Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

splash545Lider

Dołączył/a:

  • 4280 wpisów
  • 21647 komentarzy
  • 35 obserwujących

Lider

w Psychologia

33piorunów

Dzięki rewizjonistycznej zdolności pamięci do usprawiedliwiania naszych decyzji, w chwili gdy małżonkowie postanawiają się rozwieść, często już nie pamiętają, dlaczego wzięli ślub. To tak jakby przeszli niechirurgiczną lobotomię, która wymazała radosne wspomnienia dotyczące uczuć, jakie kiedyś do siebie żywili. Wiele razy słyszeliśmy, jak ludzie mówią: „Już tydzień po ślubie wiedziałam, że popełniłam straszny błąd”. „W takim razie dlaczego mieliście troje dzieci i przeżyliście razem dwadzieścia siedem lat?”. „Och, sama nie wiem. Chyba po prostu czułam, że to mój obowiązek”.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

GURU5piorunów

Eeee tam, filozoficzne pierdolenie.
Wiza do Europy/USA/Australii, kasa, ciąża, aranżowane przez rodziców /radę starszych małżeństwo to są powody, które się pamięta.
Jak ludzie zapominają, czemu brali ślub, to znaczy, że nie było to nic istotnego a co gorsza, mogli się pobrać z miłości (nigdy tego nie róbcie)- to jak kupić dom, bo ze zbocza tego wulkanu jest taki piękny widok.

Lider

w Stoicyzm

23piorunów

Straszne dla oczu potwory, a przy nich Śmierć i Udręka bynajmniej nie robiłyby tego wrażenia, gdyby ktoś mógł patrzeć na nie właściwymi oczami i przeniknąć ciemności. Wiele rzeczy uważanych w nocy za strachy dzień w śmiech obraca.

Seneka, Listy moralne do Lucyliusza

Lider

w Rozwój

8piorunów

427 716 - 25 = 427 691

---

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl. @Marvin certified!

Pokaż więcej komentarzy (4)

Lider

w Psychologia

13piorunów

Gottman i jego zespół przeprowadzili pogłębione wywiady z pięćdziesięcioma sześcioma parami. Z czterdziestoma siedmioma spośród nich udało im się porozmawiać ponownie po trzech latach. W czasie gdy przeprowadzono pierwszy wywiad, żadna z par nie planowała rozstania, ale badacze ze stuprocentową trafnością wskazali siedem par, które w ciągu kolejnych trzech lat zdecydowały się na rozwód (w odniesieniu do pozostałych czterdziestu małżeństw badacze przewidzieli, że trzydzieści siedem spośród nich przetrwa, co również daje imponująco wysoki współczynnik trafności). W wypadku tych siedmiu par małżonkowie już podczas pierwszego badania przedstawiali zmienione wersje przeszłości swoich związków, opowiadając badaczom smutne historie bogate w szczegóły potwierdzające ich punkt widzenia. Mówili na przykład, że pobrali się nie dlatego, iż byli zakochani i nie mogli znieść życia osobno, ale dlatego, że małżeństwo wydawało im się „naturalnym kolejnym krokiem”. Pierwszy rok – przypominały sobie pary, które wkrótce miały się rozwieść – był pełen zawodów i rozczarowań. „Mnóstwo rzeczy było nie w porządku, ale nie mogę sobie przypomnieć, co to było” – powiedział pewien mąż. Natomiast pary szczęśliwe nazywały te same trudności „ciężkimi chwilami” i spostrzegały je jako wyzwania, które udało im się przetrwać – z humorem i wzajemną miłością (z czego były bardzo dumne).

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Psychologia

18piorunów

Partnerzy w związkach szczęśliwych i nieszczęśliwych po prostu odmiennie interpretują zachowania drugiej osoby, nawet w jednakowych sytuacjach i w odniesieniu do takich samych zachowań.

Właśnie dlatego uważamy, że samousprawiedliwianie jest głównym podejrzanym o zabójstwo małżeństwa. Każde z partnerów usuwa dysonans wywołany przez konflikty i sprzeczki, wyjaśniając zachowania drugiej osoby w określony sposób.(...) Ci, którzy wybierają drogę zawstydzania i obwiniania, prędzej czy później zaczynają spisywać od nowa historię swojego małżeństwa. Czyniąc to, poszukują kolejnych dowodów, które by uzasadniały ich nasilające się pesymistyczne lub pogardliwe przekonania dotyczące partnera. Zamiast (jak wcześniej) minimalizować negatywne aspekty małżeństwa, zaczynają je wyolbrzymiać, starając się znaleźć informacje pasujące do ich nowej opowieści. W miarę jak nowa historia nabiera kształtu, a mąż i żona wielokrotnie ją powtarzają – sami lub w towarzystwie współczujących przyjaciół – oboje przestają dostrzegać zalety drugiej osoby, te same, które sprawiły, że się w sobie zakochali.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Stoicyzm

24piorunów

A li­ście – jedne – ku ziemi wiatr zmia­ta…

Tak i ród ludzi.

List­ka­mi są i dzie­ci twe. Li­ść­mi są i ci, któ­rzy z uda­nym prze­ko­na­niem gło­śno cię wiel­bią i sła­wią, albo, prze­ciw­nie, prze­kli­na­ją, albo po cichu ganią i wy­szy­dza­ją. Li­ść­mi są i ci, któ­rzy sławę po­śmiert­ną dalej gło­sić będą. Wszyst­ko to bo­wiem „w porze wio­sen­nej się rodzi”, a potem je wi­cher w dół zmia­ta, a potem las inne w ich miej­sce wy­da­je. Wszyst­ko jest krót­ko­wiecz­ne, a ty uni­kasz i po­żą­dasz wszyst­kie­go, jakby to miało ist­nieć przez wiecz­ność. Wnet i ty oczy za­mkniesz, a wnet kto inny łzy ronić bę­dzie na gro­bie tego, kto cie­bie do grobu od­pro­wa­dził.

Marek Aureliusz, Rozmyślania

Lider

w Psychologia

27piorunów

Kiedy styl sporów między partnerami przeradza się we wzajemne zawstydzanie i obwinianie, zmienia się sam cel ich kłótni. Nie chodzi już o rozwiązanie problemu, ani nawet o nakłonienie drugiej osoby do zmiany zachowania. Jedynym celem staje się zranienie partnera, obrażenie go, uzyskanie nad nim przewagi. To dlatego zawstydzanie prowadzi do zaciekłych, wielokrotnie ponawianych prób usprawiedliwienia własnego postępowania, do odmowy pójścia na kompromis i do najbardziej destrukcyjnej spośród emocji, jakie mogą się pojawić w związku intymnym – do pogardy. W swym przełomowym badaniu, które polegało na rocznej obserwacji ponad siedmiuset par, psycholog John Gottman ustalił, że pogarda – krytyka zaprawiona sarkazmem, wyzwiskami i drwinami – jest jedną z najpewniejszych oznak tego, że związek dwojga ludzi jest na najlepszej drodze do rozpadu.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Stoicyzm

24piorunów

(...) nie pieniądze uczynią cię równym Bogu: Bóg obchodzi się bez niczego. Nie dokaże tego również obszyta szlakiem purpurowym szata: Bóg nie jest ubrany w żadne szaty. Nie sprawi tego ani sława, ani zwracanie na siebie uwagi, ani rozprzestrzeniony pośród ludów rozgłos twego imienia: Boga nikt nie zna, przy czym wielu sądzi o Nim źle i w dodatku czyni to bezkarnie. Nie pomoże ci też tłum niewolników, obnoszących lektykę twoją po ulicach oraz gościńcach: ów najwyższy i przepotężny Bóg sam dźwiga wszystko. Nawet uroda i siła nie zdoła cię uszczęśliwić: niszczeją one na starość.

Trzeba więc szukać czegoś takiego, co nie trwa tylko do pewnej chwili, w której nie może już się ostać. A cóż to jest? Duch, lecz duch prawy, szlachetny i wzniosły.

Jak nazwiesz go inaczej niźli Bogiem goszczącym w ciele ludzkim? Taki duch zaś może przypaść w udziale zarówno rycerzowi rzymskiemu, jak wyzwoleńcowi, jak i niewolnikowi. Czymże jest bowiem rycerz rzymski, wyzwoleniec albo niewolnik? Są to tylko czcze nazwy zrodzone z chciwości zaszczytów lub z krzywdy. Można także z jakiegoś zakątka trafić do nieba. Dźwignij się tylko i siebie samego uczyń godnym boskości.

Seneka, Listy moralne do Lucyliusza

Lider

w Kawiarnia "Za Firewallem"

12piorunów

Witam w najnowszej odsłonie bitwy ! Na wstępie chciałem się pochwalić nagrodą od @dradrian_zwierachs , czyli wspaniałym wykonaniem muzyczno-wokalnym mojego ostatniego punkowego sonetu "Bunt" <— zapraszam do odsłuchania, bo naprawdę warto!

*

Jeśli zaś chodzi o obecną edycję, to będziemy w niej rymować do fragmentu wiersza Leopolda Staffa pod tytułem:

*

Deszcz jesienny

Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze

Na próżno czekały na słońca oblicze...

W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,

W dal ciemną, bezkresną, w dal szarą i mglistą...

Odziane w łachmany szat czarnej żałoby

Szukają ustronia na ciche swe groby,

A smutek cień kładzie na licu ich miodem...

Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem

W dal idą na smutek i życie tułacze,

A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

*

Chciałbym abyśmy w tejże edycji pozostali przy tematyce deszczu, dlatego warunkiem do jej zakończenia będzie napisanie wierszy w tematach:

* Deszcz jesienny

* Deszcz wiosenny

* Deszcz letni

* Deszcz zimowy

* Deszcz meteorytów

* Dowolnego rodzaju innego deszczu (łez, żab?)

Dopiero po napisaniu tych 6 wierszy obecna edycja zostanie zamknięta. Powodzenia i dobrej zabawy!

Gruba ryba2piorunów

Kurde, włączyłem sobie to nagranie na odpowiednio kiepskich głośnikach, tak jak należy słuchać punk-rocka i muszę przyznać, że klasa, panie @dradrian_zwierachs!

Pokaż więcej komentarzy (6)

Lider

w Psychologia

13piorunów

Ukryte teorie pociągają za sobą poważne następstwa, ponieważ wpływają między innymi na to, w jaki sposób partnerzy spierają się ze sobą, a nawet na sam cel ich kłótni. Jeśli spierają się przy założeniu, że każde z nich jest dobrym człowiekiem, który zrobił coś złego, co jednak można naprawić, lub który popełnił błąd pod wpływem chwilowych nacisków sytuacyjnych, to jest szansa na poprawę i kompromis. Jednak – powtórzmy – nieszczęśliwe pary odwracają to założenie. Ponieważ każde z partnerów jest mistrzem samousprawiedliwiania, oboje uważają, że to drugie nie chce się zmienić z powodu wad charakteru, natomiast we własnej niechęci do zmian dostrzegają świadectwo swoich zalet. Jeżeli nie chcą przyznać, że się mylili, czy też zmienić nawyku, który irytuje partnera lub sprawia mu ból, mówią: „Nic na to nie poradzę. To normalne, że człowiek podnosi głos, kiedy jest wściekły. Taki już jestem”. W tych słowach można bez trudu usłyszeć samousprawiedliwianie, ponieważ – rzecz jasna – mogą coś na to poradzić.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Stoicyzm

37piorunów

Dzieci cieszą znalezione na brzegu gładkie i odznaczające się niejaką różnorodnością kamyczki, nas zaś rozmaitość ogromnych kolumn, przywiezionych bądź z piaszczystych okolic Egiptu, bądź z pustyń Afryki, dźwigających zaś już to jakiś portyk, już to salę jadalną, która może pomieścić wiele osób. Podziwiamy ściany obłożone cienką warstwą marmuru, choć wiemy, jak wygląda to, co się pod nim ukrywa. Oszukujemy nasze oczy, a cóż innego czynimy, jeśli nie cieszymy się z kłamstwa, gdy pokrywamy złotem stropy? Dobrze bowiem zdajemy sobie sprawę, że pod tym złotem ukrywa się brzydkie drzewo. Cienka warstwa ozdobna upiększa nie tylko ściany i stropy: szczęśliwość wszystkich tych, których widzisz wyniośle kroczących, też jest pozłacana. Przypatrz się tylko bacznie, a poznasz, jak wiele nieszczęścia kryje się pod tą cienką błoną godności.

Seneka, Listy moralne do Lucyliusza

Pokaż więcej komentarzy (2)

Lider

w Psychologia

15piorunów

Podczas gdy szczęśliwi partnerzy życiowi interpretują wszystkie wątpliwości na korzyść drugiej osoby, ludzie nieszczęśliwi w swoich związkach postępują odwrotnie. Jeżeli partner zrobi coś miłego, upatrują przyczyn jego zachowania w chwilowym kaprysie lub w czynnikach sytuacyjnych: „Tak, przyniósł mi kwiaty, ale tylko dlatego, że wszyscy koledzy z pracy kupowali kwiaty dla swoich żon”. A jeśli partner postępuje bezmyślnie lub robi coś irytującego, uważają, że przyczyną jego zachowania są wady charakteru: „Warknęła na mnie, bo jest wredną jędzą”.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Stoicyzm

21piorunów

Popadnę w ubóstwo? — Znajdę bardzo wielu współtowarzyszy. Zostanę wygnańcem? — Będę uważał, że urodziłem się właśnie tam, dokąd mnie ześlą. Skrępują mnie więzami? — Cóż z tego? Czyż teraz jestem od nich wolny? Po to wszak natura związała mnie ciężkim brzemieniem mego ciała. Umrę? — Znaczy to tyle, jakbyś rzekł, iż nie będę mógł więcej chorować, nie będzie możliwości skrępowania mnie więzami, nie będę więcej umierał.

Seneka, Listy moralne do Lucyliusza

Lider

w Psychologia

21piorunów

(...) niektóre małżeństwa rozpadają się z powodu jakiegoś katastrofalnego wyznania, aktu zdrady bądź przemocy, której jedno z małżonków nie jest w stanie dłużej znosić lub ignorować. Jednak zdecydowana większość par rozchodzi się powoli, stopniowo, w następstwie nasilającego się procesu obwiniania i samousprawiedliwiania. Każde z partnerów koncentruje się na tym, co druga osoba robi nie tak, jak trzeba, usprawiedliwiając własne preferencje, postawy i zachowania. Nieprzejednanie każdej ze stron sprawia, że ta druga z coraz większą determinacją broni swojego stanowiska. Zanim partnerzy zdadzą sobie z tego sprawę, znajdują się po dwóch stronach barykady, a każde z nich jest przeświadczone o swojej słuszności.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)