, łazicie wszędzie i całe podwórko na głowie babci i mamy.

Po tym poszedł do salonu i zaczął rozmawiać z mamą. Nie wiem o czym. Zacząłem się zastanawiać, czy faktycznie warto było jechać na ten mecz. Może gdybym był w domu, to bym widział, że dziadek wychodzi i nie byłoby problemu.

Sobota, 9 Lipca, ranek.

- Maciek, jedziemy szukać dziadka, idziesz z nami?

Otwieram oczy. Mama stoi w drzwiach pokoju, cały czas w tej swojej charakterystycznej zamkniętej pozie. Chcę iść. Ubieram się szybko. Śniadanie też jem szybko, żeby nikt nie musiał na mnie czekać. Wchodzimy do lasu i przeglądamy zakamarki. Przeszukujemy rowy, patrzymy za przewrócone pnie. Kiedy wujkowie idą sprawdzać leśne bagna i jeziorka nie idę z nimi. Nie boję się, wiem, że dziadek na pewno się odnajdzie, ale po prostu nie chcę. Tak na wszelki wypadek. Idziemy tak ścieżkami, które dziadek znał, bo albo dawniej chodził nimi do pracy, albo odwiedzić rodzinę, albo na grzyby. Przez chorobę często wymyślał sobie scenariusze, które były całkiem rzeczywiste, więc nie ma sensu szukać go poza miejscami, które znał. Po około dwóch godzinach dochodzimy do jego rodzinnej wioski i rozpytujemy ludzi, czy go widzieli, jednak niestety wydaje się, że go tu nie było. Próbuję pomagać, sam podchodzę do ludzi na drodze i pytam czy widzieli dziadka. Każdy go tu zna, to mała wieś, mieszka tu jego rodzeństwo, więc nawet nie trzeba go opisywać. Jednak słyszę, że mam nie przeszkadzać, bo tylko mącę ludziom w głowie i mam siedzieć cicho, albo wracać do domu. Znów przypomina mi się, że gdybym został w domu, to dziadek by nie zaginął.

Po powrocie do domu zgłaszamy zaginięcie na policji. Do babci co chwila ktoś dzwoni i pyta, czy dziadek już się znalazł. Babcia długo rozmawia z ludźmi przez telefon. Staram się nie rzucać w oczy, ale nie wiem co mam ze sobą zrobić. Czuję, że nie powinienem teraz robić nic, bo należy się martwić, tylko że jakoś nie martwię się o to, że dziadek się znajdzie. Zastanawiam się, czy będziemy teraz w tym programie “Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie”. Jeśli tak, to pewnie ciocia będzie mówić w studio, bo ona ładnie mówi.

Tak mija cały dzień. Dziadka nadal nie udało się znaleźć.

Niedziela, 10 Lipca, ranek.

Wstaję, obudzony przez wpadające do domu przez otwarte drzwi muchy. Nie lubię kiedy rodzice zostawiają otwarte drzwi, nie da się wtedy spać. Wchodzę do kuchni. Widzę w salonie ojca, który ogląda coś w telewizji.

- Będziemy dziś dalej szukać dziadka? - Pytam, bo nie lubię, kiedy w domu jest tak cicho.

- Dziadek się znalazł. - ojciec nie przestaje patrzeć w telewizor.

- Co? Kiedy? Wrócił sam?

- Nie wiem, mama jest u babci

Idę do domu babci. Jest u niej całe mnóstwo ludzi, ale nie widzę dziadka. Babci też nie. Nie pytam o nic, staram się nie rzucać w oczy, przysłuchuję się rozmowom i dowiaduję się, że ktoś, kto zna dziadka odnalazł go śpiącego w rowie. Leżał przy drodze, którą dawniej chodził do pracy. Wczoraj uznaliśmy, że nie będziemy tam dalej iść, bo tak daleko dziadek by nie doszedł. A jednak. Ten ktoś kto go znalazł wiedział, że dziadek jest poszukiwany, więc zadzwonił do babci. Teraz babcia pojechała tam z wujkiem, żeby dziadka przywieźć do domu.

Przyjeżdżają niedługo później. Dziadek wygląda dobrze, tylko jest cały pogryziony przez mrówki i ma trawę we włosach. Babcia nalewa wody do wanny, żeby go umyć. Ktoś dzwoni po lekarza. Bardzo się cieszę, że dziadek się odnalazł, chociaż przecież nie wątpiłem w to ani przez chwilę. Mama mnie zauważa. Podchodzi i pyta czemu się tu kręcę i każe mi iść do domu. Wychodzę niezadowolony. Po powrocie do domu przez okno w naszym salonie obserwuję wjeżdżającą na podwórko karetkę. Lekarz długo jest u dziadka. Ojciec mówi, że pewnie dziadka zabiorą do szpitala. Okazuje się, że pomimo spędzenia dwóch nocy w lesie dziadkowi nic nie jest. Przez resztę dnia do babci zjeżdża mnóstwo ludzi ciekawych co się stało. To zaginięcie dziadka to spora sensacja w okolicy, jednak późnym popołudniem wszyscy już z tego żartują przy kawie i cieście. Ciocia proponuje żeby w marynarki i swetry powszywać dziadkowi takie karteczki z imieniem, nazwiskiem i numerem telefonu.

Wtorek, 11 lipca

Dziadek jednak musi iść do szpitala. Nie wiem dlaczego, ale przyjechała po niego karetka. Mama i ciocia jadą z babcią dopilnować wszystkich formalności.

Czwartek, 13 lipca

Jedziemy odwiedzić dziadka w szpitalu. Ma pokój w końcu korytarza. Dziadek mnie poznaje i pyta jak tam w szkole. Zakłopotany i zniecierpliwiony odpowiadam dziadkowi, że przecież są wakacje. Dziadek śmieje się. Niby wiem, że dziadek jest chory, ale to dziwne, że on nic nie wie. Czy to faktycznie jest taka choroba, czy dziadek po prostu nie słucha? Czasem zachowuje się jak dziecko, a nie jak dziadek. Babcia i mama ogarniają coś przy nim i rozmawiają z pielęgniarkami. Chciałbym już wracać do domu, bo nie lubię szpitali. Jest w nich cicho i dziwnie pachnie, do tego wszyscy są smutni i strasznie wolno chodzą.

Myślę o tym że za kilka dni mam urodziny i zastanawiam się co będę wtedy robił. Pewnie pójdę na rower, albo do kolegi. On ma ogromną piaskownicę za domem, da się tam budować wszystko, a kopiąc w piachu można znaleźć jakieś fantastyczne rzeczy. Ostatnio znaleźliśmy jakieś zawiasy i starą puszkę. Wszystko wykorzystujemy żeby budować nasze miasto dla resoraków. Da się tam spędzić cały dzień, co jest najlepsze.

Do dziadka jeździmy jeszcze kilka razy. Za każdym razem dziadek pyta mnie jak w szkole i już mnie to nudzi. Nie lubię tam jeździć.

Piątek, 20 lipca

- Chłopaki, wstawajcie. Dziadek zmarł dziś w nocy.

…

Do śniadania nie udało mi się rozpłakać, chociaż bardzo się starałem. Udało się dopiero gdy po śniadaniu poszedłem do domu babci. Płakałem tak naprawdę, bo przypomniało mi się jak dziadek przychodził po mnie do szkoły i jak zrobiło mu się smutno kiedy mu powiedziałem żeby już nie przyjeżdżał, bo chcę wracać sam, a teraz już z nim nigdy nie porozmawiam. Mama siedzi na krześle w babcinej kuchni i każe mi podejść. Nachylam się do niej i przytulam ją, ale myślę o tym że musi to wyglądać strasznie głupio.

Babcia rozmawia z kimś przez telefon

- …Stasiu ja wiem, że to był twój brat, ale to był mój M Ą Ż, jak on może leżeć u was, jak mam już wykupione na cmentarzu…

U babci jest całe mnóstwo ludzi. Przyjechała nawet ta ciocia, która od dawna nie odzywa się do nikogo. Jest już cała ubrana na czarno. Widzę, że wszyscy traktują ją z rezerwą, ale i szacunkiem. Ciocia zarządza, że wieczorem będzie czuwanie i nikt się nie sprzeciwia. Nie wiem co to znaczy, ale kiedy mama pyta czy chcę przyjść, bo będziemy wspominać dziadka, to mówię że tak. Szybko zaczęło rozmawiać o terminie pogrzebu. Starszyzna mówiła, że nie godzi się tak żeby nieboszczyk przez niedzielę w kostnicy leżał, bo może kogoś zabrać ze sobą. Wystraszyłem się słuchając o tym. Czy to znaczy, że ktoś jeszcze umrze? Ciocie i wujkowie mówili, że przecież w niedzielę się nie da, a na jutro nie uda się wszystkich powiadomić i zorganizować. Było o to mnóstwo kłótni przez resztę popołudnia.

Wieczorem okazuje się, że to całe czuwanie to mówienie różańca, i wcale mi się to nie podoba. Siostra babci oburzyła się kiedy zauważa, że nie mówię różańca i zaczęła się na głos zastanawiać, czy w ogóle pamiętam o tajemnicach. Nie chciałem wplątać się w dyskusję o różańcu, więc spytałem mamę, czy mogę iść do domu. Mama stwierdziła, że jeśli nie chcę się modlić za dziadka to mogę, ale jak tak to powiedziała, to uznałem, że chcę jednak zostać. “...Pan z Tobą. Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota…”

Poniedziałek, 23 lipca

Dziś pogrzeb dziadka. Mama przygotowała nam ubrania. Mówi, że nie spodziewała się, że moje spodnie od garnituru będą jeszcze potrzebne, a były już za małe, więc je wyrzuciła i pójdę w czarnych jeansach, tylko mam uważać żeby ich nie wybrudzić żeby nie wyglądać jak świnia. Ojciec wrócił z wieńcami. Jeden jest od naszej rodziny, kolejny od dzieci czyli mamy, jej sióstr i brata. Ojciec odebrał jeszcze dwa kolejne, które zamówili wujek z ciocią od nich. Zastanawiam się, czy jeśli nie ma wieńca od wnuków to źle, i czy musi tak być, że każdy daje wieniec. Ojciec wścieka się na mnie i brata, że się guzdrzemy i nie znajdzie miejsca przed kościołem. Brat wyrzuca, że to wszystko przeze mnie.

Przyjeżdżamy do kościoła. W kaplicy cmentarnej tłum ludzi śpiewa “daj mu wieczne spoczywanie”. Lubię tego słuchać, jest takie ładnie smutne. W kaplicy patrzę na dziadka w trumnie. Wygląda bardzo spokojnie i ładnie. Babcia do trumny wkłada mu okulary, jego medale za wysługę lat w pracy i jakiś święty obrazek. Mama mówi, że trzeba iść się pożegnać z dziadkiem. Nie wiem co to znaczy, więc patrzę co robią inni. Ludzie stają przy trumnie, łapią ręce dziadka i stoją tak chwilę. Kiedy jest moja kolej też dotykam rąk dziadka, ale zaraz mam ochotę je cofnąć. Są zimne i twarde. Mówię pod nosem “cześć, dziadek”. Ojciec to słyszy i się wścieka.

- “Cześć, dziadek?”. Nic mądrzejszego nie miałeś?

Razem z mamą wchodzimy do kościoła, ojciec zostaje na zewnątrz. On nigdy nie wchodzi do kościoła, bo mówi że kiedyś powiedział do księdza “cześć” zamiast “pochwalony” i od tamtej pory się wstydzi. Wydaje mi się, że ksiądz już nie pamięta, a po za tym przecież mszę prowadzi nowy wikary a nie proboszcz, ale pewnie ojciec i tak się wstydzi. W trakcie mszy widzę, że mama płacze i mi też robi się strasznie smutno. Też zaczynam płakać. Mama odwraca się do mnie i mówi, że jeśli zaraz się nie uspokoję, to pożałuję w domu, więc staram się tłumić płacz.

Kiedy wynoszą z kościoła trumnę z dziadkiem ksiądz zaczyna śpiewać bardzo ładną pieśń o aniołach. Bardzo mi się podoba, jest bardzo uroczysta i wzruszająca i znów chce mi się płakać, ale powstrzymuję się żeby mama nie widziała.

Na stypie dziwi mnie, że nikt nie mówi o dziadku i nie wiem co takiego się stało, że znów wszyscy wydają się być weseli. Słyszę jak babcia rozmawia ze swoją siostrą

- …pięćdziesiąt lat pożycia i wnuka poznawał, a mnie nie…

Rosół potwornie chlapie i boję się, że coś poleci na spodnie. Ciekawe czy ktoś będzie na boisku.

Sonet radosny (jesienny)

Smucić się pogodą? Przecież to bzdura!

Lecz taka przywara jest to człowieka,

że wciąż na rzeczy, gdzie nic nie wskóra,

zamiast je olać, to wciąż narzeka.

Ja jesienną porę tu wezmę w obronę!

Rzucam się w lesie w namokłe igliwie!

Spoglądam radośnie na pobliską wronę,

by krople deszczu z nią liczyć leniwie.

Ale k⁎⁎wa pięknie! Tu tyle się dzieje,

gdy stado mrówek ucieka spode mnie!

Trochę mi zimno, lecz zaraz się zleję –

od moczu ciepłego mi będzie przyjemnie.

By obraz dopełnić, wypuszczam gila!

Nie ma nic lepszego! No, chyba że kiła...

#nasonety #zafirewallem

Dobry wieczór wszystkim. Jako, że dawno nie pisałem, a naszła mnie ochota, a i temat okazał się interesujący, to piszę.

Uwaga! W utworze zastosowano pointę figlarną. Bezsensowną, ale figlarną.

Sonet o pogodnych, wesołych, słonecznych i roześmianych

Gdy widzę uśmiechy, aż mi cierpnie skóra,

Od pogodnych ludzi trzymam się z daleka,

Wolę, gdy słońce zasłoni czarna chmura

A szarej jesieni nie mogę się doczekać.

Wolę gdy przeciw mnie wszystko nastawione,

Wiję się i walczę wówczas rozpaczliwie,

Wymachuję orenżem w każdą świata stronę

I dopiero czuję, że żyję prawdziwie!

Jak mam iść pod wiatr, kiedy nic nie wieje,

Kiedy wszystko łatwe buntować się daremnie.

W przeciwnościach losu pokładam nadzieję,

Że wyrzeźbią jeszcze coś lepszego ze mnie.

Kiedy zatem rozpaczy dopadnie cię chwila,

Wspomnij słowa moje i Szekspira Willa.

Pozdrowienia dla kawiarenkowiczów!

#nasonety #zafirewallem #diproposta

#diriposta

Siema,

#diriposta na utwór _di proposta_ w konkursie #nasonety

*

Recepta na jesień

Straszna wichura

Czy deszcz, co sieka

Burzowa chmura -

Ja nie narzekam

Ranki zamglone

Zimne dotkliwie

Niebo ściemnione -

Chłonę skwapliwie

Niechże tam leje

Nawet codziennie

Czy mróz, czy wieje -

Mi jest przyjemnie

Bo gdy zły nastrój aura nasila

Fluoksetyna życie umila

*

#zafirewallem #poezja

Dobry wieczór!

Dzisiaj rymujemy z panem Leśmianem:

Temat: miłość

Rymy: usta- dłonie-pusta-płonie

Zasady: Masz podany temat i rymy

Ogarniasz wierszyk w tej tematyce i z tymi rymami.

Oczywiście rymy mają być użyte z zachowaniem podanej kolejności

Szerzysz radość z tworzenia

Piorunujesz jak najęty

Wiersz z największą liczbą piorunów do 20:00 wygrywa, a jego autor najpóźniej do godziny 21:37 wrzuca własny temat i rymy

Pamiętasz o tagach i społeczności

#zafirewallem #naczteryrymy

Dzień dobry wieczór się z Państwem,

Mam zaszczyt i (wątpliwą) przyjemność otworzyć kolejną, CXLIII (słownie: 143) edycję zabawy #nasonety w kawiarni #zafirewallem. Żeby nie szukać zbyt długo i zbyt daleko, dzisiaj za utwór #diproposta posłuży nam sonet - a jakże - CXLIII, Williama Szekspira. Tak na marginesie to za chwilę będziemy mieli więcej edycji naszej zabawy, niż kolega William sonetów wyprodukował.

Ale wracając to meritum - za oknem mamy szarą, polską jesień, nastroje depresyjne i słońca jak na lekarstwo, dlatego w tej edycji bardzo Państwa proszę i zachęcam do pisania utworów pogodnych, wesołych, słonecznych i roześmianych. Na złość tej paskudnej aurze.

CXLIII

Jako ta skrzętna gospodyni, _która_,

Widząc, jak jedno z drobiu precz _ucieka_,

Rzuca się w pogoń, ażeby za _pióra_

Pochwycić zbiega i znowu z _daleka_

Przynieść do kojca, a _pozostawione_

Przez nią dzieciątko, drąc się _rozpaczliwie_,

Chce dognać matkę, mknącą w kwoki _stronę_

Bez troski o nie, tak i ty, o _dziwie_!

Za czemś się zrywasz, co przed tobą _wieje_,

Gdy ja, twe dziecię, ścigam cię _daremnie_.

Lecz wróć, gdy swoją dopędzisz _nadzieję_,

Pieść mnie, jak matka, całuj, ciesz się ze _mnie_ —
_Wróć, usłysz płacz mój, o, będzie to _chwila_,

_Że będziesz miała wolę swą i _Willa_

Zasady i kwestie formalne
Jak zawsze układamy sonety, w których rymy w poszczególnych wersach zgadzają się z rymami w tych samych wersach w powyższym utworze #diproposta.

Bawimy się do najbliższej niedzieli, czyli do 08.11.2026, ale w przypadku małej frekwencji zastrzegam sobie prawo do przedłużenia edycji, z którego to prawa bardzo nie chciałbym korzystać.

Zwycięzcę wybiorę według całkowicie subiektywnej oceny nadesłanej twórczości.

I to tyle. Zapraszam i powodzenia!

#zafirewallem #nasonety #diproposta

Dzień dobry wieczór się z Państwem,

Północ za pasem, nie ma co dłużej zwlekać :smiley:

Temat: Wyznanie

Rymy: gruby - luby - oczy - wtoczy

Zasady:

* Masz podany temat i rymy

* Ogarniasz wierszyk w tej tematyce i z tymi rymami.

* Oczywiście rymy mają być użyte z zachowaniem podanej kolejności

* Szerzysz radość z tworzenia

* Piorunujesz jak najęty

* Wiersz z największą liczbą piorunów do 20:00 wygrywa, a jego autor najpóźniej do godziny 21:37 wrzuca własny temat i rymy

* Pamiętasz o tagach i społeczności

#zafirewallem #naczteryrymy

Lubisz pisać opowiadania?

Ten konkurs może być dla Ciebie!

Po burzliwych naradach podczas ostatniego kawiarenkopiwa wybrano temat na nową edycję konkursu #naopowiesci !

Temat: Ty!

Tematem może być scena z prawdziwego lub wyimaginowanego życia, ale to Ty jesteś głównym bohaterem!

Forma: dziennik lub pamiętnik

Termin: 1 grudnia 2026 z możliwością przedłużenia

Zasady: piszesz opowiadanie, wrzucasz je na hejto oznaczając tagami #naopowiesci oraz #zafirewallem . Możesz zilustrować swoją twórczość, będzie nam bardzo miło. Osoba, która wygra, wybiera temat następnego konkursu i bawi się dobrze.

Kryteria oceny: własne, bardzo uznaniowe

Miłej zabawy!