George_StarkGruba ryba
10piorunówKiedy byłem małym chłopcem, fascynowała mnie – jak pewnie większość małych chłopców, przynajmniej w tamtym okresie – wojna. Namiętnie oglądałem Czterech pancernych i psa i wojna wydawała mi się wspaniałą przygodą. Od dawna jednak myślę, że tego typu romantyzowanie wojny nie powinno mieć miejsca, a i uważam, że pozbawienie pierwszej strofy wykorzystanego w czołówce tego serialu tekstu pani Osieckiej, mocno wypacza jego wymowę. To ja dzisiaj tak w kontrze do tej najbardziej chyba znanej, dwustrofowej wersji tego utworu:
***
Deszcze niespokojne
Deszcze niespokojne? Nie, to haubice
potargały sad.
Strach, aż chce się krzyczeć –
ktoś tam stracił życie,
ktoś tam tylko zbladł.
Nie wszystkim nam w domu pisane są groby,
wszystkich nam nie uda odnaleźć się ciał.
Strach, aż chce się krzyczeć i myśl, że byłoby
dobrze dostać strzał
(bo przecież
lepiej umrzeć szybko, niż gnić w lazarecie).
By o nas mówili: poszli i walczyli,
aż tu w jednej chwili
ognik życia zgasł.
Do do mu wrócimy,
tam kadzideł dymy
pożegnają nas.
*
No i #nasonety, bo naprawdę chciałem (co, mam nadzieję, widać po początku) a poza tym, no to jest o deszczu. Przynajmniej trochę.
@George_Stark mocne i szczególnie dosadny wers w nawiasie.
