Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

splash545Lider

Dołączył/a:

  • 4266 wpisów
  • 21640 komentarzy
  • 35 obserwujących

Lider

w Psychologia

14piorunów

Podczas gdy szczęśliwi partnerzy życiowi interpretują wszystkie wątpliwości na korzyść drugiej osoby, ludzie nieszczęśliwi w swoich związkach postępują odwrotnie. Jeżeli partner zrobi coś miłego, upatrują przyczyn jego zachowania w chwilowym kaprysie lub w czynnikach sytuacyjnych: „Tak, przyniósł mi kwiaty, ale tylko dlatego, że wszyscy koledzy z pracy kupowali kwiaty dla swoich żon”. A jeśli partner postępuje bezmyślnie lub robi coś irytującego, uważają, że przyczyną jego zachowania są wady charakteru: „Warknęła na mnie, bo jest wredną jędzą”.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Stoicyzm

18piorunów

Popadnę w ubóstwo? — Znajdę bardzo wielu współtowarzyszy. Zostanę wygnańcem? — Będę uważał, że urodziłem się właśnie tam, dokąd mnie ześlą. Skrępują mnie więzami? — Cóż z tego? Czyż teraz jestem od nich wolny? Po to wszak natura związała mnie ciężkim brzemieniem mego ciała. Umrę? — Znaczy to tyle, jakbyś rzekł, iż nie będę mógł więcej chorować, nie będzie możliwości skrępowania mnie więzami, nie będę więcej umierał.

Seneka, Listy moralne do Lucyliusza

Lider

w Psychologia

20piorunów

(...) niektóre małżeństwa rozpadają się z powodu jakiegoś katastrofalnego wyznania, aktu zdrady bądź przemocy, której jedno z małżonków nie jest w stanie dłużej znosić lub ignorować. Jednak zdecydowana większość par rozchodzi się powoli, stopniowo, w następstwie nasilającego się procesu obwiniania i samousprawiedliwiania. Każde z partnerów koncentruje się na tym, co druga osoba robi nie tak, jak trzeba, usprawiedliwiając własne preferencje, postawy i zachowania. Nieprzejednanie każdej ze stron sprawia, że ta druga z coraz większą determinacją broni swojego stanowiska. Zanim partnerzy zdadzą sobie z tego sprawę, znajdują się po dwóch stronach barykady, a każde z nich jest przeświadczone o swojej słuszności.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Stoicyzm

18piorunów

Mając zamiar kupić sobie konia, każesz go rozsiodłać; kupując niewolnika, polecasz ściągnąć zeń odzież, by nie ukrywała czasami jakichś ułomności fizycznych. A o człowieku wydajesz sąd, gdy jest osłonięty? Handlarze niewolników starają się wszystko to, co może się w nich nie podobać, schować pod jakimś upiększeniem. Dla kupujących więc podejrzane są same tego rodzaju ozdoby: gdybyś dostrzegł przewiązaną goleń lub przewiązane ramię, rozkazałbyś zdjąć tę przewiązkę i pokazać ci nagie ciało. Czy widzisz owego scytyjskiego lub sarmackiego króla przystrojonego w odznakę swojej godności na głowie? Jeśli chcesz go należycie ocenić i poznać dokładnie, co zacz jest, zdejm mu przepaskę, a zobaczysz, że ukrywa się pod nią wiele złego. Lecz po cóż mówię tu o innych? Jeśli chcesz dojść swej własnej wartości, odsuń na bok pieniądze, dom i godność, a rozpatrz się jeno w swym wnętrzu. Bo obecnie znajomość siebie opierasz na słowach innych ludzi.

Seneka, Listy moralne do Lucyliusza

Osobistość5piorunów

@splash545 Trzy sesterce. Zastanawiałem się o jakie nakrycie głowy chodziło Senece, poszedłem najpierw tropem bogatych scytyjskich nakryć głowy, takich jak odnaleziony w kurhanie w Issyku "Złoty Człowiek" (fot.1 ). Ale. Z racji tego, że pojawia się tam ta "przepaska" (łac. fascia) to zapewne chodziło o opaskę, diadem (jak na monecie Antiocha z Kommageny, post-hellenistycznego władcy, współczesnemu Senece, fot. 2) . Który to ludy scytyjskie przejęły od Hellenów. No i na deser taki sarmacki władca, w wyobrażeniu J. F. Oliverasa (fot.3). Mieszanka stepowych, rzymskich, indyjskich, hellenistycznych, irańskich i chińskich artefaktów... Zalety życia na przecięciu szlaków handlowych i kultur 😉

Pokaż więcej komentarzy (2)

Lider

w Psychologia

42piorunów

Aby pokazać, w jaki sposób wspomnienia się zmieniają, żeby dopasować się do naszej historii, psychologowie badają ewolucję wspomnień na przestrzeni czasu. Jeśli Twoje wspomnienia dotyczące tych samych osób się zmieniają – stają się bardziej pozytywne lub negatywne – w zależności od tego, co w danym momencie dzieje się w Twoim życiu, to przyczyna owych zmian tkwi w Tobie, a nie w tych osobach. Ów proces przebiega tak stopniowo, że możesz doznać wstrząsu, kiedy sobie uświadomisz, iż w przeszłości czułeś lub myślałeś zupełnie inaczej. „Kilka lat temu znalazłam pamiętnik, który pisałam jako nastolatka” – napisała pewna kobieta do Amy Dickinson, autorki kolumny z poradami dla czytelników w dzienniku „Chicago Tribune”. „Był przesycony niepewnością i gniewem. Byłam zdumiona, że kiedykolwiek mogłam się tak czuć. Uważam, że zawsze miałam bardzo dobre relacje z mamą, i nie pamiętam żadnych poważnych problemów, chociaż z mojego pamiętnika wynika, że było zupełnie inaczej”.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Gruba ryba6piorunów

@splash545 widzę to u siebie po tym, jaką muzykę puszczam częściej i to nie jest tak, że te wszystkie agresywne metalowe piosenki poszły w zapomnienie, bo dalej są na moich playlistach. Różnica jest taka, że już nie stanowią 90% pl, a max 20% i część z nich jest tylko z sentymentu, a nawet w obrębie tych samych zespołów wybieram lżejsze nuty. Ehhh starzeje się...

Lider1piorunów

@Loginus07 tu powodem faktycznie jest starzenie m.in. ucha wewnętrznego, które sprawia, że przyjemne w młodości mocne dźwięki z wiekiem stają się po prostu męczące. Też tak mam. ( ͡ಥ ͜ʖ ͡ಥ)

Pokaż więcej komentarzy (6)

Lider

w Stoicyzm

23piorunów

Attalus zwykł tutaj używać takiego oto podobieństwa: «Czyś widział kiedykolwiek, jak pies rozwartą paszczą chwyta rzucane przez pana kąski chleba lub mięsa? Co pochwycił, natychmiast w całości to łyka i wciąż otwiera pysk w nadziei, że znów mu coś tam wpadnie. To samo dzieje się i z nami: cokolwiek czekającym z upragnieniem los podrzucił, zaraz to bez żadnego smaku połykamy, wypatrując i nieprzytomnie rwąc się do jakiegoś nowego łupu». (...)

Kto zaś myśli o tym, co ma otrzymać, zapomniał o tym, co otrzymał. I nie zawiera się w chciwości nic gorszego niż to, że jest niewdzięczna.

Seneka, Listy moralne do Lucyliusza

Lider

w Psychologia

15piorunów

(...) zwykle opowiadamy swoje historie w przeświadczeniu, że słuchacz nie będzie podawał ich w wątpliwość ani pytał o informacje, które mogłyby im przeczyć, a co za tym idzie – rzadko mamy motywację do ich zweryfikowania. Masz wspomnienia dotyczące Twojego ojca, które są dla Ciebie ważne i które pokazują, jakim był człowiekiem i jakie relacje Cię z nim łączyły. O czym zapomniałeś? Pamiętasz, jak byłeś nieposłuszny, a on dał Ci klapsa. Do dzisiaj jesteś na niego wściekły o to, że nie wytłumaczył Ci, dlaczego Cię ukarał. A może byłeś dzieckiem, któremu ojciec nie mógł niczego wytłumaczyć, ponieważ byłeś niecierpliwy, impulsywny i nie chciałeś go słuchać? Kiedy opowiadamy jakąś historię, zwykle pomijamy samych siebie – mój ojciec zrobił to i to, ponieważ był takim, a nie innym człowiekiem, a nie z powodu tego, jakim ja byłem dzieckiem. Oto samousprawiedliwienie, które powstaje w naszej pamięci. To dlatego, kiedy odkrywamy, że któreś z naszych wspomnień jest nieprawdziwe, czujemy się zszokowani i zdezorientowani, jakbyśmy stracili grunt pod nogami. W pewnym sensie rzeczywiście tak jest. Musimy jeszcze raz zastanowić się nad swoją rolą w tej historii.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Psychologia

21piorunów

Ponieważ pamięć ma charakter odtwórczy, bywa obiektem konfabulacji – mylenia zdarzeń, które przytrafiły się innym ludziom, z tymi, które spotkały nas samych, czy też przeświadczenia, że pamiętamy coś, co tak naprawdę wcale się nie wydarzyło. Odtwarzając dane wspomnienie, korzystamy z wielu źródeł. Kiedy przypominasz sobie swoje przyjęcie z okazji piątych urodzin, możesz przywołać bezpośrednie wspomnienie tego, jak Twój młodszy brat wsadził palec w Twój tort urodzinowy, ale możesz też sięgnąć po informacje, które uzyskałeś później, pochodzące z opowieści rodzinnych, fotografii, nagrań wideo i przyjęć urodzinowych, które widziałeś w telewizji. Łączysz ze sobą wszystkie te elementy, tworząc spójną całość. Gdyby ktoś Cię zahipnotyzował, a potem poprosił, żebyś cofnął się do dnia swoich piątych urodzin, opowiedziałbyś barwną historię, która wydawałaby Ci się całkowicie prawdziwa, choć w rzeczywistości zawierałaby wiele dodanych później szczegółów. Po jakimś czasie nie jesteśmy w stanie odróżnić rzeczywistego wspomnienia od informacji, które wkradły się do niego później.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Lider

w Stoicyzm

22piorunów

Jeśli zaś innych przyjaciół nie mamy, tedy sami wyrządziliśmy sobie krzywdę większą niż ta, której doznaliśmy od losu: ten porwał nam jednego, myśmy pozbawili się wszystkich, których sobie nie zjednaliśmy. Następnie, nie kochał zbyt głęboko nawet jednego ten, kto nie był zdolny pokochać więcej niż jednego. Gdyby ktoś, utraciwszy wskutek rabunku jedyną tunikę, wolał głośno biadolić zamiast rozejrzeć się, w jaki sposób ochronić się przed chłodem i znaleźć coś takiego, czym mógłby okryć grzbiet, czy nie wyda ci się ostatnim głupcem? Pogrzebałeś umiłowanego człowieka? Szukaj drugiego, którego mógłbyś miłować. Lepiej zjednać nowego przyjaciela niż płakać po dawnym.

Seneka, Listy moralne do Lucyliusza

Lider

w Psychologia

23piorunów

Opowiadając swoje historie, dodajemy pewne szczegóły i pomijamy niewygodne fakty. Nieznacznie podrasowujemy swoją opowieść, żeby przedstawić siebie w korzystnym świetle. Te niewielkie modyfikacje zostają przyjęte tak dobrze, że następnym razem dodajemy nieco więcej korzystnych dla siebie szczegółów. Usprawiedliwiamy kolejne białe kłamstewka, przekonując samych siebie, że uczyniły naszą historię bardziej interesującą i przejrzystą, aż w końcu nasze wspomnienia stają się niezgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń, lub nawet dotyczą czegoś, co się nigdy nie wydarzyło.

W ten sposób pamięć staje się naszym osobistym, nieodłącznym historykiem, który nieustannie usprawiedliwia nasze decyzje i działania.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

Fanatyk5piorunów

Nie jestem dokońca pewien, czy to opis postępujące mitomani, czy faktu, że umysł w kwestii wspomnień idzie na skróty i ,,dośpiewuje" część historii, a nawet zmyśla jak najęty :thinking_face:

Eksperyment: Loftus, E. F., Pickrell, J. E. (1995). The Formation of False Memories. Psychiatric Annals, 25(12), 720–725.

https://repozytorium.amu.edu.pl/server/api/core/bitstreams/86f55bbc-aee4-4797-bb81-e0410a8ce63d/content

Lider2piorunów

@Byk

umysł w kwestii wspomnień idzie na skróty i ,,dośpiewuje" część historii, a nawet zmyśla jak najęty

Dokładnie o to chodzi.

Pokaż więcej komentarzy (3)