KeyraSpecjalista
40piorunów#zalesie #zwiazki #gownowpis
Mam 29 lat i ostatnio dopadł mnie kryzys związany z moją sytuacją życiową. Kiedy patrzę wokół, widzę ludzi, którzy w prawie każdym aspekcie mają poukładane, szczęśliwe i stabilne życie. Mój długoletni związek to już przeszłość i przez to muszę zaczynać wszystko od nowa.
Robię prawie wszystko na co mam wpływ. Mam atrakcyjną dla mnie i rozwojową pracę, która daje mi również spokój. Mnóstwo energii i zaangażowania wkładam w ćwiczenia i gotowanie, mam pasje, które mnie pochłaniają, oraz wspaniałą dwójkę przyjaciół. Przechodzę też taki naturalny „glow up”, jak to u singielki bywa.
Problem? W ogóle nie chce mi się randkować. Ostatnio miałam się z kimś spotkać, ale po paru rozmowach ze względu na kilka nieciekawych sygnałów zrezygnowałam. Całe to szukanie kogoś mnie męczy, choć w zasadzie nawet nie zaczęłam. 😅
Przeglądanie profili, gdzie kluczowy jest wygląd, podczas gdy dla mnie dopóki nie poznam choćby zalążka czyjegoś charakteru aparycja nie ma większego znaczenia. Niestety już zauważyłam, że ludziom nie chce się tam pisać niczego o sobie. Przeraża mnie wizja setek rozmów i spotkań, które kończą się niczym.
Nigdy wcześniej z tego nie korzystałam, bo moich dwóch byłych partnerów poznałam w zupełnie inny sposób. Mówiąc półżartem, to najchętniej randkowałabym od razu ze swoim przyszłym mężem. :rolling_on_the_floor_laughing:
Najbardziej martwi mnie to, że bardzo chciałabym jeszcze kiedyś się zakochać, założyć rodzinę, mieć dziecko i własne cztery kąty. Nie ukrywam, że trudno żyć z tyłu głowy ze świadomością upływającego czasu.
Pewnie niektórym łatwiej się pogodzić z singielstwem, ale mi wyjątkowo ciężko. Czuję, że stoję w miejscu, choć robię co mogę ze swoim życiem.
Post ma na celu wyżalenie się i poznanie perspektywy innych osób. 😉










