Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

#beksinski

Fanatyk

w Hydepark

35piorunów

Po wieeeeelu godzinach w końcu widać jakieś postępy 😅
Za cenę pizzy sztuk 1 zmotałam na wczoraj pomocnika i sporo (jak na ten poziom trudności) udało się ułożyć

Lider11piorunów

@Shivaa mój kumpel w tajemnicy przed różową i (zwłaszcza) dziećmi ułożył w ciągu kilku miesięcy puzzle 1,6 x 1,2 metra przykrywając je dywanem :smiley:

Pokaż więcej komentarzy (7)

GURU

w Wiadomości Polska

11piorunów

Galeria Zdzisława Beksińskiego w Nowej Hucie świętuje 10-lecie [WIDEO]

Jedna z nielicznych w kraju galerii wybitnego malarza Zdzisława Beksińskiego znajduje się w Nowohuckim Centrum Kultury (NCK) w Krakowie i świętuje jubileusz 10-lecia. W ciągu dekady odwiedziło ją ok. 350 tys. osób. Rocznicowe wydarzenia odbędą się w weekend. [...] Obchody rocznicowe rozpoczną się w

Fenomen

w Hydepark

27piorunów

1155 + 1 = 1156

Tytuł: Tomek Beksiński. Portret prawdziwy.

Autor: Wiesław Weiss

Kategoria: biografia

Wydawnictwo: Vesper

Format: papierowa

ISBN: 9788377312438

Liczba stron: 736

Ocena: 2/10

Głupio mi się przyznać do tego, że książkę kupiłem dziesięć lat temu i dotychczas nie zdołałem przeczytać jej porządnie w całości. Raz przeczytałem jakiś jeden rozdział, innym razem zabrałem się za początek, ale różne okoliczności sprawiały, że kończyłem na dwusetnej stronie, w rocznicę śmierci Beksińskiego czytałem ostatnie rozdziały, zapowiadające tragedię. Gdzieś w maju lub w czerwcu podczas maratonów z Bondami wyjąłem jeszcze raz tę książkę, by zajrzeć do rozdziałów opowiadających o pracach nad tłumaczeniem filmów. Wtedy się zawziąłem i obiecałem sobie, że książkę w końcu przeczytam. No... zacząłem w ubiegłym w niedzielę, skończyłem dzisiaj.

Coś, co miało być fascynującą lekturą i książką obnażającą nieprawdy u Grzebałkowskiej i spółki okazało się być zdradą, której ofiarą jest bohater książki. Po lekturze jestem niesamowicie wkurwiony i zniesmaczony.

Wiesław Weiss nie ukrywał, że zabrał się za książkę, bo chciał pokazać prawdziwy obraz Tomasza Beksińskiego, bo go uraził obraz Beksińskiego z reportażu Grzebałkowskiej oraz filmu Ostatnia rodzina. Książka liczy sobie ponad 700 stron (670 z pominięciem źródeł i bibliografii na końcu). Jak wyszło to demaskowanie? Do reportażu Grzebałkowskiej odniósł się... kilka razy. (Nie liczyłem, ale po kilkuset stronach, jak już pojawiło się jej nazwisko to byłem zaskoczony. Wracając pamięcią udało mi się przypomnieć o trzech odwołaniach do jej reportażu, co jest bardzo słabym wynikiem). W książce nie ma indeksu, co stanowi nie tylko utrapienie dla czytelników, chcących na szybko znaleźć informacje o wybranych osobach. Zapewne indeksu nie ma z powodów finansowych, ale indeks stanowiłby jednoznaczny dowód, że Weiss po prostu okłamał czytelników, pisząc, że rozprawi się z tymi wszystkimi mitami, które były w poprzedniej książce, filmie-reportażu czy w filmie z Ogrodnikiem.

Jakby książka nie była reklamowana podtytułem „Prawdziwa historia” to nie czepiałbym się aż tak, że Weiss zdecydował się napisać książkę wspomnieniową, która ma być laurką na cześć przyjaciela. Nie lubię laurek, ale nie marnowałbym czasu na wypożyczenie takiej książki.

Weiss bardzo po łebkach potraktował relację dorosłego Tomasza z jego rodzicami, gdzie pisał, że w sumie wszystko było dobrze, tylko Zofia była zdecydowanie zbyt opiekuńcza, Zdzisław w mniejszym stopniu też, a Tomasz po prostu miał chwilowe awantury, po których następnego dnia przepraszał. Wszystko zostało spłycone. Grzebałkowska sporo miejsca poświęciła na trudny charakter Tomasza Beksińskiego i jego ekscentryczne zachowania. Ile w tym prawdy? Nie wiem, ale na dobrą sprawę - po co autorka miałaby celowo wprowadzać czytelników w błąd? W pamięci zapadła mi historia (nie cytuję dokładnie, reportaż ten czytałem kilka lat temu), w której ktoś odwiedza Beksińskich, w mieszkaniu jest Tomasz i tak się chamsko odzywa do matki, że gość wprost mu powiedział, że ma się hamować, bo zasługuje na dostanie w pysk. Weiss słowem się nie odniósł do tej historii. Weiss za pił do innej historii (nie pamiętam, czy z filmu z Ogrodnikiem czy do książki), że w dniu śmierci babci Tomasz miał wypalić, że „zostało ich troje, jak Genesis”. Przypomiam sobie o tym fragmencie dlatego, że w części właściciej książki babcia (babcie? Z filmu pamiętam, że były obie) pojawia się tylko w okresie sanockim i jej relacje z Tomaszem po przeprowadzce w zasadzie nie zostały poruszone.

Zresztą, Weiss nie miał jaj, by napisać we wstępie, jak nazywają się nielubiane przez niego filmy i książka. Pisanie o „Słynnym Reportażu”, „Słynnej Książce” i „Słynnym Filmie”, gdzie oskarża się autorów tych dzieł o „plugawe treściki” itp. jest po prostu żałosnym unikiem, w którym ucieka się od oskarżeń o zniesławienie.

Po takim doborze materiałów książka przestaje być wiarygodna. Nie wiem, dlaczego Weiss ponad 80% książki poświęcił wyłącznie na historie, jakim to Tomasz był wspaniałym przyjacielem i pracownikiem, którego jedyną wadą była zbytnia ufność wobec ludzi, którzy lubili go wykorzystywać. Pisząc nie wiem mam na myśli dylemat, czy jego dawny znajomy po prostu wypierał z siebie jakieś wydarzenia lub cynicznie sporządził nowy obraz Tomasza, na którym można było sporo zarobić.

Cały okres Weissa jest przesłodzony, przyjaciele właściwie tylko dobrze mówią o zmarłym, a jak krytykują, to jego nadmierne spożywanie Coca-coli i dań kuchni azjatyckiej, bo niezdrowa dieta rzutuje na samopoczucie, co mogło sprowadzić do katastrofy. Takie to wniosku. Jak ktoś bezpośrednio źle pisze o Tomaszu to wyłącznie z racji zawiści (redakcja Rock'n'Roll, Hołdys) lub po prostu zmyśla i nie wie, o czym mówił (Knapik). Interesujące jest to, że w tej książce bardzo mało jest wypowiedzi Piotra Dmochowskiego, który popularyzował obrazy Zdzisława Beksińskiego i znał się z rodziną. Jeśli te wypowiedzi się pojawiają, to wyłącznie w formie cytatów z poprzednich reportaży czy surowych taśm archiwalnych. Nie ma ani jednej nowej wypowiedzi, specjalnie na potrzeby książki. Nawet w książce nie pojawia się sugestia, że były próby nawiązania kontaktu. Bardzo źle to świadczy o kryteriach doboru świadków.

Najgorsze w tym wszystkim jest jednak to, że do tej wielkiej manipulacji dochodzi coś, co moim zdaniem stanowi jawne sku⁎⁎⁎⁎⁎⁎stwo, po którym Weiss powinien zostać personą non grata w środowisku muzycznym. W książce pełno jest „cytatów” z listów Tomasza Beksińskiego. Zwłaszcza z listów do jego partnerek. Właściwie połowa książki to relacje miłosne, tłumaczenie się poprzednich dziewczyn ze swoich decyzji, a także tłumaczenia przyjaciół, jak to partnerki Tomasza nie pasowały do niego. Słowo „cytaty” specjalnie napisałem w cudzysłowie, ponieważ owe cytaty to właściwie prawie całe listy, z drobnymi ustępami w treści. Macham już ręką na problem czy taki zabieg to już nie naruszenie praw autorskich, ale do k⁎⁎wy jasnej – list, zwłaszcza miłosny, to rzecz bardzo delikatna, poruszająca bardzo osobiste relacje pomiędzy nadawcą a adresatem. Nawet jeśli Weiss dostał zgodę od wielu poprzednich dziewczyn Beksińskiego to z szacunku do samego Beksińskiego powinien zachować treść tych listów dla siebie i uniemożliwić ich wydanie w jakiejkolwiek formie, przynajmniej na czas, gdy... nie wiem, żyją wszyscy ludzie, z którymi znał się Tomasz i gdzie nowe pokolenia mogłyby na chłodno zbadać te listy? W książce jest trochę listów, których adresatką jest partnerka Beksińskiego, która kilka lat po nim popełniła samobójstwo. Nieznane są powody jej śmierci, nie będę bawić się w analizę, bo nie jestem osobą mają do tego jakiekolwiek prawo. Zmierzam do tego, że jeden z osobistych listów, zajmujących ponad osiem stron książki (!) jest datowany na 5 listopada 1999 (niecałe dwa miesiące przed śmiercią) i mógł stanowić jakiś punkt, po którym Beksiński zdecydował się popełnić samobójstwo. Weiss nie miał moralnego prawa publikować listów o tak delikatnej treści, nie mając zgody Beksińskiego. Napluł swojego przyjacielowi do urny i zarobił na tym pieniądze. Nawet jeśli robił wszystko w dobrej wierze.

Mając „Beksińskich. Portret podwójny” Grzebałkowskiej i „Tomka Beksińskiego. Portret prawdziwy” Weissa polecę poprzedni reportaż. Nie wiem, czy Grzebałkowska zniekształciła obraz Beksińskich, nie mam na to żadnych dowodów, ale jako osoba z zewnątrz jest po prostu wiarygodniejsza.

Szkoda, że ten strasznie skrzywiony obraz został podbity przez laurkowy biogram Beksińskiego na Wikipedii (opisany w zasadzie wyłącznie na książce Weissa, przy całkowitym pominięciu "Beksińskich" Grzebałkowskiej!), który będzie przez lata stanowić punkt odniesienia dla wielu osób, którzy po raz pierwszy zainteresują się jego życiem. Smuci mnie również, że na to oszustwo nabrało się setki osób, którzy na lubimyczytac chwalą tytuł i piszą, że dopiero Weiss zrobił dobrą robotę. Absolutnie nie zależy mi, żeby teraz pisać, jaki to z Tomasza Beksińskiego choleryk, egocentryk itd., bo nie chodzi teraz o wyciąganie brudów i walenie w człowieka dla samego walenia. Nie lubię po prostu, jak nieszczere hagiografię skutecznie zakrywają bardziej skomplikowany obraz, który może być niewygodny, skomplikowany, ale uczciwszy.

Ja nie dołączam do tej błazenady chwalącej tę książkę, brzydzę się hagiografiami opakowanymi w prawdę, pustymi frazesami o odkłamywaniu historii, gdzie to odkłamywanie to wyłącznie zamiecenie pod dywan niewygodnych spraw poruszanych w poprzednich dziełach i cynicznym wyciąganiu sekretów. Co mi po tych wszystkich ciekawostkach muzycznych i filmowych, jak książka jest tak toksyczna?

Prywatny licznik: 32/50

(nie zostanę zjedzony za tag, poświęcony de facto wyłącznie ojcu Zdzisławowi?)

Pokaż więcej komentarzy (2)

Fanatyk

w Fotografia

60piorunów

     

Dziś nietypowo, ze względu na rocznicę Pana Beksińskiego, nie mój streetart w trzech odsłonach. Praca znajdowała się na jednym z bloków na osiedlu Służew Nad Dolinką, gdzie mieszkała rodzina Beksińskich.

Pokaż więcej komentarzy (2)

Koneser

w Sztuka i design

113piorunów

        

Dwa dni temu była rocznica urodzin wielkiego artysty malarza Zdzisława Beksińskiego, miałby 95 lat.
Miałby gdyby nie morderstwo, które miało miejsce 21 lutego 2005. Poniżej artykuł z tamtych czasów o tym:

Wizja lokalna z udziałem mordercy odbyła się 15 marca 2005 roku, trzy tygodnie po aresztowaniu. Robert K. Mówił bez emocji, mieszał szczegóły nieistotne ze wstrząsającymi.- Drzwi były otwarte, wpuścił mnie do mieszkania. "Po co przyjechałeś?". "Chcę pożyczyć pieniądze". "Nie mam, nie pożyczę". Spytałem, czy mogę się napić coli. Pozwolił. Spytałem, czy mogę skorzystać z łazienki. Załatwiłem się, wymyłem ręce. Pan Beksiński siedział w przedpokoju na krześle.
Zdzisław Beksiński znał od dziecka 19 letniego Roberta K. Syna rzemieślnika Krzysztofa K. Od lat dawał zarobić całej rodzinie - przy oprawie obrazów, remontach. Gdy przed laty jeździł z żoną Zofią do Wołomina po obrazy, zawsze dzieciom państwa K. wozili słodycze.
Przy opisie zbrodni morderca ważył każde słowo, ale w żadnym nie słychać było skruchy: "Dzwonię do ojca". "Niech pan nic mu nie mówi". "Nie będziesz mi gówniarzu, mówił, co mam robić, dzwonię do ojca". Tego telefonu Krzysztof K. Nie odebrał, kąpał się. - Gdy wcisnął numer w telefonie, wyciągnąłem nóż, uderzyłem. Pierwszy cios w klatkę piersiową nie mógł być śmiertelny, bo Beksiński złapał go za nadgarstek. - Udało mi się wyrwać, zadałem drugi cios. Był głęboki, poczułem, że tam nóż wleciał. Po nim kew wypłynęła. Wtedy mnie puścił. Jak upadł, już nic do mnie nie powiedział.
Zabójca był osiłkiem. Beksiński za trzy dni miał ukończyć 76 lat, nie miał szans. Nie na darmo, jak powiedział mi jeden z policjantów, w każdym pokoju domu rodziny K. stał przyrząd do ćwiczeń, ale w żadnym nie było książek. Ciosów było 17 - w płuca, serce, aortę. Robert K. Spokojnie kontynuuje:
- Leżał w kałuży krwi. Puściłem Łukaszowi sygnał telefonem. Młodszy kuzyn stał na dole na czatach. Wizja lokalna z udziałem 16 letniego Łukasza K. trwała znacznie krócej, odmówił wejścia do mieszkania malarza. W chwili zbrodni miał jakoś mniej skrupułów. - Po co się miałem pytać, co się stało? - odpowiedział zdziwiony na pytanie prokurator Renacie Zielińskiej. Wszedł do mieszkania zobaczył trupa i wszystko było jasne.
Robert K: - Kazałem Łukaszowi wziąć go za ręce, sam wziąłem za nogi i zaciągneliśmy go na balkon. Jak go ciągneliśmy, było strasznie dużo krwi. Najpierw Łukasz ręcznikiem zaczął wycierać krew, potem Robert pokazał mu schowek z mopem i kazał posprzątać. Sam zaczął buszować po mieszkaniu, które dobrze znał. Zapakował aparaty fotograficzne, sto płyt CD. Nagle rozdzwoniły się telefony w całym mieszkaniu. Morderca usłyszał zaniepokojony głos swojego ojca: Panie Zdzisławie, pan co ode mnie chciał, pan się odezwie. Po paru minutach ojciec zadzwonił na komórkę syna i kazał mu wracać: - Z panem Zdzisławem coś się stało, muszę do niego jechać, potrzebny mi samochód.
Podczas procesu oskarżyciel ani sąd nie dopuścili myśli, że celem wizyty nie była "pożyczka", ale rabunek na dużą skale. Prokurator uwierzyła młodocianemu mordercy, choć ten kluczył i kręcił. Raz mówił, że o 100 -200 złotych, kiedy indziej, że o 10 tysięcy, które był winien szantażystom. Duża liczba brutanych ciosów świadczy o tym, jak bardzo Robert K. Musiał być wściekły i rozczarowany.
Po co tak naprawdę przyszedł do Beksińskiego? Może po zawartość sejfu, który parę miesięcy wcześniej zamontował jego ojciec i w którym jak się później okazało, było 300 tysięcy złotych?
Może po wszystko, co się dało wynieść, i tylko splot okoliczności sprawił, że szaber uległ gwałtownemu skróceniu? Złapali więc, co było pod ręką, plus ręczniki z łazienki, bo Robert K. Miał krew na nogawkach i mankietach kurtki, a nie chciał zapaskudzić siedzeń nowego samochodu. - Jeden ręcznik położyłem na siedzeniu, drugi na oparciu - mówił.
E-mail Zdzisława Beksińskiego z 9 września 2004 roku: "Mam podejrzenia, jeśli idzie o latorośle pp. K. które pomagają teraz marca na zmiane w sprzątaniu mieszkania - no, ale trudno to udowadniać i byłoby przykro, więc po prostu chowam rzeczy takie jak forsa".
9 sierpnia 2004: "Pożyczyłem sporo kasy panu Krzysztofowi na kupno renault, część odrobił on, część odrabia jego żona". W ramach spłaty pożyczki matka Roberta K. miała Beksińskiemu sprzątać mieszkanie do końca 2005 roku. Zabijając pracodawce rodziców w końcu lutego syn oszczędzał jej trudu ponad 10- miesięcznego sprzątania. Inna rzecz, że to było najdroższe sprzątanie w Warszawie: za cztery godziny liczyła 200 złotych w ramach spłaty długu i 50 złotych gotówką na taksówkę do Wołomina.
Obaj sprawcy mówią kiepską polszczyzną, mają skromny zasób słów, ale tylko po młodszym widać, że przeżywa, że mu wstyd. Na koniec wykrztusił, że żałuje, nim słowa ugrzęzły mu w gardle. Za to Robert K. Płynnie wyrecytował swoją mowę: to, co się stało, to wielka tragedia, do końca życia będzie miał wyrzuty sumienia, w więzieniu się modli. - Nie wiem, dlaczego to zrobiłem naprawdę tego nie chciałem - zakończył. Jego matka łkała na głos. I ja pewnie bym się dała ponieść wzruszeniu, gdyby nie twarz Roberta K. Niewyrażająca niczego poza pewną dozą samozadowolenia. Kuzyni w Wołominie mieszkają dom w dom. Ich rodzice są skłóceni od lat na tle majątkowym, ale obie rodziny należą do tak zwanych porządnych i są głęboko wierzące. Dlaczego nie zadziałały hamulce w postaci zasad moralnych wpajanych przez rodziców i Kościół, w któym byli ministrantami? Rodzice, a nawet nauczycielka, mówili o sprawcach w samych superlatywach. Zbrodnie popełniły dwa anioły.
Jedynie Krzysztof K., ojciec mordercy, zachował w pochwałach umiar, nie omieszkał wspomnieć o dobrym pracodawcy, a o synu, że "nie rozumie, dlaczego to zrobił". Pytany przez dziennikarzy (sąd go jakoś o to nie pytał) nie przyznał się jednak do pożyczenia od Beksińskiego pieniędzy na nowy samochód. Krzysztof K. Ma swój udział w szybkim odkryciu zabójstwa. Po wyjściu z łazienki oddzwaniał kilka razy do Beksińskiego, bez skutku. To go zaniepokoiło. Kazał synowi wracać do Wołomina i mimo późnej pory ruszył do Warszawy. Zabrał po drodzę szwagra artysty. Późno w nocy telefony malarza nadal nie odpowiadały, więc wybił dziurę w ścianie korytarza, którą wcześniej sam wzniósł. Na dokładnie wymytej podłodze nie zauważyłi śladów krwi. Przeszli się po pokojach, a gdy już wychodzili, wyjrzała sąsiadka. - Sprawdzaliście, panowie, na balkonie? - spytała. Wrócili. Gdyby nie determinacja ojca, zbrodnia syna wyszłaby na jaw znacznie później. Jak oceniają prawnicy, to była sprawa łatwa. Dwie osoby wystarczyły policji, by ująć złoczyńców. Sprawcy szybko przyznali się do winy. Zostawili w mieszkaniu mnóstwo śladów, krew Beksińskiego wynieśli na butach do renault, którym przyjechali. 20 stołecznych policjantów dostało nagrody za skuteczność. To, że sprawa jest łatwa, chyba nie powinno oznaczać, że można ją prowadzić byle jak. Nawet nie wiadomo, czy ran było 16 czy 17, nie ustalono czasu zbrodni. Dopiero we wrześniu tego roku sędzia Marek Walczak wystąpił o ujawnienie billingów i treści smsów wszystkich osób dramatu. Tylko dzięki temu wiemy na przykład, że mord miał miejsca około 21:30. Sąd wyliczył wartość zrabowanego mienia na 3,8 tysiąca złotych. Za najnowszego Olympusa E300 z obiektywem wartym tyle, ile cały aparat, i Canona, plus sto płyt kompaktowych - to suma wzięta z sufitu. Zginął też najnowszy dyktafon, na którym malarz robił notatki głosowe, oraz zarchiwizowane pliki, naktórych zapisywał korespondencję i dzienniki. Ci, którzy go znali, wiedzą, że jak wspaniale malował, tak pisał. Dlatego tak żal tego, co bezpowrotnie stracone.
Był to jeden z tych procesów w którym liczyły się racje oskarżonych, nie ofiary. Sąd wołał JEDNEGO świadka ofiary Bogusława W. - przyjaciela, też malarza. Nikt poza nim nie upomniał się o prawdę o dobrym, hojnym człowieku, nikt nie nakreślił prawdy o relacjach artysty z zachłanną rodziną K. Obrońca Łukasza K., mecenas Elżbieta Orżewska w końcowej mowie mówiła o wrażliwości 16-latka skazanego za pomocnictwo, choć ona uważa, że powinien odpowiadać jedynie za zacieranie śladów. Łukasz K. Jednak nie zemdlał na widok kałuży krwi, tylko wyciągnął trupa na balkon, aż Beksińskiemu spadł kapeć. Bez oporów przechował narzędzie zbrodni, zakrwawioną kurtkę i aparaty, zamienił się ze sprawcą na spodnie, bo tamte były ubabrane krwią. Ma racje mecenas Franciszek Burda, gdyby nie psychiczna pomoc i wsparcie ze strony Łukasza.
U Roberta K. psychiatrzy stwierdzili nieprawidłowe cechy osobowości, egocentryzm, agresję. Nieprawda, że ma złe relacje z ojcem. Zły ojciec nie ciągnie syna wszędzie ze sobą, nie kupuje mu komórki, nie pożycza nowego samochodu.
Do morderstwa doszło, bo rodzina K może była normalna, ale bardzo pazerna. Syn to musiał widzieć. Może nie byłoby tej zbrodni gdyby w tym domu mówiło się o artyście z szacunkiem, o jego talencie z uznaniem, a nie traktowano go jak jelenia, z którego nalezy wyciągnąć ile się da. Mecenas Orżewska:- Beksiński płacił tak dobrze, że właściwie utrzymywał całą rodzinę. Nie zabija się kury znoszącej złote jaja. A jednak.
Przewodniczący składu sędziowskiego Marek Walczak nie ma talentów oratorskich. Kilkuminutowe uzasadnienie wyroku było chaotyczne, byle jakie. Gdybyśmy nie wiedzieli,że zamordowano wybitnego człowieka i twórcę, na sali sądowej byśmy się o tym nie dowiedzieli. Prokurator Zielińska w mowie końcowej powiedziała na ten temat aż dwa zdania. Jedno będę pamiętać całe życie: "Beksiński był jednostką cenną dla społeczeństwa". Chwała jej i za to.
Wyrok 25 lat pozbawienia wolności dla Roberta K. i 5 lat dla Łukasza K. jest nieprawomocny. Obrońcy liczą, że w apelacji 25 lat uda się skrócić o połowę, a 5 anulować całkowicie. Niestety, mają rację: sąd nie wyjaśnił wątpliwości, odfajkował proces.
W brzydkim bloku, w którym mieszkał Beksiński, wciąż łatwo rozpoznać jego balkon - boks obudowany matowym pleksi.
Wiesław Banach, dyrektor Muzeum Historycznego miasta Sanoka, prawowitego spadkobiercy, pewnie kiedyś sprzeda mieszkanie. Na razie za drzwiami panuje śmiertelna cisza.

Pokaż więcej komentarzy (10)

GURU

w Sztuka i design

25piorunów

95. rocznica urodzin Zdzisława Beksińskiego

24 lutego 1929 roku w Sanoku urodził się malarz i grafik Zdzisław Beksiński. "Nieustannie eksperymentował. Był jednym z najbardziej hejtowanych twórców. Wytaczano przeciw niemu krzywdzące zarzuty. Beksiński to zjawisko we współczesnej sztuce" - powiedział PAP szef Muzeum Historycznego w Sanoku dr

Fanatyk

w Hydepark

51piorunów

**Beksiński we Wrocławiu**

Na wystawie Beksińskiego we Wrocławiu, trwającej do 3-go marca 2024 roku, zaprezentowanych zostanie, dzięki uprzejmości Muzeum Historycznego w Sanoku 45 oryginalnych obrazów artysty ukazujących jego wyjątkowy i metafizyczny świat. Uzupełnieniem ekspozycji obrazów będzie wystawa multimedialna Human Condition Beksiński Multimedia Exhibition, która zabierze zwiedzających w klimatyczną podróż przez całokształt twórczości mistrza. Na wystawę przygotowany został również specjalny pokaz obrazów w Stereoskopii (3D) a także wiele innych multimedialnych atrakcji. Będzie to pierwsze we Wrocławiu, tak kompleksowe przedsięwzięcie artystyczne poświęcone twórczości słynnego malarza oraz pierwsza od 30-tu lat wystawa oryginalnych obrazów artysty w tym mieście.

    

Osobistość6piorunów

Pisałam licencjat o Beksińskim, jednak od strony z której mało kto go kojarzył. Warto dodać że wychowywał się w zamożnej i szanowanej w Sanoku rodzinie. Za każdym razem jak jestem w Sanoku w Muzeum to mogę godzinami oglądać obrazy. Detale na nich to inny poziom malarstwa i przekazu - no i technika, warsztat a przede wszystkim wyobraźnia- marzenie każdego artysty

Pokaż więcej komentarzy (17)

Autorytet

w Hydepark

53piorunów

myślę, że dzisiaj warto wspomnieć wielkiego artystę, jakim był Zdzisław Beksiński:
https://streamable.com/cff8o5

  

Gruba ryba0piorunów

@w8jek Kiedyś się zachwycałem jego obrazami, "bo Beksiński wielkim artystom był", ale dzisiaj nie mogę na te jego ponure dziwactwa patrzeć. Te obrazy są jak z koszmaru i wpędzają mnie w przygnębienie. Nie czuję się lepiej po ich oglądaniu, ale gorzej, więc on chyba tworzył malarstwo wampiryczne czy coś w tym rodzaju.

Fenomen0piorunów

ponoć bardzo pozytywny człowiek (tak mój ojciec go wspomina), ale szczerze patrząc na tą wypowiedź i to, że jego syn zabił się właśnie w Wigilię to raczej przykry obraz dysfunkcyjnej rodziny

Pokaż więcej komentarzy (9)

Autorytet

w Hydepark

79piorunów

Gdyby beksiński był spawaczem   

Autorytet6piorunów

Co do spawalniczych to jeszcze wygenerowałem życie na delegacji w najczarniejszych wyobrażeniach ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Pokaż więcej komentarzy (12)

Koneser

w Gry Planszowe

26piorunów

Katedra Koszmarów, czy Koszmarna Katedra?

Miało być granie w sobotę, wyszło tak, że dziś dopiero zagraliśmy.

Zostałem przez was poproszony o recenzję i oto ona.

Najpierw opis zdjęć: długość i szerokość plansz po rozłożeniu, długość wraz z dodatkowym elementem toru katedry/paszczy, setup początkowy, setup na początku drugiej fazy i na zakończenie gry

Po rozpakowaniu wszystkich komponentów byliśmy zachwyceni wyglądem figurek, chociaż mouldline'ów niestety nie brakuje. Czytanie instrukcji to istna katorga XD Sporo literówek znaleźliśmy w instrukcji jak i na jednej karcie koszmaru (porusz koszmar o 1 obszarów) Sporo nieścisłości i niezrozumiałych zasad, ale dobra, plansza rozłożona, elementy poukładane na pozycje startowe i zaczynamy. Pierwsze tury jak to w nowych tytułach szły nam mozolnie, czytanie każdej karty, wracanie do instrukcji co każdą wykonaną akcję. Brakuje tutaj skróconej wersji możliwości jakie może wykonać gracz, jakiejś takiej dodatkowej karty pomocy. Jedyną kartą pomocy jest taka pojedyncza karta pokazująca co to Limbo i jak liczyć punkty na koniec za fortyfikacje i pożarte jednostki.

Gra składa się z dwóch etapów: Pierwszy to składanie katedry do kupy, po każdej turze gracz dokłada kolejny element katedry, do momentu jej ułożenia iiii tutaj wchodzimy w drugi etap, gdzie do gry wchodzą koszmary oraz druga część kart rozwoju, snu i konfliktów. Plansza katedry zostaje obrócona na drugą stronę, gdzie ukazuje się straszna buzia XD To tutaj trafiają pożarte jednostki.

Najdziwniej opisaną mechaniką gry jest ten tor rytuału, albo to jest banalnie proste, ale tego nie zrozumieliśmy.

Moim zdaniem gra jest tak trochę nieprzyjazna ludziom nierozróżniającym kolory.

Na BGG ciężkość gry jest opisana na 3.80/5. No jest to ciężki kaliber, ale grafiki są cudowne, rewers kart snu jest po prostu cudowny. https://boardgamegeek.com/boardgame/357659/nightmare-cathedral tutaj link do bgg.

Wrażenia mam mieszane po tym pierwszym 4-godzinnym zagraniu XDDD

Dlaczego tak długo? Sam setup gry zajmuję dłuższą chwilę, plus kilkukrotne czytanie skomplikowanej instrukcji skutkuje takim długim czasem rozgrywki. Czy jest możliwe zmieścić się w 60min rozgrywki z pudełka? Nie wiem, może po kilku rozgrywkach i dobrym poznaniu zasad pewnie się uda zdobyć taki wynik XD

Graliśmy w dwie osoby, w tygodniu postaram się zagrać w tryb solo, też postaram się o tym zrobić wpis.

Jest to moja pierwsza w życiu recenzja gierki planszowej. Jeżeli będzie mi się chciało na półce mam trochę gierek to może jeszcze kiedyś zrobię taki wpis.

Wołam wszystkich piorunujących poprzedni wpis: @Shivaa @Bozar86  @bojowonastawionaowca  @lukmar  @Panda  @Chougchento  @TheKamilos  @Aleksandros  @Bloodlust91  @LowSodium  @Siejek  @rakokuc  @Icy_  @Pawelvk  @tak_bylo  @Dissociated  @Lukasq  @HerrJacuch  @AndrzejZupa  @yeebhany  @Zielczan

I komentującego: @koniecswiata

 

Wybaczcie za usinięcie wpisu ale widzę, że nie można edytować kategorii

Pokaż więcej komentarzy (3)

Koneser

w Gry Planszowe

22piorunów

Zaskoczyła mnie dziś wiadomość o paczce do odebrania. Zapomniałem o tym preorderze xD Jaram się jak dziecko, pewnie jutro z dziewczyną do tego usiądziemy i spróbujemy w Koszmarną Katedrę zagrać. Space Marine dla skali pudełka xD W komentarzu postaram się wrzucić zawartość pudełka. Koszmarny kot jest dodatkiem więc był poza głównym kartonem.

Autorytet2piorunów

@Troo314 zawołaj proszę jak już zagrasz pierwszy raz, nie ukrywam gra była na moim radarze aczkolwiek inne wydatki się pojawiły po drodze.

Pokaż więcej komentarzy (5)

Osobistość

w Malarstwo

52piorunów

Chciałbym podzielić się z Wami moim ulubionym obrazem Zdzisława Beksińskiego. Nosi tytuł AE73. Nie wiem dlaczego, ale bardzo mnie intryguje i fascynuje zarazem. Osobiście uważam że powinien nosić tytuł "Obłęd"

   

Osobistość0piorunów

Kto bawił się w świadome sny, OOBE i SP zbyt często, zbyt długo, ten wie, że te obrazy są inspirowane sferami demonicznymi.

Inspirator7piorunów

@shack_my_kak Nie może tu tego zabraknąć ( ͡° ͜ʖ ͡°) Animation Art GIF by Kiszkiloszki https://media4.giphy.com/media/l0Exb5rtP7K2hCqsM/giphy.gif?cid=6c09b952975bee0ecb0dbb1951677697e4ed4cc6fb848ae2&ep=v1_internal_gifs_gifId&rid=giphy.gif&ct=g

Giphy
Pokaż więcej komentarzy (22)

Gruba ryba

w Malarstwo

104piorunów

Nie wiedziałem że Zdzisław Beksiński był taki.... o taki... piwniczak xD 

https://streamable.com/qw6o7j

Specjalista25piorunów

@Klopsztanga arcyciekawa postać. Dmochowski na swojej stronie udostępnił listy które wymieniali, jest to najlepszy sposób żeby go poznać, a nie był to taki zwykły koleś z talentem tylko ekscentryk który robił to co lubi i nic po za tym. Najlepsze po obrazach Beksińskiego to właśnie sam Beksiński i to jak widział świat. Zawsze taktowny i uprzejmy czy miał na to ochotę czy nie.

Koneser15piorunów

@Orphan_Tears ciekawy był i jest w sumie nadal motyw jak tak z 18-15 lat temu w internecie zaczęły się pokazywać fotografie zrobione przez młodego Beksińskiego w czasie okupacji Sanoka, a dotyczące niemieckiej pancernej bazy naprawczej „Süd” w Sanoku na terenie obecnej firmy „Autosan S.A.”. Były tam prezentowane bardzo ciekwawe pojazdy, np. czołg Tiger I i pamiętam te zdziwienie oraz wielkie dysputy "znaffcuw" i znawców np. na forume chyba Odkrywcy jakim cudem takie rzeczy po Sanoku jeździły, że takich informacji wcześniej nie było nigdzie. A potem nagle wojenne fotki Beksinskiego zniknęły z Internetu, łapę na nich położyło Muzeum Historyczne w Sanoku, i co był w ostatich latach wątek o Beksie na wypoku założony przez jakiegoś fana, nawet ludzi z Sanoka, to czasem pytałem zakładającego wątek czy wie o tych fotach i gdzie je można zobaczyć prócz MH Sanok, bo pokasowane zostały z neta, a IMHO powinny jeździć po kraju razem z innymi fotkami i obrazami Besky jako pamiątka historyczna (są takie wystawy foto+obrazy, np. w Bibliotece Śląskiej wcale tego motywu nie było) - to byli wielce zdziwieni i nie znali tematu. Na szczęście część fotek można w GGrafika znaleźć.

Specjalista0piorunów

Używałem innej apki do Hejto i nie widziałem Twojego pytania, sorry. Tomek nie zwariował tylko chyba był zbyt poważnie traktowany przez starego jak był mały, stary Beksiński traktował go jak kolegę a w liceum lub po jego ukończeniu zabrał go do Warszawy i on się nie odnalazł tam. Choć już wcześniej wykazywał stany depresyjne to nasiliło się to w wawie, miał swoje mieszkanie ale ciągle przesiadywał u rodziców, może czuł się odrzucony, albo potrzebował mieszkać z nimi, był jedynakiem. Polecam "Beksińscy. Portret podwójny" Grzebałkowskie do tej pory najlepsza chyba książka o nich dwóch. Oprócz tego Bex@ w której Liliana Śnieg-Czaplewska wrzuciła maile od Beksińskiego też się fajnie czyta.

Koneser0piorunów

@Orphan_Tears a co powiesz o "Tomek Beksiński. Portret prawdziwy"? Nie czytałem tych książek, ale na stronie Ostatniej Rodziny na Filmwebie widziałem mnóstwo przekrzykiwań, nawet rzekomo kolegów Tomka, jaka to książka Weissa czy Grzebałkowskiej straszna i za dużo, w sensie plotkarstwa, ukazująca przy równoczesnym wypaczeniu obrazu. Także nawet nie wiem co by można wartościowego poczytać w temacie 😉

Specjalista0piorunów

Nie czytałem tego więc nic nie powiem. Tomek grał trochę pod publikę bo lubił być w centrum i dużo by zrobił żeby ten stan się utrzymywał. Dlatego tak lubił występować w radiu. A jaki był na prawdę to tylko jego znajomi mogą powiedzieć, a to też była pewna poza dla innego kręgu jak i dla rodziny.

Pokaż więcej komentarzy (18)

Lider

w AI

19piorunów

  + 

poszerzałem samym promptem "zdzislaw beksinski style"

No jest to zabawka naprawdę niszcząca mój mózg.

 

Kosmonauta0piorunów

@Cybulion wow! Jak to zrobiłeś? Możesz coś zasugerować? Jeden dzien zabawy z Leonardo nie przyniósł żadnych satysfakcjonujących rezultatów…😒

Pokaż więcej komentarzy (7)