#niemcy

#ciekawostki #motoryzacja #niemcy

Opel Olympia Caravan z 1956 roku jest atrakcją turystyczną berlińskiej dzielnicy Kreuzberg. Jest zaparkowany przy Hohenstaufenplatz. Należy do emerytowanego profesora, którzy zajmował się bezpieczeństwem drogowym. Hanns-Lüdecke Rodewald kupił go w 1977 roku w Koblencji za 600 marek z przebiegiem około 89 tysięcy kilometrów. Niedługo później chciał go sprzedać, jednak nie znalazł chętnego. Co zrobić, gdy wóz nie chce się sprzedać? Tak, dobrze kombinujecie. Właściciel zachował jako eksperyment, powiedzmy, że naukowy. Postanowił, że będzie go utrzymywał w ruchu jak najmniejszym nakładem, byle tylko auto przechodziło przeglądy. Na przykład nie mył go od 1977 roku, ale na przykład regularnie zmieniał olej albo wymieniał zużyte elementy mechaniczne.

Przez lata wóz stanowił gwóźdź w głowie władz, które kombinowały, jak się go pozbyć. W 1995 roku auto skonfiskowała policja i wyrejestrowała, uznając go za niesprawny wrak. Jednak po trwającym półtora roku procesie, Opel wrócił na swoje miejsce. Został ponownie zarejestrowany, a władze musiały zwrócić koszty poniesione przez właściciela w czasie odholowania i batalii prawnej.

Ostatecznie Hanns-Lüdecke Rodewald dostał pozwolenie na parkowanie w zielonej strefie, a wóz został uznany przez władze za atrakcję turystyczną.

źródło: facebook com/stadozabytkowychbaranow

Szkoła w Niemczech, gdzie codziennie nauczyciele i część uczniów jest zwierzyną łowną dla reszty. #nowoczesnosc #niemcy #społeczeństwo #cotusieodpierdala #zagranica #europa #kryminalne

Pracował ktoś w Niemczech jako freelancer na własnym gmbh? Jak to wygląda? To się w ogóle opłaca?

#niemcy #praca

Cambusnethan Pippin

typ: spożywcza, deserowa

Synonimy: Cam’nethan Pippin, Watch Apple; Winter Red? streak

Opis: Owoc mały lub średniej wielkości. Kształt okrągły i spłaszczony, z lekko żebrowanym wgłębieniem przy oczku. Skórka bladozielono-żółta, pokryta pomarańczowym rumieńcem i czerwonymi smugami na stronie wystawionej na słońce. Ogonek średnio krótki, osadzony w wąskim i płytkim zagłębieniu, które jest silnie pokryte rdzawymi plamami.

Cechy charakterystyczne: Miąższ jest jędrny i sprężysty. Słodki.

Zastosowanie: Do spożycia na surowo i do celów kulinarnych.

Pochodzenie: Stara szkocka odmiana o niepewnym pochodzeniu. Uważa się, że została wyhodowana przez ogrodnika w Cambusnethan House około 1750 r. lub wcześniej w klasztorze Cambusnethan w Stirling w Szkocji.

Uprawa: Słaby wzrost. Małe, rozłożyste drzewo, owocujące częściowo na wierzchołkach pędów. Gotowe do zbioru w drugiej połowie pierwszego okresu koniec sierpnia

Grupa zapylania: D Golden Delikates Antonówka Winter Banan

Szczyt zapylania: 15

Ploidyzm: Samosterylne. Grupa D. Dzień 15.

Wszystko z Wiki i jabłkach https://pomiferous.com/applebyname/cambusnethan-pippin-id-1122

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #szkocja #niemcy

Starożytne odmiany jabłek i gruszek z Wenecji Euganejskiej 12
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #wlochy #niemcy
Calamani
Synonimy
Calamana trevigiana; Calamara trevigiana; Calimani; Calimana. Pochodzenie i rozpowszechnienieWedług Molona (1901): „Jest to odmiana obecnie szeroko rozpowszechniona i znana w okolicach Conegliano oraz w całym regionie Treviso i Belluno, a według prof. Meneghiniego również w Trentino, gdzie łatwo ją pomylić z Edel-Reinette. Dobrze znana na rynkach we wschodniej części Wenecji Euganejskiej, nigdy jednak nie widzieliśmy jej ani w Vicenzy, ani w Mediolanie”.Z Botteselle (1914): „Stara, dobrze znana odmiana uprawiana w całym regionie Treviso.Jest to najpowszechniejsza odmiana w prowincji.”Z Tamaro (1925): „Powszechna w Wenecji Euganejskiej (Treviso)”.Opis roślinyZ Molona (1901): „Roślina owocuje prawie wyłącznie na młodych gałązkach, jest silna i bardzo plenna”.Z Botteselle (1914): „Roślina jest silna i plenna”.Z Bassi i Dal Grande (2007): „W każdym kwiatostanie znajduje się 7 kwiatów; płatki mają kształt elipsoidalny i jasnoróżowy kolor; pręciki są dłuższe od słupka; kwitnienie następuje wcześnie.”Cechy charakterystyczne owocuZ Molon (1890): „Owoc średniej wielkości, spłaszczony, okrągły, brudnożółty, marmurkowy i gwiaździsty, z plamkami w kolorze karminowej czerwieni, bardzo słodki, soczysty.”Z Molon (1901): „Jest to piękne i doskonałe jabłko o wielkości powyżej średniej (75–76 × 73–74 mm), o asymetrycznym kształcie, skośnym, wydłużonym stożkowym i dobrze wypukłym. Szypułka bardzo krótka, gruba, osadzona w wąskiej i głębokiej wnęce, pokryta na niewielkiej wysokości (tak, że nie wystaje z wnęki szypułkowej) plamami rdzy promienistej. Kielich stożkowaty, pręciki środkowe, działki kielicha małe, wyprostowane, zbieżne lub zrośnięte; kielich prawie zamknięty, rzadko otwarty, osadzony w wąskiej, płytkiej wnęce, pofałdowanejna nierównej krawędzi, często z wyraźnymi wypukłościami. Skórka jasnożółto-zielonkawa lub złocistożółta, marmurkowa z czerwienią karminową lub

mniej intensywne po stronie nasłonecznionej, rzadkie, małe, rdzawobrązowe plamki po stronie nasłonecznionej. Miąższo konsystencji podobnej do miąższu białej odmiany Rosmarina, lekko żółtawo-zielonkawy, zielonkawy w pobliżu komórek nasiennych, o soku dość aromatycznym, kwaśnym isłodkawym. Komora nasienna otwarta pośrodku, z eliptyczną komorą, nasiona obfite,ciemne, nieco małe.”Z Botteselle (1914): „Wymiary 58 x 65 mm. Owoc średniej wielkościlub nieco większy, o zmiennym kształcie, często wydłużony, wypukły, czasaminieco spłaszczony i skośny, symetryczny lub asymetryczny. Skórkajest jasnozielona, żółtawa, marmurkowa w kolorze karminowej czerwieni od stronysłońca; ogonek jest krótki, dość gruby, osadzony w wąskiej igłębokiej wnęce: kielich półzamknięty, umieszczony w niewielkiej,płytkiej fałdowanej wnęce. Miąższ jest żółtawy, jędrny i chrupiący, lekko kwaśny i słodkawy,dość soczysty, o delikatnym zapachu i umiarkowanym smaku.”Z Tamaro (1925): „Piękna, doskonała, o długości 75–76 mm, stożkowato-wydłużona,złocistożółta, z marmurkowymi plamkami w kolorze karminowym.”Z Bassi i Dal Grande (2007): „Średnia waga 230 g. Kształt jest niejednolity,w przekroju podłużnym spłaszczony lub sferoidalny, a w przekroju poprzecznymnieregularny. Łodyga jest gruba i krótka; wnęka łodygowa jestszeroka i średnio głęboka; kielich jest głęboki i zamknięty; kolortła jest zielony z czerwonym nalotem na 30% powierzchni; skórka jest pomarszczona zśredniej wielkości przetchlinkami, z grubą rdzawą teksturą w okolicyłodygi, rozciągającą się na 30% powierzchni. Miąższ jest małochrupiący, mało soczysty, mączny, o dość drobnej strukturze. Smakw momencie zbioru jest przeciętny, mało słodki i śred
https://iris.unito.it/retrieve/handle/2318/1883300/1064637/Antiche%20Mele%20e%20Pere%20con%20link.pdf

Irytujący dodał jak to ma w zwyczaju w nocy nowy materiał. Ciekawy i mało znany temat, kto niesubuje to zachęcam do zapoznania się z tym co ma do opowiedzenia.

https://www.youtube.com/watch?v=5wfva3oLQdk

#historia #ciekawostki #wojna #niemcy

Organizacja HateAid złożyła w Niemczech zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, które obejmuje kierownictwo Mety, marek Ray-Ban i Oakley i 4 sieci handlowe sprzedające inteligentne okulary Ray-Ban Meta, tj.: Fielmann, Apollo-Optik, Mister Spex i MediaMarkt. Zdaniem organizacji

Malus domestica Cactus :registered:

Jabłoń karłowata Cactus :registered: ma liczne, gęsto rozmieszczone krótkie pędy, które tworzą małą, zwartą koronę. Wydaje średniej wielkości lub duże, stożkowate owoce o skórce w kolorze od zielono-żółtego do żółtego. Miąższ jest drobnoziarnisty, średnio jędrny i bardzo soczysty, o zrównoważonym aromacie.

Jabłka tej bardzo wolno rosnącej odmiany Cactus:registered: osiągają dojrzałość spożywczą od połowy września, po kwitnieniu w kwietniu/maju, i można je przechowywać do grudnia. Można oczekiwać regularnych, wysokich plonów.

Ta jabłoń jest mrozoodporna i bardzo odporna na parcha oraz mączniaka prawdziwego; dobrze radzi sobie zarówno w pełnym słońcu, jak i w półcieniu.

Jabłonie karłowate to wspaniała możliwość uprawy zdrowych owoców na najmniejszej przestrzeni. Niezależnie od tego, czy rośnie w ogrodzie przed domem, czy w donicy na tarasie lub balkonie, jabłoń karłowata nie tylko pięknie wygląda dzięki atrakcyjnym kwiatom i owocom, ale także dostarcza zdrowe i smaczne owoce. Rośliny rosną bardzo powoli i pozostają niewielkie. Zazwyczaj owocują już w pierwszym roku i pozostają niewielkie. Drzewo owocowe przeznaczone do uprawy w donicach, na balkonie i tarasie.

https://www.gruener-garten-shop.de/obstbaeume/apfelbaeume/zwergapfel-cactus-zwergapfelbaum-7-5-liter-topfballen-mm111

#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy

Bürener Zitronenapfel

Nazwa „jabłko cytrynowe” wywodzi się nie tylko z jego kwaśnego smaku, ale przede wszystkim z żółtego koloru bazowego, gdy jest dojrzałe. Po stronie nasłonecznionej, wysokie, efektownie kanciaste jabłko ma niekiedy czerwonawy odcień. To zimowe jabłko można przechowywać do czerwca, choć jego wygląd i smak nie są już wtedy najlepsze.

Cechy charakterystyczne

Pochodzenie nieznane, po raz pierwszy wspomniane około 1800 roku

Zastosowanie jabłko spożywcze do przetwórstwa domowego lub jabłko na moszcz

Lokalizacja zalecane przede wszystkim dla wyżej położonych terenów regionu Bürener Land

Owoc kwaśny

Dojrzałość spożywcza od października do grudnia

Cechy szczególne wysoka plonowość, dobry zapylacz, mało podatne na choroby, mrozoodporne

#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy #polska

Jesienne jabłko „Buchards Renette” cieszy się ogromną popularnością zarówno pod względem wyglądu, jak i smaku. Jest to bardzo stara odmiana, która dawniej była uprawiana niemal w całych Niemczech. „Buchards Renette” to doskonałe jabłko stołowe i przemysłowe. Ma charakterystyczny dla odmiany renet kształt – jest równomiernie zaokrąglone, średniej wielkości i lekko spłaszczone. Owoce mają gładką, a miejscami również szorstką skórkę. Ekspert rozpoznaje odmianę „Buchards Renette” po żółtawo-zielonym kolorze. Po stronie nasłonecznionej powierzchnia ma złocisty odcień i jest miejscami zaczerwieniona. (Bot.) Malus „Buchards Renette” ma siateczkowatą rdzawą plamistość. Z tego powodu jest często znana również jako „Netzrenette”. Jabłko ma żółtawo-biały miąższ. Jest on drobnoziarnisty, soczysty i o średniej jędrności. Smak jesiennego jabłka „Buchards Renette” jest słodko-kwaśny. Charakteryzuje się przyjemną równowagą kwasowości i cukru owocowego oraz subtelnie zharmonizowanym, bardzo owocowym aromatem.

Okres zbiorów odmiany Malus „Buchards Renette” rozpoczyna się pod koniec września i trwa do października. Dojrzałość spożywcza tego pysznego jesiennego jabłka następuje w październiku i utrzymuje się do grudnia. Jabłoń jesienna „Buchards Renette” osiąga wysokość od 2 do 4 m i rozrasta się na szerokość do 3 m. Drzewo owocowe przyrasta rocznie od 20 do 40 cm. Plony tej odmiany są regularne. Jabłko to doskonale nadaje się na mus lub kompot, do pieczenia, gotowania lub jako suszone owoce. Najlepiej rośnie na glebie normalnej i luźnej. Preferuje stanowisko słoneczne lub półcieniste. Jabłoń „Buchards Renette” jest uważana za mało wymagającą i łatwą w uprawie. Jest mrozoodporna i stanowi wyjątkową roślinę solitarną do ogrodu przydomowego lub na sady rozproszone. Zaleca się przycinanie rozrzedzające wczesną wiosną, gdy gałęzie są zbyt gęsto ułożone. Dzięki temu ogrodnik zapobiega kierowaniu siły wzrostu w pędy i liście zamiast w owoce. Owoce otrzymują w ten sposób wystarczającą ilość słońca, co ma decydujące znaczenie dla ich słodyczy.

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska

https://www.baumschule-horstmann.de/shop/exec/product/68/4796/herbstapfel-buchards-renette.html

# Britemac
Rodzaj: Deserowe, do spożycia na surowo
Opis: Średniej wielkości, zbliżone do dużych. Okrągłe lub okrągło-stożkowe. Skórka jest gruba, o zielonym tle, na którym prawie w całości widoczne jest czerwone zabarwienie, miejscami dość ciemne. Mogą pojawić się plamki rdzawoczerwone.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest biały, jędrny, chrupiący i o delikatnej konsystencji. Soczysty, słodki, rześki.
Zastosowanie: Jest to dobre jabłko do spożycia na surowo, ale nie nadaje się do pieczenia,
Pochodzenie: Wyhodowane przez M.A. Blake’a w Stacji Doświadczalnej Rolnictwa w New Brunswick w stanie New Jersey (USA) w 1942 r. poprzez skrzyżowanie odmian (Melba x McIntosh) z (Kildare x Langford Beauty). Wprowadzone na rynek w 1964 r.
Uprawa: Drzewo o umiarkowanym wzroście, rozłożyste. Gotowe do zbioru w połowie czwartego okresu. Zaczyna owocować dość wcześnie i co roku obficie owocuje. Odporne na mróz.
Przechowywanie w chłodni: Przechowuje się do miesiąca w chłodni.
Podatności: Podatne na parcha.
Uwagi: Wyglądem bardzo podobne do odmiany Cortland.
Grupa zapylania: E winter Banan Golden
Deutche peppin #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska
Szczyt zapylania: 16
Ploidy: Diploidalne. Samosterylne.
https://pomiferous.com/applebyname/britemac-id-972

#heheszki #polandball #niemcy

https://youtube.com/shorts/SblpxTvuwSY?si=50gF0JPkXnOyUHk1

Na SGGW nie dadzą studiować jabłek z Polski i wykonowyć żadnych prac i nich w sadzie.ze względu zdrowotnych więc szukam alternatyw zawsze zostaje kukurydza ale tak za 20-30 lat
#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #polska #niemcy #studia

Beauty of Kent
Pochodzenie/historia
Pochodzi z Anglii. Pochodzenie tej pięknej odmiany jabłoni nie jest znane; po raz pierwszy odnotował ją Forsyth w swoim traktacie o drzewach owocowych (opublikowanym po raz pierwszy w 1803 r.), jednak nie ma o niej wzmianki w żadnym z katalogów szkółkarskich, ani z końca ubiegłego, ani z początku obecnego stulecia. Została wprowadzona do szkółki Brompton Park około roku 1820 i stała się bardzo powszechnie uprawiana w całym kraju. Prawdopodobnie jest to odmiana „Rambour Franc” francuskich pomologów. Bardzo dobry jej opis znajduje się w publikacji Ronaldsa „Pyrus malus Brentfordiensis”, tablica XV, rys. 1. Bunyard (1920) podaje, że pochodzenie tej odmiany jest nieznane, a po raz pierwszy odnotowano ją około 1800 roku. Katalog firmy George Bunyard & Co. (1914) podaje, że odmianę tę wyhodował Moses Lowland z hrabstwa Kent. Beach (1905) zauważa, że w Anglii, skąd pochodzi, najlepiej radzi sobie w uprawie ogrodowej na ciepłej glebie i na podkładce Paradise; uprawiana na glebach gliniastych i innych nieodpowiednich traci na jakości. W czasie, gdy Beach pisał swoją pracę, odmiana ta była w Nowym Jorku mało znana.

Drzewo
Drzewo jest silne i bujne, o pokroju wyprostowanym — duże, dość wcześnie wchodzi w okres owocowania i jest niezawodnym producentem. Źródła różnią się co do wydajności: Warder (1867) określa ją jako „dość wydajną”; Downing (1900) jako „umiarkowanie wydajną”; Budd-Hansen (1914) jako „umiarkowanie owocującą”; Beach (1905) – „umiarkowanie wydajne”; „Herefordshire Pomona” (1885) podaje, że „obficie owocuje”. Bunyard (1920) opisuje wzrost jako „silny; płodny”. Thomas (1903) zauważa: „Wzrost silny i wyprostowany, pędy ciemne”.

Odmiana ta lepiej sprawdza się w uprawie jako drzewo standardowe niż jako szpaler lub piramida. Osiąga duże rozmiary, tworząc bardzo okazałe drzewo. Ma skłonność do raka, jeśli nie rośnie na odpowiedniej glebie.

Liść (Bunyard 1920): dość duży, ciemny, opadający, płaski, z bardzo głęboko zakrzywionymi ząbkami.

Owoc
Rozmiar
Duże do bardzo dużych. Bunyard (1920) podaje wymiary 3½ na 3 cale, określając je jako „dość duże”. Downing, cytowany w „Herefordshire Pomona”, stwierdza: „Owoce w tym klimacie należą do najwspanialszych spośród wszystkich jabłek, często osiągając obwód szesnastu lub osiemnastu cali”. Jedne z najpiękniejszych i najwspanialszych pod względem wyglądu spośród wszystkich jabłek; gdy są dobrze wyhodowane, być może najwspanialsze jabłka uprawiane obecnie.
Kształt
Okrągławy, spłaszczony u podstawy i zwężający się w kierunku wierzchołka/kielicha/oczka, gdzie jest lekko żebrowany i zakończony kilkoma wyraźnymi kątami. Warder (1867) określa go jako „okrągławy, spłaszczony, nieco stożkowaty, regularny”. Thomas (1903) opisuje go jako „zaokrąglony, nieco spłaszczono-stożkowaty, ładny, gładki i raczej tępy”. Bunyard (1920) podaje: „okrągło-stożkowaty, spłaszczony u podstawy, nieregularny”. Lowther (1914) odnotowuje kształt jako „re” (okrągławy). Katalog George’a Bunyarda (1914) określa go po prostu jako „okrągły”.

Łodyga / Trzon
Krótka, smukła (Downing 1900; Warder 1867 podaje „średniej długości do krótkiej”; Budd-Hansen 1914 „smukła, krótka”; Herefordshire Pomona 1885 „krótka”). Thomas (1903) podaje „o długości od trzech czwartych do półtora cala, smukła”. Bunyard (1920) w wyjątkowy sposób opisuje łodygę jako „krępą i długą”.
gniazdo
szerokie i głębokie, spiczaste/ostre, pofałdowane/faliste, pokryte rdzawobrązową skórką. Warder (1867): „średnie, ostre, faliste, zielone”. Downing (1900): „okrągłe, pokryte rdzawobrązową skórką, pofałdowane”. Herefordshire Pomona (1885): „szeroka i głęboka wnęka, która wraz z podstawą jest całkowicie pokryta szorstką brązową rdzawą powłoką”. Thomas (1903): „spiczasta”. Budd-Hansen (1914): „szeroka, głęboka, spiczasta, pofałdowana, z dużą plamą rdzawego zabarwienia rozciągającą się poza podstawę”. Bunyard (1920): „szeroka, płytka, rdzawa” — opis płytkiej wnęki, co stanowi kontrast w stosunku do innych źródeł.

Kielich / Oko
Małe i zamknięte, z krótkimi segmentami, osadzone w wąskiej miseczce. Budd-Hansen (1914) dodaje: „segmenty krótkie, wyprostowane, zbieżne”. Warder (1867): „bardzo małe, zamknięte”. Bunyard (1920): „zamknięte w bardzo pomarszczonej i guzowatej miseczce”.

Miska
Wąska, kanciasta. Warder (1867) określa ją jako „dość płytką, regularną”; Herefordshire Pomona (1885) – „wąską i kanciastą”; Downing (1900) – „wąską”; Budd-Hansen (1914) – „wąską, kanciastą, głęboką”; Thomas (1903) – „głęboką, wąską”; Bunyard (1920) – „bardzo pomarszczona i guzowata”.

Skórka
Zielonkawożółta / ciemnożółta, lekko z zielonym odcieniem, z niewyraźnymi czerwonymi plamkami po stronie zacienionej, a po stronie nasłonecznionej całkowicie (lub prawie całkowicie) pokryta dużymi, przerywanymi paskami w kolorze purpurowo-czerwonym / ciemnoczerwonym, z kilkoma wtrąceniami ciemnożółtych plam. Warder (1867) opisuje powierzchnię jako „zielonkawożółtą, mniej lub bardziej pokrytą jasnoczerwoną barwą, z plamami ciemniejszego odcienia”. Elliott (1865): „zielonkawożółta, prążkowana purpurowo-czerwonymi paskami”. Thomas (1903): „prawie cała powierzchnia pokryta paskami intensywnej purpurowo-czerwonej barwy”. Downing (1900): „gładka, zielonkawo-żółta, z dużymi, przerywanymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym”. Budd-Hansen (1914): „powierzchnia gładka, zielonkawo-żółta, z bladymi czerwonymi plamami po stronie zacienionej, po stronie nasłonecznionej całkowicie pokryta dużymi, intensywnymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym z kilkoma plamami w kolorze ciemnożółtym”. Bunyard (1920): „żółto-zielony, z jasnoczerwonym rumieńcem, szerokie ciemne pasy”. Lowther (1914): „w paski lub z plamami (czerwonymi)”. Katalog George’a Bunyarda (1914): „w czerwone paski na żółtym tle”.

Warder (1867) zauważa: „Kropki małe”.

miąższ / smak
miąższ biało-żółty / żółtawy, delikatny, soczysty, chrupiący, kruchy. Warder (1867): „biało-żółty, kruchy, soczysty”. Herefordshire Pomona (1885): „żółtawy, delikatny i soczysty”. Downing (1900): „soczysty, chrupiący, delikatny”. Budd-Hansen (1914): „soczysty, delikatny, chrupiący”. Bunyard (1920): „delikatny, żółtawy, lekko kwaśny”. Veitch (1911) opisuje miąższ jako „o delikatnym żółtym odcieniu”.

Smak jest lekko kwaśny — różnie określany jako „przyjemnie lekko kwaśny” (Herefordshire Pomona 1885; Budd-Hansen 1914), „proste lekko kwaśne” (Downing 1900), „lekko kwaśne” (Thomas 1903), „kwaśne” (Warder 1867), „lekko kwaśne” (Bunyard 1920) lub „dość rześko cierpkie” (George Bunyard 1914).

Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania
miąższ / smak
miąższ biało-żółty / żółtawy, delikatny, soczysty, chrupiący, kruchy. Warder (1867): „biało-żółty, kruchy, soczysty”. Herefordshire Pomona (1885): „żółtawy, delikatny i soczysty”. Downing (1900): „soczysty, chrupiący, delikatny”. Budd-Hansen (1914): „soczysty, delikatny, chrupiący”. Bunyard (1920): „delikatny, żółtawy, lekko kwaśny”. Veitch (1911) opisuje miąższ jako „o delikatnym żółtym odcieniu”.

Smak jest lekko kwaśny — różnie określany jako „przyjemnie lekko kwaśny” (Herefordshire Pomona 1885; Budd-Hansen 1914), „proste lekko kwaśne” (Downing 1900), „lekko kwaśne” (Thomas 1903), „kwaśne” (Warder 1867), „lekko kwaśne” (Bunyard 1920) lub „dość rześko cierpkie” (George Bunyard 1914).

Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania
https://heritageapplecorps.org/varieties/beauty-of-kent-apple/
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #polska #niemcy #wielkabrytania

Nazwa odmianosą:

Brettacher

Pochodzenie:Jabłoń Brettacher pochodzi z Niemiec. Wyrosła jako siewka w miejscowości Brettach (gmina Langenbrettach) w regionie Heilbronn. Odmiana ta jest znana od 1911

Morfologia:

To duże jabłko zimowe ma płasko-okrągły kształt oraz

Skórka: gładką, tłusta skórka o barwie od żółtawej do białawozielonej, pokrytą jasnoczerwonym lub brązowoczerwonym nalotem. .

Miązsz

Biały miąższ jest soczysty i ma cierpki posmak, a do tego orzeźwiająco kwaśny smak

Zapylaccze Najprawdopodobniej złota reneTa roter bellefleur Winter Banana

Odporność na szkodniki oraz choroby:

Parch jabłoni: Srednia podatnos

Mączniak prawdziwy-Niska podatność

Zaraza ogniowa- Wysoka podatnosc

Rak drzew owocowych- Niska podatność podatnosc

Owocówka jabłoniowa-

: Wysoka podatność

Przechowywanie: W chłodni zachowuje świeżość przez około Czterech miesiące.Do Lutego.

Dojrzałość : Początek pazdzienika.

Dojrzałość zbiorcza:

Okres dojrzewania Poczatek października Koniec Stycznia

Dojrzałość konsumpcyjna:Miesiąc po zbiorze

Odporność na mróz:

do -40C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej

Przeznaczenie:

Dobre jabłko stolowe

dobre kuchenne

Dobra cyfrowa

Korona:

duża, szeroka i raczej płaska korona

Trzy lat po posadzeniu zaczyna owocować przemienie

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska

Akero https://biobaumversand.de/Apfelbaum-Akeroe/006780015547537

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #szwecja #dania

Przenieść się do Szwecji bo mam jedno książke i chce ją zeskanować bo mi brak tutaj odmian rosyjskich i szwedzkich. A polskie przy okazji.

#ogrodnictwo #szwecja #niemcy #norwegia #dania #szwajcaria

Bresüthe

stopień zagrożenia

silnie zagrożona

odmiana regionalna

tak

synonimy

Breitsüßer

okres dojrzałości

Zbiór owoców odbywa się mniej więcej od końca września do początku października. Można je przechowywać do około grudnia.

Pochodzenie

Pochodzenie tej odmiany nie jest znane.

Odmiana ta należy do licznych odmian jabłek słodkich, które dawniej były skupowane w Nadrenii przez fabryki musu jabłkowego i przetwarzane na mus jabłkowy, a spośród nich odmiana Bresüthe wydaje się mieć największy zasięg występowania. W „Rhein. Monatsschrift für Obst-, Gemüse- und Gartenbau” z 1919 r. (nr 7) mowa jest o odmianie „Breiter Süßer”, która jest polecana i zachowuje świeżość aż do stycznia. W „Wykazie odmian owoców zalecanych do uprawy na dużą skalę w prowincji Ren” (1890), wydanym przez „Stowarzyszenie Rolnicze Prus Renanskich”, dla obszaru Dolnego Renu po lewej stronie Renu wymieniono odmianę jabłek „Der Dicke Süße” z dopiskiem „do produkcji musu”. Można z dużym prawdopodobieństwem założyć, że chodzi tu również o odmianę, która do dziś występuje w regionie Dolnego Renu pod nazwą „bresüthe” („breitsüßer”).

Nie wiadomo, czy odmiana ta powstała pierwotnie w Nadrenii, czy też mogła zostać sprowadzona z Holandii, gdzie, jak wiadomo, była również bardzo rozpowszechniona. W Niemczech natomiast odmiana ta wydaje się nie występować poza Nadrenią.

Występowanie

Odmiana ta wydaje się jednak nadal występować w pewnym stopniu w Nadrenii, a mianowicie wzdłuż Renu w rejonie Düsseldorfu, a przede wszystkim w Dolnym Renie, na starych drzewach w sadach rozproszonych. W Dolnym Renie była ona znana kilku właścicielom pod nazwą „bresüthe”.

Owoc

Ogólne wrażenie: owoc średniej wielkości do dużego, o zaokrąglonym kształcie stożkowym, o nieregularnych zaokrąglonych krawędziach. Skórka gładka, o matowym połysku do błyszczącej, po przechowywaniu woskowata lub tłusta. Płatki kielicha krótkie, jasno owłosione, u podstawy przeważnie zielone i szerokie. Zagłębienie szypułkowe średnio szerokie do szerokiego, szypułka krótka

Miąższ zielonkawo-biały, o średnio drobnej do nieco gruboziarnistej strukturze, tylko umiarkowanie soczysty, po przechowywaniu stosunkowo suchy, łagodnie słodkawy, całkowicie pozbawiony kwasowości, o jedynie delikatnym aromacie.

Drzewo

Odmiana ta charakteryzuje się silnym wzrostem; tworzy duże, przeważnie wysoko kuliste, średnio gęsto rozgałęzione korony, nieco zwisające na zewnątrz. Jest mało podatna na parcha, raka i mączniaka. Jako odmiana triploidalna nawet w podeszłym wieku wydaje wystarczająco duże owoce, jest jednak słabym zapylaczem dla innych odmian. Jej silne pędy roczne mają szaro-czerwonawy odcień.

Odmiany podobne

Doppelter Härtling, Sonnenwirtsapfel, Baldwin, Rheinischer Winterrambur, (Flandrischer Rambur)

Przydatność do uprawy

Podsumowując, „Bresüthe” jest odporną odmianą jabłoni sadowych. Wraz z zanikiem produkcji syropu jabłkowego w Nadrenii odmiana ta – podobnie jak większość odmian jabłek stołowych – straciła jednak dziś w znacznym stopniu swoje znaczenie uprawowe. Tam, gdzie drzewa nadal rosną, ich owoce są zazwyczaj przetwarzane w tłoczniach soku jabłkowego.

#hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy #ogrodnictwo

https://obstsortenerhalt.de/node/284

Bremerling

Opis

Kiedy od kwietnia jabłoń „Österreichischer Brünnerling” zaczyna kwitnąć i pojawiają się jasnoróżowe kwiaty, można już z niecierpliwością czekać na owoce w kolorze od czerwonego do zielono-czerwonego. Od października nadchodzi odpowiedni moment i można przystąpić do zbiorów. Owoce tej odmiany są po prostu niepowtarzalne.

Aby uzyskać obfite zbiory, jabłoń „Österreichischer Brünnerling” powinna rosnąć w miejscu nasłonecznionym lub półcienistym, na przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie ogrodowej. W optymalnych warunkach Malus domestica „Österreichischer Brünnerling” rośnie pionowo i rozłożysto, osiągając wysokość do 8 m oraz szerokość około 6 m.

Owoce doskonale nadają się do wypieków, ale można z nich również przygotować pyszne soki owocowe.

Kiedy od kwietnia jabłoń „Österreichischer Brünnerling” zaczyna kwitnąć i pojawiają się jasnoróżowe kwiaty, można już cieszyć się na czerwone lub zielono-czerwone owoce. Od października nadchodzi czas zbiorów. Owoce są po prostu niepowtarzalne.

Aby uzyskać obfite zbiory, jabłoń „Österreichischer Brünnerling” powinna rosnąć w miejscu nasłonecznionym lub półcienistym, na przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie ogrodowej. W optymalnych warunkach Malus domestica „Österreichischer Brünnerling” rośnie pionowo i rozłożysto, osiągając wysokość do 8 m oraz szerokość około 6 m.

Owoce doskonale nadają się do wypieków, ale można z nich również przygotować pyszne soki owocowe.

Owoce

Od października można zbierać owoce odmiany jabłoni „Österreichischer Brünnerling”. Mają one barwę od czerwonej do zielono-czerwonej.

Owoce

Od października można zbierać owoce jabłoni odmiany „Österreichischer Brünnerling”. Mają one barwę od czerwonej do zielono-czerwonej.

Stanowisko

Optymalne stanowisko dla jabłoni odmiany „Österreichischer Brünnerling” powinno być nasłonecznione lub półcieniste.

Stanowisko

Optymalne stanowisko dla jabłoni „Österreichischer Brünnerling” powinno być nasłonecznione lub półcieniste.

Gleba

Roślinę tę należy sadzić w przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie.

https://www.floragard.de/de-de/pflanzeninfothek/pflanze/obst/apfel-oesterreichischer-bruennerling

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #austria #szwajcaria

nazwa botaniczna: Malus Bremer Doodapfel

nazwa niemiecka: jabłoń Bremer Doodapfel

Pochodzenie: bardzo stara odmiana z okolic Bremy

Wzrost: szczepiona na półpniu o wysokości 120 cm, silny wzrost

Owoc: duży, płaski do wysoko okrągłego, bardzo delikatny, soczysty miąższ, żółto-zielona skórka, po stronie nasłonecznionej z czerwonawym zabarwieniem

Smak / aromat: delikatnie korzenny, słodki smak

Zastosowanie: dobre jabłko stołowe, do spożycia na surowo, na kompot, mus, sok

Dojrzałość spożywcza: grudzień – marzec, jabłko dobrze przechowujące się

Wymagania glebowe: głęboka, próchnicza gleba, lekko gliniasta, niezbyt kwaśna

Stanowisko: półcieniste do słonecznego, jako pojedyncza roślina lub w grupie na sadzie

Odmiany zapylające: Landsberger Renette, Ontario, James Grieve, Idared

Skółka i zródlo https://www.pflanz-es.de/de/obstgehoelze/Obstbaeume/malus-bremer-doodapfel-apfelbaum-bremer-doodapfel.html

#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy