Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

Jaskolka96Osobistość

Dołączył/a:

  • 89 wpisów
  • 476 komentarzy
  • 5 obserwujących

Osobistość

w Dyskusje

14piorunów

https://youtu.be/KPzvkSJQEYk?is=rLPLVIIt8N30pmyg

Bardzo poruszył mnie ten film. Choć chyba bardziej poruszyły, tu już niekoniecznie w pozytywnym sensie, komentarze pod nim. Bo ich autorzy zupełnie jakby nie zrozumieli przekazu, nie wiem czy w wyniku ignorancji, własnych ograniczeń czy wiary w nieomylność i słuszność własnych poglądów. I nie wiem co byłoby gorsze.

Najbardziej dziwi mnie argumentowanie, że teraz to rodzice w ogóle nie wychowują dzieci, nie to co kiedyś. Ale czy na pewno? Fajnie się teraz słucha opowieści, jak to obecni dorośli za młodu całe dnie spędzali na podwórku, tworząc gangi na terenach określonych blokowisk, jak bawili się beztrosko na placach budowy lub podróżowali na kolonię nad morze 13 godzin w przepełnionym pociągu. Ale gdy się lepiej wsłuchać, to dostrzeże się, że za tymi opowieściami kryje się takie samo uprzykrzanie życia dorosłym jak i dzisiaj - czyli po prostu bycie dziećmi. Dzisiaj na blok przypada kilkoro dzieci, w latach baby-boomu kilkadziesiąt. I te bandy całymi dniami grały w piłkę między blokami, lżone z okien przez emerytów, chcących ciszy i spokoju, biegały po placach budowy rozkopując przygotowane kopce piachu i żwiru lub odciskając dłonie i stopy lub na inne sposoby upamiętniając swoją obecność dla potomnych w niezastygłym betonie, wożąc się taczkami i wymyślając dziesiątki innych świetnych zabaw. Nie wiem tylko czy robotnicy dnia kolejnego było równie weseli, gdy zastali swoje miejsce pracy w stanie chaosu po takich zabawach. Super wspomnieniem jest chodzenie na pachtę do sąsiada sadownika. Dla niego z pewnością mniej super były powyginane siatki od ogrodzenia, przez które dzieciaki musiały jakoś przejść lub połamane gałęzie jabłoni po tym w pośpiechu czynionym rabunku. Wyjazd na kolonię też wiązał się z niezapomnianą przygodą, ciekawe tylko czy tak samo wspominają je ówcześni dorośli pasażerowie, którzy mieli to szczęście podróżować kilkanaście godzin w wagonie wypełnionym skaczącymi, biegającymi, piszczącym, śpiewającymi na całe gardło i robiącymi dziesiątki innych rzeczy dzieci. I oczywiście, że wyrażali oni głośno swoje niezadowolenie, zwracali uwagę lub upominali. Ale chyba nikomu nie przyszło by do głowy głosić tezy, że dzieci nie powinny podróżować koleją, nie powinny grać na podwórku w gry zespołowe i w ogóle swoim istnieniem zakłócać spokoju, słowem, że dla tych dzieci nie ma miejsca w społeczeństwie. No chyba, że są grzeczne, czytaj potrafią zachować się jak dorośli i cichutko z kulturą nie afiszować się ze swoją obecnością.

Myślę, że pomysł, by publicznie przyznać, że dzieci w miejscach publicznych powinny być nieuciążliwe, czyli najlepiej niezauważalne dla dorosłych wydałby się im absurdalnym. Dlaczego? Bo dzieci były stałym, nieodzownym i bezsprzecznie koniecznym, a co za tym idzie, pożądanym elementem społeczeństwa. Były też wszechobecne, więc nikogo nie dziwiły ich dziecięce zachowania - ludzie mieli świadomość jak zachowują się dzieci. Dziś jest inaczej. Dzieci prawie nie ma. Kryzys demograficzny nie zaczął się wczoraj. On trwa od ponad 30 lat. Teraz osiągnął niespotykane rozmiary, ale przecież nie pojawił się nagle. Spokojnie narastał. Od 30 lat dzieci w społeczeństwie ubywa. Obecnie jest ich drastycznie mało. Wielu dorosłych nie wie więc, jak zachowują się dzieci, bo nie ma skąd się dowiedzieć. Często nie mają dzieci w swoim najbliższym otoczeniu, lub mają jedno dziecko, które to z racji ciągłego przebywania wśród dorosłych często nie wykazuje wielu typowych dla dzieci zachowań, bo nie ma na to przestrzeni. A gdy przypadkiem zachowa się jak dziecko i zacznie krzyczeć lub płakać, szybciutko zabierane jest przez rodziców z oczu towarzystwa, by nie mącić sobą tak pożądanego spokoju. Chyba dlatego, gdy przypadkiem w miejscu publicznym taki dorosły natknie się na dziecko zachowujące się jak dziecko, to jest oburzony jego jakże nieprzystającym cywilizowanemu społeczeństwu zachowaniem. Tylko czy to zachowanie nie przystaje do społeczeństwa, czy tylko do jego wycinka, obejmującego wyłącznie dorosłych (oczywiście w pełni sił i pełnosprawnych, bo niepełnosprawni choćby umysłowo również mogą zakłócić panujący ład). Efektem tego rodzice słyszą coraz bardziej kategoryczne uwagi na temat ich nieudolności w wychowywaniu potomstwa oraz wyrażane w prost opinie, że skoro nie potrafią zapanować nad progeniturą to nie powinni byli się rozmnażać.

Tylko skąd pomysł, że nad dzieckiem można i trzeba panować? I co to w ogóle znaczy? Dziecko to nie pies czy koń, który uczony jest, że człowiek jako jego pan, szef stada ma rację zawsze i wszędzie i trzeba go bezwzględnie słuchać. Dziecko to (tu może kogoś zaskoczę), uwaga... człowiek. I jako taki nie ma być bezwzględnie posłuszny, ma wzrastać i rozwijać się na zdrowego członka społeczności. Ale żeby tak było musi poznać czym jest bunt, jaka jest różnica między wolnością a swawolą, gdzie są granice cudze, a gdzie własne. I uczy się tego doświadczając świata. Nie nauczy się tego z podręcznika, ani z pełnych pięknych słów tłumaczeń. I oczywiście, że rolą opiekunów jest prowadzenie go oraz towarzyszenie mu w tej drodze tak, by nie wyrządził krzywdy sobie lub innym i by jak najlepiej przyswoił panujące w społeczeństwie zasady. Ale to nie dzieje się w miesiąc, ani w rok, ani nawet w kilka lat. To trwa lat kilkanaście.

Ktoś może zapytać, no tak, ale dlaczego ja mam znosić uciążliwe zachowania cudzych dzieci, skoro ja sobie tego nie życzę i mam prawo do tego. Odpowiedź wcale nie jest trudna - bo jesteś człowiekiem. A ludzie żyją w gromadach. Gromady te składają się z małych, dużych, starych, młodych, zdrowych i chorych. W tym tkwi nasza siła, tym jest człowieczeństwo. I ja rozumiem, że staramy się wyeliminować to, co może innym przeszkadzać, jest to poniekąd słuszne. Tylko czy wszystko co przeszkadza, wyeliminować się da? Żyjąc w mieście przeszkadza nam hałas samochodów i tramwajów, światła latarni zaburzają wytwarzanie melatoniny, a remont sąsiada przeszkadza w sobotnim odpoczynku. Godzimy się na to, bo wiemy, że życie we wspólnocie ma swoje wady, ale też niezaprzeczalne zalety. I jedną z tych zalet, niezbędną do istnienia i rozwoju ludzkości, są dzieci. Bo można sobie myśleć, że dzieci w sumie to nie są potrzebne, bo i tak na świecie jest za dużo ludzi, planeta odetchnie i w ogóle będzie pięknie. Tylko że to brednie, które sypią się jak domek z kart, gdy kończy się te 50-60 lat. I okazuje się, że chcąc gdzieś wygodnie dojechać uberem, ktoś tym uberem musi nas zawieźć; że jedząc sushi w fajnej knajpce, ktoś to sushi musi przygotować, ktoś podać, a na koniec posprzątać; marząc o odpoczynku i wakacjach na zasłużonej emeryturze, ktoś będzie musiał pilotować samolot, ktoś inny sprzątnąć pokój w hotelu, a jeszcze ktoś inny wyczyścić basen i przygotować leżaki. I wiecie co? Nie zrobią tego inni 60-latkowie. Zrobią to ludzie w pełni sił, młodzi - zrobią to obecne dzieci.

GURU5piorunów

Boże, ale mam uczulenie na akiedystobylo i na atadzisiejszamlodziez... Boże, żebym nigdy nie był tak starym człowiekiem...

Fanatyk2piorunów

@Jaskolka96 w odniesieniu do tego co napisałaś, mam kilka kwestii z którymi nie do końca się zgodzę.

Po pierwsze, kiedyś wychowywanie dzieci przebiegało "nieco" inaczej i w związku z tym ich zachowanie się w stosunku do reszty społeczeństwa również było inne. Jak młody wiedział, że gdy za bardzo podskoczy przy ludziach to dostanie w czapę, to trochę się bardziej hamował. Czy to było lepsze? Nie. Ale nie udawajmy, że współżycie dorosłych z obcymi dziećmi wyglądało kiedyś tak jak dzisiaj, tylko aktualnie jest z tym problem. Dodatkowo, "zachowywanie się jak dzieci" mówi wszystko i nic, choć bardziej to drugie. Jak ośmiolatki rzucają kamieniami w bezdomnego to zachowują się jak dzieci, czy może już tu wchodzi kwestia braku wychowania i poczucia konsekwencji?

Po drugie, dziecko nieuciążliwe nie oznacza niewidzialne. Nie spotkałem się w swoim życiu z jakąkolwiek negatywną reakcją na to, że np. moje dziecko płakało, wbiegało komuś pod nogi albo coś opóźniało. Ale gdy mnie obce dziecko zaczyna kopać w nogę, to oczekuję, że rodzic zareaguje.

Po trzecie, usuwanie drącego się malucha z tłumu ludzi w zamkniętej przestrzeni, poza oczywistą ulgą dla zgromadzonych, jest często najlepszą metodą na jego uspokojenie. I jest według mnie zwyczajnym dobrym wychowaniem i empatią, a nie ma nic wspólnego z wycinaniem dziecka z życia w społeczeństwie.

Podsumowując, myślę, że zbyt ogólnikowo to wszystko traktujesz, ponieważ dziś spektrum tego w jakim duchu dzieci są wychowywane jest nieporównywalnie szersze od tego co było dawniej i tym samym ich zachowania potrafią osiągnąć obszary niegdyś nieosiągalne które zarówno kiedyś by były jak i dzisiaj powinny być piętnowane, a nie traktowane jako "to przecież tylko dziecko".

Pokaż więcej komentarzy (7)

Osobistość

w Dyskusje

24piorunów

Może ktoś uzna mnie za dziwną, ale nie podoba mi się serial "Życie oczami Cunk". Zupełnie nie bawi mnie konwencja programu, gdzie prowadząca zadaje głupie pytania specjalistom w swojej dziedzinie. Nie mam poczucia, że pytania te choć głupie, to jednak ciekawe, wręcz przeciwnie. Na większość z nich odpowiedzi są znane i oczywiste, więc nie czuję, że mimo prostej formy prowadzą do poszerzenia wiedzy na jakiś temat, a i ich komediowy wydźwięk przez to zupełnie mi nie siada.

Osobistość3piorunów

Były tam momenty i tyle. Np. King Arthur came a lot, didnt je?

Podobnie sprawa wygląda z 1670. Niby bezbek, ale w ostatnim sezonie było kilka momentów gdzie prychnąłem.

Pokaż więcej komentarzy (14)

Osobistość

w Hydepark

67piorunów

Chyba dojrzałam do tego, by się czymś podzielić. Jak gdzieś w komentarzach już przebąkiwałam, zmieniłam pracę.

Pięć lat studiów kierunkowych, praktyki w uznanej instytucji, w końcu praca w zawodzie, czegóż więcej chcieć? Ano można chcieć więcej, na przykład przychodzić do pracy bez nerwicy i nie trząść się ze strachu, bo nigdy nie wiadomo w jakim humorze jest akurat przełożony. Słowem pracować w ludzkich warunkach, zwykłej zdrowej atmosferze. No ale wszystkiego mieć nie można. W moim przypadku albo zaciska się zęby i znosi toksyczną atmosferę, ale za to pracuje się w zawodzie (teoretycznie szczyt marzeń, w końcu na to się uczyłam przez tyle lat), albo rezygnuje z "kariery", że tak to nazwę trochę z przekąsem i idzie do pracy może mniej nobilitującej, ale za to z normalnymi ludźmi.

Po półtora roku męczenia się i brania leków oraz dłuższym L4 dla kurażu psychicznego podjęłam decyzję - spierdalam. I była to wspaniała decyzja. Dlaczego? Może dlatego, że pracuję tu od 6 miesięcy i mam już umowę na stałe? Może dlatego, że zarabiam więcej niż w poprzedniej pracy? Może dlatego, że mimo niedociągnięć i czasem średnio mądrych decyzji, generalnie ta firma zarządzana jest z głową. W poprzednim zakładzie kretynizm gonił kretynizm, że to jeszcze działa, to chyba tylko dlatego, że jest utrzymywane z publicznych środków, bo inaczej pierdolnęłoby już dawno. Przede wszystkim jednak środowisko pracy to jest jakieś 10 lvl wyżej. Nie ma tu miejsca na plotki, obmowy, jakieś nieprzyjemne odzywki, a zauważenie błędu ma na celu naukę jak rozwiązać problem w przyszłości, nie zaś zgnojenie podwładnego i zaprezentowanie wszystkim jak bardzo jest beznadziejny.

No i jeszcze jedno. Nie sądziłam, że ja tę pracę tak polubię. Mam w niej poczucie, że robię coś użytecznego. Coś, co ma znaczenie dla klienta. W poprzedniej pracy pracownicy brandzlowali się do myśli, jakie to rzeczy, które tworzą nie są ważne, ale prawda jest taka, że 99% odbiorców miała to w d⁎⁎ie.

Czy według ogólnie przyjętych norm pracuję dużo poniżej swoich kompetencji? Tak. Czy czuję, że pracuję poniżej kompetencji? Nie bardzo. To co robię, staram się robić jak najlepiej, a mojej wiedzy i moich zainteresowań nikt mi przecież nie odbiera.

Ludzie mają jakieś takie przekonanie, że w życiu zawodowym powinno się robić karierę, że tylko wtedy można być spełnionym zawodowo. Ale prawda jest taka, że zdecydowana większość ludzi nie ma kariery. Ma pracę. Pracę wykonuje się dla zarobków, a przy okazji miło by było, gdyby jej wykonywanie nie niszczyło nam doszczętnie zdrowia, tak fizycznego jak i psychicznego. Moja praca zapewnia mi psychiczny komfort. I tak jest dobrze.

Trochę a trochę

Osobistość10piorunów

W najnowszych badaniach wykazano, że większość pracowników ceni sobie spokój w pracy niż zarabianie więcej, kosztem spokoju w pracy.

Mistrz7piorunów

@Jaskolka96 gratulacje! Ja zrobiłem ragequit z syfu ponad 2,5 roku temu. Od 2,5 roku mam Święty spokój, to pracy chodzę z przyjemnością i mam świetnych ludzi w zespole. Jeszcze raz brawo za decyzję :smiley:

Pokaż więcej komentarzy (6)

Osobistość

w Zainteresowania

61piorunów

Mleczniczka z czarnej gliny, wypalona w wysokiej temperaturze do pełnego spieku, w środku zabezpieczona czarnym szkliwem

Pokaż więcej komentarzy (32)

Osobistość

w Hydepark

25piorunów

Jak mąż prosi o 100 gram lodów, każdego zamku po 50, to tyle dostaje. Kalorie muszą się zgadzać

@AdelbertVonBimberstein

Pokaż więcej komentarzy (9)

Osobistość

w DIY - Do It Yourself

26piorunów

Siostra niedługo ślubuje, a że jest cukiernikiem i tworzy ciasta oraz drobne wypieki na słono, to takie kubeczki dla niej i dla jej wybranka (który z kolei uwielbia zajadać to, to ona przygotuje) w ramach prezentu.

Pokaż więcej komentarzy (3)

Osobistość

w Zainteresowania

29piorunów

Brat niedługo bierze ślub, a że jest hodowcą bydła rasy Hereford, to w ramach dodatku do prezentu ulepiłam dla niego i jego narzeczonej talerz w kształcie krowiej głowy

Pokaż więcej komentarzy (6)

Osobistość

w Muzyka

25piorunów

Trochę mnie tu nie było, ale zatęskniłam ostatnio za Hejto, także powoli wracam, dzisiaj z dawno nieużywanym tagiem

Był czas (nie tak dawno), że utożsamiałam się z tym utworem w 100%. Teraz trochę mi lepiej, ale sentyment pozostał.

Panie i Panowie, Myslovitz:

https://youtu.be/cfa8oYhImII?si=1btXzFLybSMRkZtV

Fanatyk9piorunów

@Jaskolka96 Pamiętam, jak byłem na ich koncercie krótko przed tym, jak wydali "Miłość w czasach popkultury". Ludzie jeszcze długo po bisach stali na sali. Później już się coraz bardziej rozchodzili aż na końcu została grupka może 15 osób w tym ja z kumplem. Rojek do nas wyszedł i powiedział "o rany, jeszcze jesteście". Później z nami długo rozmawiał, zrobił wspólne zdjęcie. Fajne wspomnienie, mimo że nawet nie jestem i nie byłem fanem.

Pokaż więcej komentarzy (5)

Osobistość

w Pracbaza

111piorunów

Myślę o przebranżowieniu się. Niestety, ale ze względu na rozstrojenie emocjonalne przełożonej oraz pewne zachowania dyrekcji wobec pracowników (sprzeczne z prawem pracy) podjęłam trudną decyzję o zmianie pracy.

Na razie szukam czegoś na przetrwanie, ale w tym samym czasie będę robić podyplomówkę, by rozpocząć na nowo gdzie indziej. Mam nadzieję, że to dobry krok. Czuję ulgę, że wychodzę z toksycznego środowiska, ale jednocześnie jest pewien strach i niepewność, co przyniesie przyszłość i jak się wszystko poukłada. Na szczęście mam duże wsparcie w @AdelbertVonBimberstein - dzięki :smiling_face_with_3_hearts:

Tytan2piorunów

@Jaskolka96 też kiedyś uciekłem z toksycznego miejsca pracy, do niczego praktycznie, bo nie miałem żadnej innej pracy wtedy. Ale opłaciło się i dzisiaj bardzo dziękuję młodszemu mnie za te dezycję. I też ta zmiana łączyła się z przebranżowieniem.

Tak btw to jest jakaś podyplomowka która umożliwią przebranżowienie?

Pokaż więcej komentarzy (29)

Osobistość

w Gównowpis

46piorunów

Wyjechaliśmy z @AdelbertVonBimberstein na weekend we dwoje. Zwiedzanie, jedzenie na mieście - odskocznia od rutyny. Ale nie dla i jego obsesji. Wieczorem, będąc juz w pokoju hotelowym stwierdził, że w sumie to dobre było jedzenie w knajpach, ale on to by tak teraz twarogu jeszcze zjadł. Poszedl do sklepu i przyszedł z wielką kostką półtłustego z lokalnego OSM. Nie kupił łyżeczek, a w pokoju nic nie ma, więc otworzył twaróg jak baton i zaczął jeść. Pierwszy gryz- krzywi się. Jakiś taki suchy i zbity. Tyka paluchem - kostka jest zawinięta jeszcze w półprzezroczysty pergamin. Zniecierpliwiony zdarł go z kostki i szamie. Ale im wiecej zjedzone, tym bardziej reszta zaczyna się rozwalać. W końcu zjadł ostatni okruszek, wyrzucił opakowanie i zadowolony kladzie się na łóżko. Podłoga wyglądała, jakby śnieg spadł. Tu okruch, tam grudka, wszędzie najene twarogu. A na zwrócenie uwagi wypiera się, że niby ani odrobina mu nie spadła. Po punktowym wskazaniu dowodów rzeczowych musiał jednak przestać iść w zaparte i pozbierał wszystkie drobinki, płacząc nad każdą, gdy wyrzucał je do śmieci.

Życie z glosicielem nie jest łatwe, powiem w prost, to jak życie z uzależnionym.

Pokaż więcej komentarzy (9)

Osobistość

w Dyskusje

8piorunów

Kilku ludzików z PO wpadło na genialny pomysł, by oszczędzić pieniądze. Chcą, by placówki (szkoły, przedszkola) niepubliczne nie były finansowane na tych samych zasadach co publiczne, tylko żeby że względu na zmniejszającą się liczbę dzieci finansowanie odbywało się nie na podstawie liczby dzieci w placówce w roku poprzednim, a bieżącym. Co to znaczy? Że placówki niepubliczne będą otrzymywały finansowanie siłą rzeczy później niż publiczne, co doprowadzi zapewne do poniesienia czesnego- koszt zostanie przerzucony na rodziców.

Problem w tym, że to placówki niepubliczne w przeważającej większości biorą na siebie ciężar zorganizowania opieki i terapii dla dzieci z niepełnosprawnościami.

Co stanie się więc z rodzinami takich dzieci? Albo rodzice poniosą wyższe koszty ich kształcenia, albo będą musieli przenieść dzieci do placówek publicznych, które już dziś są pełne, a miejsce w grupie integracyjnej graniczy z cudem.

To nie pierwszy raz kiedy politycy chcą zaoszczędzić na dzieciach. W zeszłym roku wstrzymali finansowanie hipoterapii w ramach terapii przedszkolnych w przedszkolach integracyjnych, więc teraz rodzice dzieci, którym te zajęcia były bardzo potrzebne muszą je opłacać z własnej kieszeni.

Jeśli ktoś chciałby dodać komentarz do tej propozycji ustawy, to obecnie trwają konsultacje społeczne - nr 12 na liście.

Osobistość6piorunów

Bo placówki nie mają skrytki ze złotem w banku i nie wyciągają z niej pieniędzy. Jak zacznie się rok, to od początku muszą mieć z czego płacić nauczycielom, kupować materiały, opłacać rachunki. Nie mogą z tym czekać. Dlatego podniosą czesne, by mieć zabezpieczenie finansowe do czasu przyznania finansowania

Gruba ryba0piorunów

@Jaskolka96 hola hola, a to nie jest przypadkiem tak, ze szkoły prywatne dostają finansowanie ale tylko na swoich uczniów? Wyplaty nauczycieli w szkolach prywatnych nie sa chyba w zaden sposób dofinansowywane....

Pokaż więcej komentarzy (16)

Osobistość

w DIY

52piorunów

Jak mnie tu dawno nie było, no cóż brak czasu. Dawno też nie było wpisu z serii . Do tej pory chcąc uzyskać malunek na glinie używałam angob. Tym razem spróbowałam farb podszkliwnych i efekt wyszedł naprawdę dobrze. Cytrynowy motyw inspirowany pięknymi naczyniami, które wpadly mi w oko podczas wakacji we Włoszech.

Pokaż więcej komentarzy (11)

Osobistość

w Dyskusje

19piorunów

Cześć Hejtowicze, czy ktoś z Was mieszka może w Sandomierzu albo okolicach? W wakacje byliśmy z @AdelbertVonBimberstein w Świętokrzyskim i będąc w Sandomierzu piliśmy Podpiwek Sandomierski i był pyszny. Głupio myśląc, że jest to produkt szeroko dostępny nie zrobiliśmy zapasów. No i da, nie ma tego nigdzie, nie było w Kielcach, nie ma w internetowej sprzedaży. Czy ktoś z Was mieszka w Sandomierzu i mógłby za opłatą zakupić nam tego podpiwku i wysłać paczkomatem?
Może naiwnie wierzę w moc internetu i tagu , ale kto nie ryzykuje nie pije podpiwku.

Zdjęcie poglądowe z internetów

Pokaż więcej komentarzy (5)

Osobistość

w Dyskusje

24piorunów

Dalsza część sprawozdawcza z

W czwartek wyruszyłyśmy naszym pożyczonym pomarańczowy Renault Clio wzdłuż wybrzeża jeziora Como do Bellagio. Gdy jechałyśmy samochodem cały czas padało, a góry na drugim brzegu jeziora to wyłaniały się to ginęły za mgłą. Nie tracąc optymizmu cieszyłyśmy się romantycznym widokiem. W Bellagio zjadłyśmy pizzę prosciutto crudo, ogrzałyśmy się kubkiem herbaty i poszłyśmy zwiedzać. Bellagio jest cudowne. Położone na zboczu góry pełne jest kamiennych, stromych uliczek, schodów i zaułków. Nad jeziorem ciągnie się kwiecista promenada. Ciekawy jest też park, w którym rosło drzewo pełne czerwonawych małych owoców. Myślałyśmy, że to mirabelki i uradowane podbiegłyśmy bliżej. Okazało się, że to były dziwne owoce wyglądające jak parchate wiśnie. Zjadłam jedną na próbę, była słodka. Później w miejscu noclegowym, gdzie było Wi-Fi sprawdziłyśmy, że był to dereń kousa. Owoc jadalny, co uspokoiło koleżanki bojące się o moje życie po zjedzeniu dziwnej rośliny XD. Jest tam też piękny mały kościółek oraz kilka metrów dalej stara świątynia przerobiona na mieszkanie, wyglądająca wspaniale. Deszcz raz padał, raz przestawał, ale co ważniejsze mgła się rozstąpiła i mogłyśmy podziwiać widoki.
Zapach Bellagio jest cudowny. Pachnie żywopłotem z rozmarynu, drzewkami oliwnymi, kwiatami z ogródków i wodą jeziora.
Jeśli będziecie kiedyś w północnych Włoszech, to polecam odwiedzić Bellagio. No i mają tam przepyszne lody.

Osobistość

w Dyskusje

24piorunów

Obiecane sprawozdanie z wycieczki.
Niestety jeśli chodzi o pogodę, to nie trafiłyśmy najlepiej. Generalnie było deszczowo. Pierwszego wieczoru, we wtorek było jeszcze ciepło, więc postanowiliśmy wykorzystać okazję i rozmawiałyśmy na ławce na skwerku do 4 nad ranem przy winie z kartonu. Bawiłyśmy się świetnie, ale nasze rozmowy chyba przeszkadzały bezdomnemu, który koczował kilka ławek dalej, w końcu spakował tobołki i się przeniósł. Następnego dnia miało padać, więc od rana ruszyłyśmy w miasto, by zdążyć przed deszczem. Zobaczyłyśmy katedrę, galerię Emanuela II, chciałyśmy też zwiedzić kościół św. Ambrożego, ale nie mogłyśmy znaleźć wejścia, bo do świątyni przylega uniwersytet katolicki. Na szczęście drzwi do uniwersytetu były otwarte - trwała jakaś konferencja. Wmieszałyśmy się w tłum i zwiedziłyśmy dziedziniec oraz piękną salę wykładową. No i skorzystaliśmy z najczystszej i najlepiej zaopatrzonej toalety na całym wyjeździe 😅 Potem poszłyśmy do Pinakoteki di Breda, gdzie spędziłyśmy 3 godziny. Serdecznie polecam to muzeum. Sale są pięknie zaaranżowane, zbiór obrazów imponujący, no i co ciekawe można zobaczyć jak działa ich pracownia konserwatorska oraz jak wygląda jeden z magazynów, co mnie niezmiernie interesowało z racji wykonywanego zawodu. W cenie biletu można zwiedzić jeszcze niewielką wystawę rzeźby i ogród botaniczny. Pinakoteka ma też świetnie zaopatrzony sklepik muzealny, gdzie nakupowałam pamiątek. Gdy wyszliśmy z muzeum okazało się, że przez miasto przeszła ulewa, którą ominęłyśmy. Jak się później okaże - takiego farta będziemy miałyśmy przez niemal cały wyjazd. Na koniec dnia poszłyśmy na najpyszniejszą pastę jaką jadłam do małej pracowni makaronu, racząc się przy okazji aperolem.
Dalsza część sprawozdawcza w następnych wpisach.

I tag do śledzenia/blokowania:

Pokaż więcej komentarzy (7)

Osobistość

w Nocna Zmiana

34piorunów

Już w drodze do domku. Pociąg opóźniony o 25 minut, ale nie szkodzi. Ważne, że wracam do siebie. Włochy są piękne, było super. Już są plany, że w przyszłym roku też jedziemy. Na tapecie jest Toskania, Rzym oraz Sycylia. Zobaczymy ostatecznie gdzie nas poniesie. Ale tymczasem dobranoc. Idę w kimę w pociągu. Gdy wypocznę, to wrzucę relację z wycieczki.

A taki miałyśmy ostatni rzut okiem na góry przed odlotem z Bergamo.

Pokaż więcej komentarzy (2)

Osobistość

w Dyskusje

127piorunów

Od kilku lat marzyły mi się Włochy i w końcu się udało. Lecę z przyjaciółkami do Mediolanu 😁 5 dni zwiedzania, smakowania włoskiej kuchni i picia pysznego wina. Dzięki @AdelbertVonBimberstein za wspieranie mnie, dzięki Tobie marzenie się spełnia.

Ponieważ jest to raczej niskobudżetowa wycieczka lecę tylko z małym plecakiem. Wypchany jest po brzegi, ale mam w nim wszystko, nawet czytnik na godziny w pociągu i samolocie (będziemy siedziały w samolocie osobno, bo tak bilety były tańsze xd). Lata w ZHP na coś się przydały i pakowanie mam opanowane do perfekcji.
Po powrocie zdam sprawę jak było. Tymczasem trzymajcie się!

Gruba ryba3piorunów

@Jaskolka96 kurde moja siostra mi dzisiaj na fb wysłała zdjecia, ze we Włoszech dzisiaj wylądowała na wakacje z koleżanką.....Anka to Ty ? Xd

Pokaż więcej komentarzy (47)