#kosmos

W poniedzialek Rosjanom juz sie znudzila wojna, podboje, wyzwalanie i zwalczanie nazizmu - teraz maja sie bac meteorytow:

* Asteroida 2024 YR4: dlaczego zderzenie z Księżycem zniszczy satelity Ziemi

Asteroida 2024 YR4 o średnicy 60 metrów może uderzyć w Księżyc w 2032 roku. Zderzenie spowoduje wyrzucenie odłamków, które będą stanowić zagrożenie dla sztucznych satelitów Ziemi.

* Spotkanie generałów z Hegsethem w Quantico: czy możliwy jest przewrót w armii USA?

* Historyk Daria Mitina: Dla Izraela granice z 1967 roku nie istnieją, Palestyna została zniszczona

* Przełom nuklearny: Rosja przygotowuje świat na nową technologiczną rzeczywistość

* Stany Zjednoczone przygotowują się do uderzenia w europejski przemysł farmaceutyczny

Asteroida 2024 YR4: dlaczego zderzenie z Księżycem zniszczy satelity Ziemi



Planeta doczekała się – ludzkość przygotowuje się do wybuchu jądrowego przeciwko asteroidzie. Pamiętacie film „Armageddon” z odległego 1998 roku, w którym fragmenty meteorytu spadają na Stany Zjednoczone przy okrzykach „Saddam Hussein nas zaatakował!”, młody Bruce Willis, rosyjski kosmonauta w uszance, naprawiający wszystko uderzeniami klucza, miłość przy akompaniamencie Aerosmith?



Tylko Bruce Willis odchodzi od nas z powodu otępienia czołowo-skroniowego, więc atak na niebiański kamień będzie musiała przeprowadzić NASA, Roskosmos i chińska CNSA. O ile oczywiście do tego dojdzie — i supermocarstwa uzgodnią salwę nuklearną.

W grudniu 2032 roku asteroida 2024 YR4 o średnicy wielopiętrowego budynku (60 metrów) może uderzyć w Księżyc. Prędkość – 17 kilometrów na sekundę, energia uderzenia – setki megaton.



Ale Księżyc nie pęknie ani nie przesunie się — widział już niejedno. Będzie tylko oślepiający błysk i nowy kilometrowy krater.



Jednak konsekwencje dla Ziemi będą bardzo poważne — z przyczyn pośrednich.

Księżyc nie ma atmosfery, więc wszystko, co wyrzuci uderzenie: pył, kamienie, odłamki — poleci w kosmos. Część tego rozsypu trafi na orbitę Ziemi.



Dla ludzi na powierzchni będzie to piękny deszcz meteorów, który dopełni planetarne widowisko z uderzeniem w Księżyc.

Dla statków kosmicznych rozpocznie się katastrofa: miliardy cząstek poruszających się z prędkością hipersoniczną będą przez tygodnie „zamiatać” niskie i geostacjonarne orbity. Zagrożone będą GPS, GLONASS, Galileo, satelity wojskowe i internetowe oraz Międzynarodowa Stacja Kosmiczna.

Czy jest szansa na odchylenie asteroidy? Tak, ale poza książkami i filmami science fiction nigdy nie zostało to sprawdzone ani zastosowane.



Jak zauważa rosyjski astronom Leonid Elenin na swoim kanale Telegram, istnieją dwie opcje.

Kinetyczny impaktor (krążek), który uderza w asteroidę i zmienia jej orbitę. Metoda ta została już przetestowana podczas misji DART w 2022 roku. Jeśli jednak YR4 okaże się luźna, uderzenie może jedynie rozbić ją na fragmenty, z których część spadnie na Ziemię.



Wybuch jądrowy w pobliżu asteroidy. Potężny i skuteczny: promieniowanie odparowuje powierzchnię i odpycha ciało. Ale są pewne niuanse: potrzebny jest ciężki nośnik, decyzja „kto to zrobi” (wszyscy – nie można) i zakaz wybuchów jądrowych w kosmosie.



Istnieje również gorszy scenariusz: „na próżno się za to zabraliśmy” lub nieudana interwencja.

Jeśli asteroida przesunięta uderzeniem lub wybuchem przejdzie przez tak zwaną „grawitacyjną dziurkę od klucza”, może powrócić na kurs bezpośredniego zderzenia z Ziemią. Wtedy z pewnością uderzy w naszą planetę — silniej niż bolidy z Tunguski lub Czelabińska.



Wówczas, jak pokazały międzynarodowe ćwiczenia PDC-2025, wszystkim krajom pozostanie tylko dyskutować, „jak ratować ludność” — niestety, cała potęga Ziemi nie pozwala na razie zagwarantować „zestrzelenia” niebiańskich gości.

Tak, to prawda, planeta może zostać łatwo zniszczona przez kamień wielkości dzielnicy, których w naszym Układzie Słonecznym jest mnóstwo.



Obecnie nie można obserwować YR4: jest on „ukryty” blisko Słońca. Werdykt, czy asteroida uderzy w Księżyc, ludzkość otrzyma dopiero w 2028 roku.



A jeśli odpowiedź będzie brzmiała „tak, uderzy” — władze i naukowcy będą mieli tylko kilka lat na podjęcie decyzji:

albo planeta będzie oglądać rzadkie kosmiczne widowisko,

albo ludzkość zaryzykuje i spróbuje uderzyć w gościa „bombu atomową”.

#pravda #kosmos #ksiezyc #rosja #wojna

Kwintet Stephana – niezwykła grupa galaktyk widoczna w gwiazdozbiorze Pegaza. Na zdjęciu dostrzegamy pięć galaktyk, z których cztery (NGC 7317, NGC 7318A, NGC 7318B oraz NGC 7319 - to te żółte), odległe od nas o około 290 milionów lat świetlnych, są wzajemnie powiązane grawitacyjnie i oddziałują na siebie. Piąta, NGC 7320 (niebieska), leży znacznie bliżej – w odległości zaledwie 40 milionów lat świetlnych – i jest jedynie „intruzem” w tym układzie, widocznym na pierwszym planie.

#astronomia #kosmos #ciekawostki

Zbliżenie na chmury Jowisza uchwycone przez sondę Juno pod koniec 2021 roku. Widoczne charakterystyczne owalne formacje to układy wysokiego ciśnienia, które mogą rozciągać się na ponad 1000 kilometrów i utrzymywać się przez wiele lat. Największym takim układem na Jowiszu jest Wielka Czerwona Plama (niewidoczna na tym zdjęciu), trwająca co najmniej od kilkuset lat.

#kosmos #astronomia #ciekawostki #nauka

Słońce ostatnio mocno "pryka". Niestety może puszczać wiatry jeszcze bardziej i może to trwać bardzo długo. Na razie czytamy o spadających satelitach Muska ale może być jeszcze gorzej. #kosmos #nauka #ciekawostki #astronomia

Zdjęcie Japeta wykonane przez sondę Cassini

Japet (Iapetus, Saturn VIII) to trzeci co do wielkości księżyc Saturna i jednocześnie najdalszy spośród dużych lodowych księżyców planety. Odkryty został w 1671 roku przez Giovanniego Cassiniego. Jego jasność obserwowalna waha się w granicach 10,2–11,9 magnitudo.

Charakterystyczną cechą Japeta jest niezwykły kontrast pomiędzy dwiema półkulami. Półkula przednia (skierowana w stronę ruchu księżyca wokół planety) jest bardzo ciemna, z czerwonawym odcieniem i pochłania więcej promieniowania. Półkula tylna (ciągnąca się za Japetem w ruchu orbitalnym) oraz obszary biegunowe są z kolei jasne, pokryte lodem i odbijające dużą część światła słonecznego.
#kosmos #astronomia #ciekawostki #nauka

NGC 1365 galaktyka spiralna znajdująca się w odległości około 56 milionów lat świetlnych w gwiazdozbiorze Pieca. Została odkryta 2 września 1826 roku przez szkockiego astronoma Jamesa Dunlopa. Jej jasność obserwowana wynosi około 10,3 magnitudo.

#kosmos #astronomia #ciekawostki

Na zdjęciu widoczna jest galaktyka spiralna Messier 88 (M88, NGC 4501) z gwiazdozbioru Warkocza Bereniki. Obiekt ten należy do Gromady w Pannie i znajduje się w odległości około 60 milionów lat świetlnych od Ziemi. Galaktyka ma imponującą średnicę szacowaną na około 130 tysięcy lat świetlnych. Jej jasność obserwowana wynosi, w zależności od źródła, od 9,6 do około 10,4 magnitudo.

#kosmos #astronomia #ciekawostki

Kallisto sfotografowana przez sondę Galileo w 2001 roku (24 lata temu!)

Kallisto (Jowisz IV) – drugi co do wielkości księżyc Jowisza i trzeci pod względem rozmiaru w całym Układzie Słonecznym. Jest najbardziej oddalonym z czterech księżyców galileuszowych. Kallisto ma średnicę tylko o około 1% mniejszą od Merkurego, ale jest od niego trzykrotnie lżejsza. Obraca się synchronicznie, przez co zawsze zwrócona jest do planety tą samą stroną. Jej jasność wynosi około 5,65 magnitudo.

#astronomia #kosmos #ciekawostki

Na fotografii wykonanej w 2011 roku przez sondę Cassini widzimy Enceladusa, którego powierzchnia w dużej mierze rozświetlona jest nie przez Słońce, lecz przez odbite światło Saturna. Zazwyczaj śnieżnobiały księżyc zyskuje tu złotawe odcienie, przypominające barwy wierzchołków saturnowych chmur. Oświetlenie pada głównie z lewej strony, przez co labirynt wzgórz rzuca wyraźne cienie na prawo od środka kadru. Tuż poniżej centrum dostrzec można potężny, kilometrowej głębokości kanion Labtayt Sulci. Jedynie wąski, jasny sierp po prawej stronie pozostaje bezpośrednio oświetlony promieniami Słońca.

#kosmos #astronomia #ciekawostki #nauka

Obłoki Magellana uchwycone nad chilijską pustynią Atacama Po prawej stronie rozpościera się Wielki Obłok Magellana o jasności około 0,9 mag, a nieco niżej i bardziej na lewo widoczny jest Mały Obłok Magellana, świecący słabiej, około 2,7 mag. Te galaktyki satelitarne znajdują się odpowiednio w odległości około 163 tysięcy i 200 tysięcy lat świetlnych od Ziemi.

Źródło obrazu i prawa autorskie: Felipe Mac Auliffe López

#astronomia #astrofotografia #kosmos #ciekawostki

To jest Andromeda na miarę naszych możliwości...

Kilka miesięcy temu odezwała się do mnie pewna pani, której marzeniem było zobaczenie galaktyki Andromedy przez teleskop. Jako, że wtedy nie było sezonu na ten obiekt to powiedziałem, żeby odezwać się późnym latem/jesienią. No i patrząc wczoraj na pogodę i zapowiadającą się bezksiężycową noc przypomniałem sobie o tym.

Umówiliśmy się i pojechaliśmy ze sprzętem w ciemne miejsce. Oglądaliśmy nie tylko Andromedę, ale również inne obiekty głębokiego nieba oraz Saturna. Oprócz obserwacji przez teleskop udało się zobaczyć kilka meteorów. Na pamiątkę postanowiliśmy zrobić zdjęcia telefonem przez okular teleskopu. Mimo silnego wiatru coś tam wyszło i udało się zrobić w miarę udaną pamiątkę :grinning:

Nie pytałem jaki to telefon, ale zdjęcia to 30 sekund naświetlania w 20mm kitowym okularze. Teleskop oczywiście SW150/750

#astronomia #kosmos

Zdjęcie przedstawia dwie galaktyki spiralne znajdujące się w gwiazdozbiorze Sekstantu, oddalone od Ziemi o około 70 milionów lat świetlnych. Po lewej widoczna jest NGC 3169, a po prawej NGC 3166. Galaktyki dzieli odległość zaledwie około 50 000 lat świetlnych, przez co silnie oddziałują na siebie grawitacyjnie. Zniekształcone ramiona spiralne są wyraźnym śladem tej kosmicznej interakcji i wskazują, że w dalekiej przyszłości obiekty te mogą połączyć się w jedną galaktykę lub wymieniać między sobą gwiazdy. Obserwowana wielkość gwiazdowa tych galaktyk to ok 10,5

#astronomia #kosmos #ciekawostki #nauka

Na fotografii widoczna jest Droga Mleczna rozciągająca się nad piramidą Kukulkana (hiszp. El Castillo) w Chichén Itzá. Centralnie nad budowlą świeci jasna plama – to planeta Jowisz. Piramida Kukulkana to mezoamerykańska piramida schodkowa wzniesiona przez Majów pomiędzy IX a XII wiekiem n.e. ku czci boga Kukulkana. Ma 30 metrów wysokości i 55 metrów długości u podstawy, stanowiąc monumentalne centrum starożytnego miasta Majów.

Zdjecie wykonane w 2019 przez Robert Fedez

#astronomia #kosmos #ciekawostki #nauka #historia

Pan Profesor tłumaczy czasoprzestrzeń

https://m.youtube.com/watch?v=3x4QEEJdcfA

#nauka #kosmos #ciekawostki

Piękne zdjecie M31 od Abdullah Al-Harbi.

#astronomia #astrofotografia #kosmos

Galaktyka spiralna NGC 2841 w Wielkiej Niedźwiedzicy leży około 46 milionów lat świetlnych od Ziemi i ma średnicę ponad 150 tysięcy lat świetlnych, czyli więcej niż Droga Mleczna. Jej jasność obserwowalna to około 9,2 magnitudo.

Źródło i prawa autorskie: Detlef Hartmann

#kosmos #astronomia #nauka #ciekawostki

NGC 2442 (również NGC 2443 lub PGC 21373) – zniekształcona galaktyka spiralna z poprzeczką (SAB(s)bc), położona w gwiazdozbiorze Ryby Latającej w odległości ok. 50 mln lat świetlnych. Jej jasność widoma wynosi ok. 10,4 mag (w paśmie V) i 11,2 mag (w paśmie B). Odkrył ją 23 grudnia 1834 roku John Herschel. Galaktyka została skatalogowana w NGC pod dwoma numerami, gdyż początkowo sądzono, że tworzą ją dwa osobne obiekty typu „mgławicowego” rozdzielone gwiazdą: NGC 2442 odpowiada części południowo-zachodniej, a NGC 2443 – północno-wschodniej.

Ma bardzo nierówne ramiona, a przyczyna takiego kształtu pozostaje niejasna – ewentualne oddziaływanie grawitacyjne innej galaktyki nie zostało dotąd potwierdzone.

Źródło i prawa autorskie: Nicolas Rolland, Martin Pugh

#kosmos #astronomia #ciekawostki #nauka

Niechcący mi sie z kropel kawy zrobiła wielka niedźwiedzica.

#gownowpis #astronomia #kosmos #kawa

Jasne gwiazdy z charakterystycznymi „kolcami” widoczne na tym zdjęciu z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a to gwiazdy pierwszego planu, znajdujące się w północnym gwiazdozbiorze Perseusza, wciąż wewnątrz naszej Drogi Mlecznej. Głównym obiektem fotografii jest jednak UGC 2885 – olbrzymia galaktyka spiralna oddalona o około 232 miliony lat świetlnych. Jej rozmiar sięga około 800 tysięcy lat świetlnych, a liczba gwiazd jest blisko dziesięciokrotnie większa niż w Drodze Mlecznej. Galaktyka ma jasność obserwowaną około 13,5 magnitudo. Badania UGC 2885, prowadzone m.in. przez astronom Verę Rubin, były pionierskie w analizie rotacji galaktyk spiralnych. To właśnie jej prace jako pierwsze dostarczyły przekonujących dowodów na istnienie wszechobecnej ciemnej materii we Wszechświecie.

#kosmos #nauka #astronomia #ciekawostki

Voyager 2 był trzecią sondą NASA, która badała Saturna z bliska. To zdjęcie Saturna zostało stworzone z obrazów wykonanych przez Voyagera 2, 4 sierpnia 1981 roku, z odległości 13 milionów mil (21 milionów kilometrów). Trzy lodowe księżyce Saturna są wyraźnie widoczne po lewej stronie planety. Są to, w kolejności odległości od Saturna: Tetyda, Dione i Rea. Cień Tetydy pojawia się na południowej półkuli Saturna.

#kosmos #astronomia #ciekawostki #nauka