Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

#ciekawostinwestycyjne

Osobistość

w Dyskusje

35piorunów

Czy wiesz, że...

... istnieje fundusz inwestycyjny, który w swoich inwestycjach kieruje się - poza analizą fundamentalną - również dobrem ludzkości?

Humankind US Stock ETF to fundusz, który został założony w 2021 roku. Inwestuje on wyłącznie w amerykańskie papiery wartościowe, głównie w spółki, które promują zdrowsze, bezpieczniejsze i dłuższe życie. W swoich wyborach, oprócz klasycznej analizy fundamentalnej, opiera się na analizie pozytywnych i negatywnych wpływów danej firmy na społeczeństwo. W jaki sposób? Badany jest między innymi wpływ działalności spółki na inwestorów, konsumentów, pracowników i obywateli, a następnie przedstawiany jest on w formie indeksu, który determinuje możliwość/brak możliwości zainwestowania w daną spółkę. Dla przykładu, ETF Humankind nigdy nie zainwestuje w firmę produkującą papierosy, gdyż o ile może ona okazać się zyskowna dla pojedynczego inwestora, który ulokuje swoje pieniądze w akcjach takiej firmy, to dla ogółu społeczeństwa inwestycja taka byłaby szkodliwa.

W Humankind wierzymy, że pieniądze mają moc, a zatem ci, którzy je inwestują, ponoszą odpowiedzialność za to, jak ich inwestycje wpływają na ludzkość!

Jak to wygląda jednak od strony finansowej? *Od debiutu giełdowego, HumanKind US Stock ETF przyniósł zwrot na poziomie 6,9%. W analogicznym okresie, S&P500 przyniosło zwrot na poziomie 0,3%.** Fundusz zarządza obecnie kwotą 130 milionów dolarów, a jego największymi pozycjami są Microsoft, Procter&Gamble, Alphabet i Apple.

*  - należy jednak pamiętać, że jest to tak krótki okres, że ich lepszy wynik finansowy mógł być dziełem zupełnego przypadku. I dopiero przyszłość przyniesie wiele odpowiedzi na temat zasadności wiązania analizy fundamentalnej z analizą wpływu społecznego.

Pokaż więcej komentarzy (6)

Osobistość

w Dyskusje

231piorunów

Czy wiesz, że...

... jak hojny nie będziesz, ludzie i tak wystawią rękę po więcej?

Hershey to miasto założone na początku XX wieku przez Miltona Hersheya, amerykańskiego przedsiębiorcę, którego firma, The Hershey Company, do dziś jest jednym z największych producentów czekolady na świecie. Plany Miltona zakładały stworzenie „idealnego amerykańskiego miasteczka w sielskim, naturalnym otoczeniu, gdzie zdrowi, praworządni i dobrze opłacani pracownicy mieszkają w bezpiecznych, szczęśliwych domach”.

W istocie – Milton Hershey czynił wszystko co w jego mocy, by plany te zrealizować. Mężczyzna postarał się, aby wszystkie domy w założonym przez niego mieście wyposażone były w nowoczesne udogodnienia, takie jak (pamiętajcie, że mówimy o początkowych latach XX wieku): elektryczność, wewnętrzne instalacje sanitarne czy centralne ogrzewanie. Do tego mieszkańcy Hershey mogli liczyć na darmową komunikację miejską, bezpłatną szkołę podstawową i zawodową, oraz… lokalny park rozrywki z licznymi atrakcjami! A to nie wszystko, bowiem w Hershey mogliśmy znaleźć także liczne pola golfowe, zoo czy hotel. I wszystko to wybudowane za pieniądze Miltona Hersheya, celem podniesienia komfortu życia pracowników swojej fabryki.

Nawet wówczas, gdy Stany Zjednoczone mierzyły się z Wielkim Kryzysem, Milton nie ustawał w swoich wysiłkach, by mieszkańcy jego miasta przeszli przez kryzys suchą stopą. W momencie, gdy inne fabryczne miasta na terenie Stanów Zjednoczonych upadały, Milton wciąż utrzymywał zatrudnienie na tym samym poziomie! Nawet wówczas, gdy fabryka mierzyła się ze zmniejszoną ilością zamówień, Hershey wolał znaleźć pracownikom jakieś poboczne zajęcie, niż ich zwolnić. Tak też przez długi czas wielu pracowników fabryki było wysłanych „w miasto”, celem dokonywania prac związanych z polepszeniem jakości życia w Hershey.

Pewnie pomyśleliście, że ten Milton Hershey był naprawdę w porządku gościem i z pewnością jego pracownicy musieli go uwielbiać. I tak, i nie. Z jednej strony pracownicy The Hershey Company zdawali sobie sprawę, że ich życie jest znacznie lepsze, niż pracowników innych fabryk. Z drugiej – jak to mawiają: „daj palec – wezmą rękę”. Nie inaczej było w tym przypadku. W końcu to, że żyje się całkiem dobrze, nie oznacza, że nie może żyć się jeszcze lepiej.

Z tego założenia wyszli pracownicy fabryki czekolady, zakładając związek zawodowy i ogłaszając strajk, celem uzyskania podwyżek płac. Te w rzeczywistości nastąpiły, wraz ze zwolnieniem organizatorów strajku. Sytuacja ta poskutkowała kolejnym strajkiem, jednym z najgłupszych strajków w historii. Otóż nie dość, że strajk ten nie został uzgodniony ze wszystkimi pracownikami fabryki (duża część z nich normalnie przyszła do pracy i chciała pracować), to na dodatek był zupełnie nieprzemyślany.

Otóż fabryka The Hershey Company specjalizowała się w produkcji mlecznej czekolady, do której potrzebowała olbrzymich ilości mleka. Jako że strajk był spontaniczny i zupełnie nieprzemyślany, nikt ze strajkujących nie miał pomysłu co z tym mlekiem zrobić. Tak więc mleko to po prostu stało i się psuło. Nikt też o strajku nie poinformował lokalnych farmerów, którzy nagle stracili miejsce zbytu dla swojego mleka, tj. stracili źródło zarobku. To wydarzenie przelało falę goryczy i poskutkowało spontanicznymi zamieszkami. Lokalni farmerzy, wspierani przez pracowników fabryki, którzy byli przeciwni strajkowi, wtargnęli do fabryki i okrutnie zlali strajkujących, tym samym kończąc ich strajk. Warto nadmienić, że przemoc fizyczna została użyta w sposób jak najbardziej upokarzający. Farmerzy bili strajkujących tak, jakby ci byli ich niesfornymi dziećmi, często przy tym werbalnie ich wyzywając od najgorszych leni.

W efekcie tych wydarzeń, pierwszy związek zawodowy w The Hershey Company został rozwiązany, zaś sam Milton Hershey podupadł na zdrowiu. Ludzie z jego najbliższego otoczenia mieli przyznawać, że wydarzenia te bardzo wpłynęły na zdrowie i samopoczucie mężczyzny, który miał uznać, że poniósł porażkę w próbie utworzenia „idealnego amerykańskiego miasteczka”. I choć do końca swojego życia przeznaczał on swój prywatny majątek na poprawę jakości życia w mieście, atmosfera panująca w Hershey już nigdy nie miała być taka sama…

Koneser5piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne Ah Ci biedni filantropi tak bardzo chcieli żeby ich pracownikom żyło się dobrze ale ci wredni lewaccy pracownicy wszystko zepsuli 😒

Hershey dokładał do biznesu przez całe swoje życie. Pewnie dlatego umarł w 1945 roku z majątkiem 60 mln dolarów (około 1 mld dzisiaj, uwzględniając inflacje).

Przecież nawet stworzył dla nich miasto w którym miał monopol na wszystko 😒 Naprawde Ci niewdzięczni pracownicy nie wiedzieli że jak jedna osoba osiągnie monopol na wszystko to sprawi że wszystko będzie super tanie i świetne :smiley:

Pokaż więcej komentarzy (56)

Osobistość

w Dyskusje

38piorunów

Czy wiesz, że...

... to, że ktoś reklamuje się jako „eko”, wcale nie oznacza, że jest „eko”?

Jeszcze dekadę temu środowisko polityczne w Polsce podzielone było na ludzi wierzących i nie wierzących w globalne ocieplenie spowodowane działalnością człowieka. Dziś temat ten raczej nie podlega dyskusji, i oprócz kilku kontrowersyjnych postaci, większość sceny politycznej pogodziła się z myślą, że globalne ocieplenie faktycznie występuje i że jest realnym problemem, z którym trzeba walczyć. Stąd też tak duża moda na „zieloną” energię. Musimy jednak pamiętać, że wszędzie tam, gdzie pojawiają się pieniądze, pojawiają się też oszuści. Dziś – ku przestrodze – o jednym z największych przekrętów związany z zieloną energią w Stanach Zjednoczonych.

Mantira Corporation reklamowała się jako innowacyjna firma, inwestująca w ekologiczne rozwiązania takie jak elektrownie przetwarzające odpady na energię czy zielony zamiennik węgla – „biochar”. Oprócz tego szczyciła się budową nowoczesnego społeczeństwa wiejskiego, które miało być ujemne węglowo. Problem w tym, że wszystko to było kłamstwem. Jednak na tyle dobrym kłamstwem, że nabrali się na nie nie tylko zwykli obywatele, ale i amerykańskie elity. Bowiem zaledwie dwa miesiące przed ujawnieniem całego przekrętu, założyciele Mantiry zostali zaprezentowani przez byłego prezydenta Billa Clintona podczas ceremonii Clinton Global Initiative jako osoby zaangażowanie w pomoc w łagodzeniu globalnego ocieplenia.

Jednak jakby jej nie reklamowali politycy, to Mantira Corporation dalej była zwykłą piramidą finansową, która nie zajmowała się niczym więcej, niż poborem pieniędzy od inwestorów. W tym celu jej założyciele stworzyli łącznie 55 spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, pomiędzy którymi przenosili środki, tak żeby pozornie wykazać jakiś ruch w raportach finansowych. Na szczęście nie udało im się przechytrzyć całego systemu finansowego Stanów Zjednoczonych i wylądowali oni tam, gdzie ich miejsce, czyli na ławie oskarżonych.

W ciągu czterech lat swojej działalności, Mantira Corporation oszukała ludzi na 55 milionów dolarów. Sędzia prowadzący sprawę oszustwa nie gryzł się w język i powiedział, że jej założyciele „świadomie i bezwstydnie przeprowadzili oszustwo”. Dodał, że Mantira Corporation „nie była niczym więcej niż iluzją”. W 2019 roku zapadły wyroki w tej sprawie. Amanda Knorr została pozbawiona wolności na 30 miesięcy, zaś jej partner Troy Wragg na 22 lata. Zanim jednak podniosą się głosy o niesprawiedliwości takiej dysproporcji w wyrokach, dodam, że Troy Wragg był na tyle bystrym oszustem, że oczekując na wyrok w sprawie Mantiry, zaangażował się w kolejne oszustwo, co przełożyło się na długość jego kary.

Pokaż więcej komentarzy (2)

Osobistość

w Dyskusje

48piorunów

Czy wiesz, że...

... historia butelkowanej wody sięga aż XVI wieku?

Malvern Water to naturalna woda źródlana, wydobywana ze Wzgórz Malvern, usytuowanych w Anglii. Wzgórza te, zbudowane z granitu i skał wapiennych, pokryte są szczelinami, które podczas deszczu wypełniają się wodą, która z kolei powoli przenika przez nie, nieśpiesznie docierając aż do źródeł. Źródła zaś uwalniają średnio około 60 litrów wody na minutę i, od momentu ich odkrycia, nie zanotowano nigdy, aby przepływ wody ustał chociażby na chwilę.

Pierwsze zapisy na temat butelkowania wody Malvern pochodzą już z 1622 roku. Wówczas wodzie tej przypisywano właściwości lecznicze, które sprawiły ze Wzgórza Malvern szybko stały sławne, co przyczyniło się do dynamicznego rozwoju regionu: z kilku słabo rozwiniętych wiosek do ruchliwego miasta z mnóstwem hoteli z okresu wiktoriańskiego i edwardiańskiego. Wśród wielbicieli wody Malvern nie brakowało osób znamienitych - królowa Elżbieta I miała publicznie pić wodę ze źródła już w XVI wieku, zaś Królowa Victoria piła wyłącznie tę wodę.

Do połowy XIX wieku butelkowaniem wody zajmowały się jednie lokalne, małe przedsiębiorstwa. Dopiero w 1850 roku rozpoczęła się masowa produkcja butelkowanej wody „Malvern Soda” przez korporację Schweppes. Produkcja ta zakończyła się w 2010 roku.

Obecnie, jedyną firmą zajmującą się butelkowaniem wody Malvern na skale przemysłową jest lokalne przedsiębiorstwo Hollywell Spring Water, które butelkuje dziennie około 1000 litrów wody. Wodę tę można nabyć w Wielkiej Brytanii w cenie 2,5 funta za 750 ml.

Pokaż więcej komentarzy (3)

Osobistość

w Dyskusje

131piorunów

Czy wiesz, że...

... istnieje strona internetowa umożliwiająca wynajęcie płatnego mordercy?

W 2005 roku Bob Innes nabył adres URL www.rentahitman.com, co można luźno przetłumaczyć na „www.wynajmijpłatnegomordercę.com”. Początkowo Innes planował założyć firmę technologiczną o takiej nazwie, lecz koniec końców - nigdy nie zrealizował on swoich planów. Mimo to, mężczyzna zdecydował się zatrzymać adres URL, licząc, że kiedyś będzie mógł go odsprzedać za znaczącą kwotę.

Jakież było zaskoczenie mężczyzny, kiedy po trzech latach sprawdził skrzynkę mailową powiązaną z adresem witryny. Otóż odnalazł on tam około 300 maili od osób zainteresowanych wynajęciem płatnego mordercy. Początkowo żadnej z tych próśb nie potraktował poważnie. Wszystko zmieniło się jednak w 2010 roku, kiedy otrzymał maila od kobiety z Kanady. Wiadomość zawierała wiele szczegółowych informacji na temat życia i rutyn dnia osób przewidzianych do usunięcia. Zaniepokojony Bob zgłosił sprawę na policję, która dokładnie ją zbadała i skazała kobietę za planowanie morderstwa najbliższych na karę pozbawienia wolności.

W obliczu takiego wydarzenia, Bob Innes zdecydował się przekształcić swoją stronę internetową w serwis dla płatnych morderców, tj. portal na którym można zlecić morderstwo lub też złożyć swoje CV „płatnego mordercy”. Chyba nikt nie jest na tyle głupi, by skorzystać z tego portalu, prawda?

Otóż… nie. W 2018 roku niejaki Devon Fauber posłużył się stroną, by zlecić zabójstwo swojej byłej dziewczyny i jej rodziców. Dziś odsiaduje on wyrok 10 lat pozbawienia wolności. W 2020 roku, Wendy Wein zdecydowała się skorzystać ze strony, chcąc zlecić morderstwo swojego byłego męża – również trafiła za kraty. Natomiast w kwietniu bieżącego roku, FBI aresztowało 21-latka z wojskowym przeszkoleniem, który przesłał swoje CV na stronę i zgodził się dokonać morderstwa za kwotę 5 tysięcy dolarów. Teraz grozi mu do 10 lat pozbawienia wolności. A to tylko jedne z najbardziej medialnych zleceń. Autor strony informuję, że miesięcznie otrzymuję on około 10 próśb o dokonanie morderstwa…

Fanatyk6piorunów

Posłowie na służbowym sprzęcie w sejmie, mając wokół kamery łapani byli na oglądaniu porno (w różnych krajach).
Ludzie ogółem (nie tylko politycy) kłamią w żywe oczy, kradną w biały dzień itp itd.
Dlaczego więc mordercy i zleceniodawcy morderstw mieliby nie być tak głupi?
Ja wiem, że filmy i seriale utrwaliły obraz genialnego, seryjnego mordercy, ale choćby Dahmer pokazał, że taki morderca to może być głupek, tylko mieszka w okolicy gdzie go nikt nie podejrzewa. I policja go olewa. A sami mordercy i zleceniodawcy są tak samo głupi jak inne grupy społeczne. To nie jest, że trzeba być geniuszem by zabić lub zlecić zabójstwo. Zaryzykowałbym, że wręcz przeciwnie...
Kto by się chwalił mordami?
PS szukam plastikowych beczek do piwnicy odpornych na kwas siarkowy. Ktoś, coś?

Pokaż więcej komentarzy (5)

Osobistość

w Dyskusje

79piorunów

Czy wiesz, że...

... nie ma takiej niegodziwości, której miliarder nie popełniłby celem zarobienia kilku dodatkowych dolarów?

O ile jestem w stanie zrozumieć podejście rosyjskiego społeczeństwa do postaci Putina i jego stylu rządzenia, o tyle zupełnie nie jestem w stanie zrozumieć jak dobrowolnie można pchać się w jego objęcia. Tym bardziej, jeżeli jest się miliarderem urodzonym i wychowanym w zachodniej cywilizacji. A wszystko to wyłącznie celem zarobienia kilku dodatkowych paru dolarów... Dziś mowa będzie o Travisie Kalanicku i krótkim romansie jego firmy z rynkiem rosyjskim.

Uber to międzynarodowa firma technologiczna, której siedziba znajduje się w San Francisco, w Kalifornii. Firma ta najbardziej znana jest z aplikacji mobilnej, która łączy pasażerów z kierowcami samochodów osobowych, dostarczając usługi transportu na żądanie. Przez lata funkcjonowania Uber stał się niezwykle popularną aplikacją w Stanach Zjednoczonych i Europie. Nigdy jednak nie osiągnął sukcesu w Rosji, gdzie pomimo usilnych starań zaistnienia, firma za każdym razem ponosiła porażkę.

Travis Kalanick, założyciel i ówczesny prezes Ubera, zdawał się być osobą, która nigdy nie zaakceptuje porażki, i w 2015 roku postanowił ponownie spróbować zawojować rosyjski rynek. Tym razem jednak w zupełnie skandaliczny i obrzydliwy sposób. Otóż... Travis postanowił wkupić się w łaski Putina. W tym celu zaczął on poszukiwać oligarchów będących w bliskiej relacji z Putinem, którzy otworzyliby mu do tej pory niedostępne dla niego drzwi. Ostatecznie znalazł on sojuszników w postaci Mikhaila Fridmana i Petra Avena, o których już pisałem w jednej z poprzednich ciekawostek. Mężczyźni ci zapoznali Travisa z lobbystą Władimirem Seninem (obecnie rosyjskim parlamentarzystą z ramienia proputinowskiej „Jednej Partii”), któremu amerykańska firma ostatecznie zapłaciła około 300 tysięcy dolarów łapówki na rzecz lobbowania na korzyść aplikacji Ubera.

Sprawa ta prawdopodobnie nigdy nie ujrzałaby światła dziennego, gdyby nie dziennikarze The Guardian, którzy dotarli do wewnętrznej korespondencji władz Ubera. Po ujawnieniu skandalu, rzecznik firmy, zapytany o komentarz, powiedział jedynie, że: „na pewno nie podejmowalibyśmy współpracy z panem Seninem ani innymi osobami takimi jak on w dzisiejszych czasach”. Zaś były już CEO Ubera, Travis Kalanick, miał jedynie powiedzieć, że on tak w ogóle to słabo się orientuje w historii Rosji i on w ogóle nie wiedział, że Putin i jego oligarchowie to tacy źli ludzie...

Fenomen7piorunów

Gdzie ta niegodziwość, bo nie czaję?
Że w krajach 3. świata trzeba mieć osobny fundusz na łapówki, bo inaczej nic nie zdziałasz?

Bardzo clickbaitowy nagłówek

Pokaż więcej komentarzy (4)

Osobistość

w Dyskusje

100piorunów

Czy wiesz, że...

... że istnieje mężczyzna, który kilkanaście razy zdobył główną nagrodę w loterii typu „totolotek”?

Stefan Mandel to rumuński ekonomista, który zdecydował się wykorzystać swoją pasję do matematyki do dość specyficznego celu, tj. do wygrywania loterii. I choć zabrzmi to niewiarygodnie, mężczyzna z sukcesem zrealizował swój plan na życie: Stefan bowiem wygrał co najmniej 14 głównych nagród w narodowych loteriach! Dziś opowiem wam o jeden z nich; o dniu, w którym Mandel przechytrzył amerykańską Virginia Lottery.

Stefan nieustannie analizował systemy loterii na całym świecie, starając się znaleźć sposób na zagwarantowanie sobie głównej wygranej. W 1992 roku, skupił on swoją uwagę na loterii z Virginii, ponieważ obliczył, że wymaga ona zakupienia najmniejszej ilości losów do pokrycia wszystkich dostępnych kombinacji cyfr. Co więcej, loteria ta umożliwiała drukowanie losów we własnym zakresie, co znacznie ułatwiało logistykę całego procederu.

Według jego obliczeń, zakup wszystkich dostępnych losów w loterii miał kosztować go 7,1 miliona dolarów. Całkiem dużo, prawda? Na jego szczęście w lutym 1992 roku, główna nagroda w loterii wynosiła więcej, bo aż 27 milionów dolarów!

Mandel zabrał się więc do pracy. Mężczyzna potrzebował około 30 komputerów i 12 drukarek laserowych do wygenerowania wszystkich potrzebnych losów w odpowiednim czasie. Mężczyzna później twierdził, że zużył na ten cel prawie 30 ton papieru! A to nie koniec – w końcu wszystkie wydrukowane losy musiał następnie zanieść do punktu loteryjnego i tam zeskanować (czego oczywiście nie zrobił sam, tylko przy pomocy zatrudnionych do tego ludzi). Przypominam, że mówimy tu o 7 milionach losów!

Pomimo drobnych komplikacji – niektóre z punktów obsługi Virginia Lottery niespodziewanie zamknęły się szybciej, niż planowo, co uniemożliwiło zeskanowanie pewnej puli losów - plan Mandela okazał się sukcesem. Stefan wygrał nie tylko główną nagrodę loterii, ale także liczne nagrody poboczne, które łącznie przekroczyły sumę miliona dolarów. I choć FBI zainteresowało się tą sprawą, to nie udało im się postawić mężczyźnie żadnych zarzutów. Okazało się, że jego działania mieściły się w granicach prawa i nie łamały żadnego z punktów regulaminu loterii. W odpowiedzi jednak na wygraną Mandela, Virginia Lottery wprowadziła szereg zmian w swoim regulaminie, aby uniemożliwić powtórzenie tej sytuacji w przyszłości.

Kosmonauta21piorunów

Te grafiki ai są strasznie ch⁎⁎⁎we, wszędzie tego teraz pełno i w ogóle mi się to nie podoba

Gruba ryba9piorunów

Lubię takie historie. Aż mi się przypomniała sytuacja z reklamą Pepsi i odrzutowcem.

Co do tej konkretnej opowieści: w Dużym Lotku, w kumulacji powyżej określonej sumy również opłaciłoby się zakupić losy ze wszystkimi możliwymi kombinacjami. "Jedynym" ryzykiem jest, że ktoś inny również trafi i wygrana się podzieli.

Pokaż więcej komentarzy (22)

Osobistość

w Dyskusje

23piorunów

Czy wiesz, że...

... w świecie innowacji technologicznych nie tyle sam pomysł jest kluczowy, co jego timing?

Choć zabrzmi to dość abstrakcyjnie, to korzenie internetu sięgają aż do czasów II Wojny Światowej. Dokładniej mówiąc: do myśli i idei Vannevara Busha, zaprezentowanych w środku XX wieku, zaraz po zakończeniu się globalnego konfliktu zbrojnego.

Vannevar Bush był amerykańskim inżynierem i naukowcem, który pełnił funkcję doradcy naukowego prezydenta Roosevelta podczas II wojny światowej. W 1945 roku Bush opublikował futurystyczny artykuł „Jak Możemy Myśleć” w magazynie „Atlantic Monthly”, w którym zaprezentował koncepcję Memexu.

Mężczyzna, który starał się być na bieżąco z nowymi odkryciami naukowymi, stale przerażał się tempem powstawania kolejnych prac i wynalazków. W swoim artykule wysnuł więc trochę życzeniową wizję biurka-biblioteki, które wyposażone miałoby być w rolki mikrofilmów działające w ten sam sposób co dzisiejsze hiperłącza.* Bush wyobrażał sobie Memexa jako urządzenie zdolne do skompresowania i przechowywania danych, jednocześnie umożliwiając dostęp do nich za pomocą sieci powiązań. O samym Memexie wypowiadał się jako o "powiększonym uzupełnieniu własnej pamięci".

Chociaż Memex, w takiej formie jaką opisał Bush, nigdy nie został zbudowany, jego koncepcja była zdumiewająco podobna do tego, co dziś znamy jako hipertekst, tj. system powiązań między różnymi elementami informacji, który stał się podstawą World Wide Web. Podobnie jak w Memexie, hipertekst pozwala na tworzenie i śledzenie ścieżek informacji poprzez powiązane dokumenty lub strony.

Kwestię nie zbudowania Memexu w formie opisanej przez Busha można zrzucić na ograniczenia technologiczne czasów w których żył. Historia ta pokazuje więc, że zbytnie wyprzedzenie swoich czasów może oznaczać, że nawet najbardziej przełomowe pomysły nie znajdą swojego miejsca na współczesnym rynku.

>Żaden Amerykanin nie miał większego wpływu na rozwój nauki i technologii niż Vannevar Bush
~ profesor Jerome Bert Wiesner.

* - dziś uważa się, że nie istnieje nawet jeden naukowiec, który znałby wszystkie potrzebne prawa fizyki do stworzenia najnowszego Iphone’a.

GURU5piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne Jak piszesz o nietrafionym timingu to mogłeś wspomnieć o Tesco i zakupach przez internet ale 10 lat temu. Wprowadzili to co dziś znamy jako choćby Glovo to oni mieli dawno temu. Można też było zadzwonić/zamówić przez internet i spokojnie odebrać gotowy koszyk zakupów wracając z pracy, zapłacić i pójść sobie w mniej niż 2minuty w sklepie.

Pokaż więcej komentarzy (7)

Osobistość

w Dyskusje

58piorunów

Czy wiesz, że...

... stosowanie nieuczciwych praktyk marketingowych może kosztować nawet 3 miliardy dolarów?

GlaxoSmithKline to międzynarodowa korporacja farmaceutyczna, która jest jednym z największych na świecie przedsiębiorstw zajmujących się produkcją innowacyjnych leków i szczepionek. Dzięki swojej działalności, GSK ma kluczowe znaczenie dla globalnego zdrowia publicznego, dostarczając produkty i terapie, które pomagają w walce z różnymi chorobami, od przeziębienia po poważne schorzenia, takie jak HIV czy astma.

Jednakże na początku drugiej dekady obecnego wieku nad firmą GlaxoSmithKline zebrały się czarne chmury. Wszystko przez śledztwo dotyczące stosowania przez firmę nielegalnych praktyk marketingowych. Wynikiem tego śledztwa, była ugoda, w której GSK zgodziła się zapłacić rekordowe 3 miliardy dolarów grzywny za stosowanie nielegalnych praktyk marketingowych! Jakich to niegodziwości marketingowych dopuściła się firma?

Otóż pierwszą z nich były tzw. reklamy „off-label”. Każdy lek przed wprowadzeniem na rynek musi zostać zaakceptowany przez odpowiednią agencję rządową i w odpowiednim celu. Marketing „off-label”, to sytuacja w której reklamuje się lek jako remedium na coś innego, niż to na co uzyskaliśmy zezwolenie. „Off-label” obejmuje również reklamę skierowaną do złej grupy odbiorców. W tym przypadku GSK otrzymało zezwolenie na wprowadzenia na rynek dwóch leków antydepresyjnych, przeznaczonych do użytku wyłącznie przez dorosłych. Pomimo tego firma zdecydowała się wystartować z serią reklam skierowaną do nastolatków.

Kolejnym nielegalnym rodzajem marketingu jaki stosowała GlaxoSmithKline było przekupywanie lekarzy by ci częściej przepisywali leki ich produkcji. Prokuratura udowodniła, że firma wynagradzała lojalnych im lekarzy - tj. takich, którzy najchętniej przepisywali leki ich produkcji - poprzez między innymi kontraktowanie ich na trasy wykładowe. Każdy taki pojedynczy kontrakt wart był miliony dolarów. Oprócz tego lekarze przepisujący leki GSK mogli liczyć na benefity w postaci darmowych wakacji, czy też darmowych biletów na koncerty największych amerykańskich gwiazd.

Ciężko ocenić, czy koniec końców taki marketing im się opłacił. Z jednej strony kwota 3 miliardów dolarów robi na przeciętnych obywatelach olbrzymie wrażenie, z drugiej firma miała powiedzieć śledczym, że zapłaci grzywnę z istniejących zasobów gotówkowych, co brzmi trochę tak, jakby nie był to dla niej „big deal”.

Pokaż więcej komentarzy (3)

Osobistość

w Dyskusje

106piorunów

Czy wiesz, że...

... druga najpopularniejsza platforma do gry w pokera online okazała się zwykłym scamem?

15 kwietnia 2011 roku zapisał się w świecie pokera online jako Czarny Piątek. Tego dnia Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych postanowił wyegzekwować amerykańską „ustawę antyhazardową”, zamykając tymczasowo dostęp do trzech największych platform do gry w pokera online.

Full Tilt Poker był jedną z platform zamkniętych przez Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych. Szacuje się, że w 2010 roku co piąty gracz pokera online korzystał właśnie z tego poker roomu. Po tym, jak amerykańscy śledczy weszli na konta bankowe Full Tilt Poker, okazało się jednak, że irlandzka firma znajduje się na skraju bankructwa, a jej użytkownicy dysponują jedynie wirtualnymi saldami, gdyż pieniądze, które wpłacają na swoje konta, przeznaczane są przez firmę na jej bieżącą działalność, w tym na pensje wielu profesjonalnych pokerzystów zaangażowanych w promocję marki.

Sprawa ta mogła przełożyć się na kryzys zaufania wobec internetowych platform pokerowych i raz na zawsze pogrzebać tę branżę. Nie stało się tak jednak, ze względu na interwencję platformy "Pokerstars", która odkupiła markę "Full Tilt Poker" z obietnicą wypłacenia graczom wszystkich ich pieniędzy.

Warto również wspomnieć o tym, jak potoczyły się dalsze losy profesjonalnych pokerzystów z drużyny Full Tilt Poker. Zatrudniani oni byli przez irlandzką firmę jako wzorce do naśladowania, dowody na to, że na pokerze można zarobić. Niestety, w wielu przypadkach okazało się, że ci sami profesjonalni pokerzyści na samej grze w pokera zarabiali mniej niż na jej reklamowaniu!

Za przykład może posłużyć Erick Lindgren, utytułowany profesjonalny pokerzysta ze Stanów Zjednoczonych, który w oficjalnych turniejach pokerowych zarobił ponad 10 milionów dolarów! Dlaczego więc o nim wspominam? Otóż okazało się, że koszty uzyskania tych wygranych były znacznie wyższe niż same wygrane! Wraz z utratą pensji członka drużyny Full Tilt Poker, mężczyzna został pozbawiony pewnego źródła dochodu i chwilę później złożył wniosek o osobistą niewypłacalność. Okazało się między innymi, że Eric pożyczał od firmy Full Tilt Poker pieniądze na grę w pokera. Pieniądze, których nigdy nie zwrócił. A mówimy tu o kwocie około 5 milionów dolarów…

Autorytet6piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne Filmiki mieli fajne i za free. Zasada zarządzania bankrollem, czyli podstawy, mają zastosowanie wszędzie gdzie inwestujemy kasę. Jakby każdy to obejrzał to nie byłoby "wrzuciłem wszystkie pieniądze na studia curki w inwestycję Alpen Gold".

Gruba ryba20piorunów

Historia zasługuje chyba na dłuższe podsumowanie, w pewnych momentach nie mogę zgodzić się z wydźwiękiem Twojej narracji.
Czy nazwałbym Full Tilt Poker scamem? Raczej zarząd uznał, że ma w garści kurę znoszącą złote jaja, więc nie ma potrzeby odkładania na przyszłe koszty, takie jak wypłaty graczy, jeśli kura codziennie zniesie kolejne jajo. Wspominasz Ericka Lindgrena, ale on, sądząc po jego występach w High Stakes Poker, to stary nit, który z gry mógł być nawet i do przodu. To skłonności przepieprzania wszystkiego u bukmachera wpędziła go w długi.
Prawdziwymi czarnymi charakterami w całej tej historii byli Howard Lederer i Chris Ferguson. Ten pierwszy był zapraszany do HSP i Poker After Dark chyba tylko dlatego, że opócz wypłacania sobie tlustych premii z FTP oferował też ogromne kontrakty sponsorskie wielu pro graczom. Najnudniejszy gracz do oglądania w show o pokerze... To Lederer i Ferguson wyciągnęli z FTP najwięcej kasy i do dziś pozostają personami non grata w światku pokerowym.
Kurzę znoszącej złote jaja łeb ucięła de-facto delegalizacja pokera online w Stanach. Taką to już wolność mają w USA...

Wykupienie FTP przez PokerStars, moim zdaniem, również okazało się negatywnym w skutkach dla branży. P*, po zyskaniu statusu monopolisty, sukcesywnie zwiększało prowizję i promowało typowo jednoręko-bandytową gamblerkę zamiast tradycyjnych odmian pokera. Kolejne słabe decyzje doprowadziły do strącenia ich z pozycji lidera rynku przez GG Poker.

Black Friday pokazuje, że nigdy nie należy trzymać dużej części swojego bankrolla na jakiejś stronce online. Ale hej, historia pokazuje, że nigdy się k⁎⁎wa małpy nie nauczą :grinning:

Pokaż więcej komentarzy (20)

Osobistość

w Dyskusje

51piorunów

Czy wiesz, że...

... można przyczynić się do śmierci stu niemowląt i nie ponieść za to żadnych konsekwencji?

Zdaję się, że nikt tak świetnie nie opisze produktu jak jego producent wraz z sztabem marketingowców. Oddajmy więc im głos:

„Fisher-Price Auto Rock'n Play Sleeper” to kołyska zaprojektowana do automatycznego kołysania i uspokajania niemowląt w wieku do szóstego miesiąca życia. Wszystko dzięki silnikowi, który inicjuje automatyczny ruch kołysania od stóp do głowy. Kołysanka posiada ustawienie czasu kołysania do 6 godzin. Producent rekomenduje ten pochylony leżaczek do kołysania niemowląt ważących poniżej 9 kilogramów.

Wspaniałe urządzenia, prawda? Wystarczy tylko ustawić czas kołysania na 6 godzin i cieszyć się wolnym wieczorem! Niestety, jak to już w życiu bywa, najprostsze wybory często obarczone są największym kosztem. W tym przypadku śmiercią około setki niemowląt, które zostały znalezione martwe w kołysce Rock’n Play Sleeper. Niepilnowane niemowlęta miały przekręcać się w pochylonym leżaczku na brzuszek i, w związku z tym, umierać poprzez uduszenie.

Chociaż od początku istnienia kołyski wpływały na nią skargi, musiało minąć niemal 10 lat, nim ta została na stałe wycofana ze sprzedaży w 2019 roku. Przez ten czas do obiegu wprowadzono niemal 5 milionów kołysek, z których znacząca część została sprzedana do żłobków! Już po wycofaniu produktu, przeprowadzono w Stanach Zjednoczonych kontrole w publicznych żłobkach. Okazało się, że aż 10% z nich w dalszym ciągu korzystało z rock’n play sleeper.

Od 2019 roku, tj. od wycofania zabawki z rynku, odnotowano 70 śmierci związanych z kołyską od Fisher-Price’a. Na skutek tej afery w Stanach Zjednoczonych wprowadzono dodatkowe regulacje, które zakazują wprowadzania do obrotu pochylonych leżaczków przeznaczonych dla niemowląt. Pomimo bezpośredniego powiązania pomiędzy kołyską od Fisher-Price i śmiercią niemowląt, firma nigdy nie odpowiedziała za nie prawnie.

Pokaż więcej komentarzy (12)

Osobistość

w Dyskusje

47piorunów

Czy wiesz, że...

... zasada „ten się śmieje, kto się śmieje ostatni” obowiązuje również w biznesie?

Blockbuster to były amerykańskim hegemon w branży wypożyczalni video. W latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych sieć posiadała tysiące lokali, oferujących klientom możliwość wypożyczenia filmów. Jednak z powodu rosnącej popularności cyfrowych usług streamingowych, takich jak Netflix, firma Blockbuster zaczęła tracić na znaczeniu, co ostatecznie doprowadziło do jej upadku. Obecnie ostatni działający sklep Blockbuster znajduje się w Bend, w stanie Oregon, stanowiąc swoiste muzeum ery wynajmu filmów.

Jest to swego rodzaju chichot losu, gdyż ten sam Netflix, który wygryzł Blockbustera z rynku, wcześniej przez władze Blockbustera został wręcz wyśmiany i nazwany bezsensownym biznesem.

Netflix powstał w 1997 roku, podczas trwania bańki „dot-com”. Był to odważny pomysł przeniesienia sektora wypożyczalni video do internetu. Wówczas jednak, ze względu na ograniczenia techniczne, zupełnie nie przypominał dzisiejszej usługi. W początkowej fazie działalności, Netflix składał się z dostępnego w internecie katalogu filmów, które po zamówieniu były wysyłane do klientów pocztą. W ten sposób Netflix chciał upowszechnić dostęp do filmów, który miał przestać zależeć od lokalizacji klienta.

Na nieszczęście Netflixa, bańka „dot-com” pękła na długo przed tym, nim ten stał się dochodowy. Co więcej, wśród inwestorów zapanował strach przed inwestycjami w usługi świadczone drogą internetową. W takiej sytuacji dalsze istnienie Netflixa wydawało się niepewne (w tym okresie Netflix musiał nawet zwolnić 120 pracowników, aby w ogóle przetrwać). Jego założyciele postanowili więc za wszelką cenę spieniężyć swój biznes. Naturalnym krokiem wydało im się sprzedanie swojej idei i bazy klientów do sieci Blockbuster. Jednakże przy próbie tej zostali oni potraktowani bardzo niemiło. Otóż termin ich spotkania był wielokrotnie przekładany, a gdy już do niego doszło – z dużym spóźnieniem ze strony prezesa Blockbustera – zostali oni wyśmiani, a ich oferta została potraktowana jako nieśmieszny żart.

Nie wiadomo, czy dokładnie to wydarzenie dodało sił założycielom Netflixa w dalszej walce o przeniesienie sektora wypożyczalni video do internetu, lecz… reszta jest już dobrze znaną historią. W 2007 roku wystartowali oni z platformą streamingową, która szybko podbiła świat. Dziś, gdy sieć Blockbuster pozostaje już tylko wspomnieniem, wycena Netflixa oscyluje w granicach kwoty 200 miliardów dolarów. Kwoty, do której sieć wypożyczalni video Blockbuster nigdy nawet się nie zbliżyła.

Musicie przyznać, że jest to historia godna uwiecznienia w filmie. Gdyby tylko założyciele Netflixa znali kogoś, kto mógłby taki film nakręcić 😉

Pokaż więcej komentarzy (6)

Osobistość

w Dyskusje

54piorunów

Czy wiesz, że…

… można dorobić się milionów na sprzedaży lodów produkowanych w domowych warunkach?

Sarah Park to imigrantka z Korei Południowej, która w 2000 roku wyemigrowała wraz z córką do Stanów Zjednoczonych. Kobieta zdecydowała się na ten krok głównie z powodu ostracyzmu, jakim darzone są samotne, pracujące matki w Korei. Droga do spełnienia amerykańskiego snu nie była jednak usłana dla niej różami. Sarah zaczynała ją bowiem od kompletnego zera, tj. nawet bez znajomości języka angielskiego.

Koreanka w tym samym czasie wychowywała córkę, uczyła się języka i pracowała na dwóch, a czasami nawet trzech etatach jednocześnie. Chyba każdy przyzna, że nie miała ona najlepszego startu. Tym bardziej imponuje fakt, że udało się jej osiągnąć sukces w każdej dziedzinie życia. W tej prywatnej całkowicie zasymilowała się ona z amerykańską kulturą i wychowała swoją córkę na absolwentkę Harvardu; zaś w tej zawodowej - zbudowała manufakturę lodów domowej produkcji, przynoszącą ponad milion dolarów przychodu.

Początkowo kobieta zajmowała się fizycznymi pracami dorywczymi, takimi jak sprzątanie czy opieka nad starszymi bądź schorowanymi ludźmi. Z czasem jednak udało się jej odłożyć na tyle dużo pieniędzy, by wystartować z własnym sklepem z delikatesami. Około 2019 roku kobieta jednak zdecydowała się sprzedać sklep i przejść na zasłużoną emeryturę. Jednak jak to bywa wśród osób, które całe życie pochłonięte były ciężką i czasochłonną pracą, Sarah nie za bardzo polubiła z wolnym czasem.

Jej nowym hobby okazała się produkcja lodów. Początkowo kobieta produkowała je tylko dla najbliższej rodziny, z czasem jednak jej krąg klientów poszerzał się o kolejnych sąsiadów, aż w końcu Sarah zaczęła odbierać telefony od nieznajomych zainteresowanych kupnem lodów jej produkcji! Pod wpływem impulsu kobieta zadzwoniła do swojej córki, pytając, czy ta pomoże założyć jej własną lodziarnię. Decyzja ta okazała się strzałem w dziesiątkę.

Bowiem w ciągu zaledwie kilku lat działalności biznes kobiet rozkwitł do niespodziewanej wielkości. W 2022 roku firma Sarah’s Handmade Ice Creams & Treats zatrudniała już 35 pracowników i wytworzyła przychód na poziomie 2 milionów dolarów!

Gruba ryba5piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne Wow, PRZYCHÓD $2mln! Fju fju, ciekawe co zrobi z taką kasą...

Osobistość10piorunów

@prosto_w_srodek_dupy roczny przychód w postaci 2 milionów dolarów dla kilkuletniej firmy to nic?

Firma ma 2 właścicielki, matkę i córkę, które zarabiają już po podatkach ponad 400k dolarów rocznie na czysto na ręke. A oprócz tego część zarobku (poza tymi 400k) odkładają na kolejne punkty. A ty skomentowałeś to tak jakby im się biznes ledwo sklejał

Pokaż więcej komentarzy (7)

Osobistość

w Dyskusje

110piorunów

Czy wiesz, że...

... ciężką i mądrą pracą można wyrwać się nawet z najgorszej biedy?

Leonardo Del Vecchio urodził się w wielodzietnej rodzinie, bez większych perspektyw na życie. Jego ojciec, uliczny sprzedawca warzyw, zmarł jeszcze przed jego narodzinami. Chłopiec pierwsze lata swojego życia spędził przy matce, jednak w wieku siedmiu lat, najprawdopodobniej z powodów finansowych, został odesłany do sierocińca, gdzie spędził resztę swojego dzieciństwa. W wieku 14 lat został odesłany do fabryki produkującej narzędzia, gdzie zdobył fach, który zupełnie odmienił jego dalsze życie.

Otóż w wieku 26 lat Leonardo wyemigrował do miasteczka Agordo, by założyć tam własny zakład produkujący oprawki do okularów. Dlaczego akurat do Agordo i skąd wziął na to pieniądze? Otóż w tamtym czasie władze Agordo oferowały darmową ziemię dla każdego, kto zdecyduje się tam otworzyć własny biznes. Toteż Leonardo postanowił wykorzystać szansę daną mu przez los i założył tam firmę, którą nazwał Luxottica, a o której produktach z pewnością słyszałeś.

I choć początki były trudne, to biznes ten uczynił Leonarda Del Vecchio najbogatszą osobą we Włoszech, z majątkiem szacowanym na 30 miliardów dolarów (przed śmiercią mężczyzny w 2022 roku). Dziś Luxottica jest właścicielem takich marek jak: Ray-Ban, Oakley, Arnette, Persol, Oliver Peoples czy Costa. Oprócz tego jest także wykonawcą okularów sygnowanych przez marki takie jak: Giorgio Armani, Bulgari, Gucci, Chanel, Prada, Michael Kors, Coach, Dolce and Gabbana, czy Fendi. Przez wiele podmiotów Luxottica nazywana jest wręcz oprawkowym monopolistą!

Na czym polegał sukces Luxottici? Otóż Leonardowi trafnie udało się dostrzec na rynku niezagospodarowaną dotąd niszę, tj. branżę okularów przeciwsłonecznych, której się całkowicie poświęcił. Co więcej, mężczyzna był swego rodzaju wizjonerem, który zrewolucjonizował podejście do okularów na całym świecie. W czasach sprzed Luxottici okulary były traktowane bardziej jako narzędzie, coś nudnego, coś co zakładasz tylko dlatego, że musisz. Leonardo podszedł do tematu w zupełnie inny sposób, czyniąc okulary częścią mody. Czymś, co zakładasz, bo pasuje Ci do ubioru; czymś, co jest po prostu ładne.

GURU28piorunów

Ten wpis można używać jako definicji paradoksu przeżywalności. Wiesz o jednym Leonardo di Caprio, nie słyszysz o tysiącach co c⁎⁎ja osiągnęli.

Statystyki są jasne, chcesz być bogaty to najlepszą drogą są bogaci starzy, elitarne wyksztaocenie i kontakty u kolegów swoich lub tatusia.

Kosmonauta2piorunów

@Ragnarokk ja to widzę raczej tak, że nawet jak nie masz bogatych starych, to i tak lepiej wziąć się do roboty niż leżeć chujem do góry i płakać że nie urodziło się w rodzinie miliarderów. Przeciętny człowiek też się nie rodzi miliarderem a mimo to generalnie do czegoś dochodzi- tylko przegrywy z wypoku i ich filia na hejto, bóldupią, że aby do czegokolwiek dojść, to trzeba mieć milionera w rodzinie xD

Lider1piorunów

@Ragnarokk tak naprawdę to majątek buduje się pokoleniami. Jeżeli jesteś mądry i biedny to może zostaniesz bogaczem, ale najprawdopodobniej zainwestujesz w lepszą edukację swoich dzieci i to im i ich dzieciom będzie żyło się lepiej.

GURU1piorunów

@tellet
Mówię, jaka jest najlepsza droga, nie jedyna droga. I nie jest to warunek gwarantujący 100% sukcesu.

@CiekaowstkInwestycyjne
Problem jest taki, że to co piszesz może pójść w dwie strony i dużo jest aspektu losowego. Nawet najbardziej ogarnięty człowiek nie jest w stanie wszystkiego przewidzieć. Bogaty na starcie w takiej sytuacji może uciąć koszty i próbować coś nowego, biedny nie.

Osobistość0piorunów

@SiostraNieZdradziDziewczynaTak nieprawda. Jest zdecydowanie więcej takich osób. Moim zdaniem w obecnym świecie, każda przeciętnie sprawna intelektualnie i fizycznie osoba zostanie bogatą, jeżeli tylko tego będzie chciała.

Tylko pod terminem "chęci bycia bogatym" rozumiem nie samo marzenie o byciu bogatym, a marzenie poparte faktycznym działaniem na rzecz jego zrealizowania. Bo przecież jeżeli naprawdę chcesz być bogatym, to zrobisz wszystko żeby tak się stało, prawda? Jeżeli ktoś tylko siedzi i narzeka, nie wykonuje żadnego działania celem poprawy swojej sytuacji, to widocznie tak mu dobrze i wcale nie marzy o poprawie swojej sytuacji.

@Ragnarokk zgadza się, w życiu potrzebujemy szczęscia. Masy szczęścia. Tylko szczęscie nie znajdzie cię w domu jak będziesz narzekał na swój los, szczęście może cię znaleźć tylko wtedy kiedy będziesz faktycznie wykonywał jakieś działania celem poprawy swojej sytuacji. Jak ktoś, kto nigdy nie założył własnej działalności gospodarczej może narzekać, że nie miał szczęścia w biznesie? No nie miał, bo nie mógł mieć, skoro nigdy nie miał biznesu. Mam nadzieję, że napisałem to dość składnie :stuck_out_tongue_winking_eye:

Specjalista1piorunów

>Statystyki są jasne, chcesz być bogaty to najlepszą drogą są bogaci starzy, elitarne wyksztaocenie i kontakty u kolegów swoich lub tatusia.
@Ragnarokk Jak nie ma starego ani wykształcenia to zostaje jeszcze polityka, ale tam jest dużo chętnych na miejsce więc potrzebne jest dużo farta i zupełny brak godności.

GURU1piorunów

@Dudlontko Gówno prawda. Jest mnóstwo biednych i ciężko pracujących ludzi. W Polsce mniej niż w jakimś Pakistanie czy Bangladeszu, ale też są

Pokaż więcej komentarzy (18)

Osobistość

w Dyskusje

65piorunów

Czy wiesz, że...

... w biznesie rozmiar ma znaczenie?

Jeżeli nie wierzysz, zapytaj o zdanie Larrego Nicholsa. Kogo? No właśnie.

Larry D. Nichols to projektant zabawek urodzony w 1939 roku, specjalizujący się w wymyślaniu łamigłówek. Jedną z jego najsłynniejszych gier-łamigłówek jest Twizzle, czyli kostka z sześcioma kolorowymi ściankami. Łamigłówka zbudowana jest z ośmiu jednakowych kostek, które dzięki specjalnej konstrukcji mają możliwość obracania się wokół trzech osi. Celem Twizzle jest wymieszanie kolorów na ścianach kostki, a następnie przywrócenie ich do pierwotnego stanu.

Zaraz, zaraz, czym w takim razie różni się Twizzle od kostki Rubika? Otóż Twizzle ma wymiary 2x2x2 i powstał… 17 lat przed wynalezieniem kostki Rubika. Zdaje się więc, że o braku sukcesu Twizzle zdecydował jego rozmiar. Wszyscy bowiem wiemy, jakim przebojem okazała się kostka Rubika o wymiarach 3x3x3. I choć Nichols był w posiadaniu patentu, który podkreślał możliwość stworzenia kostek o większych wymiarach niż Twizzle, to sąd w Stanach Zjednoczonych uznał, że kostka Rubika nie łamie jego patentu.

Trzeba jednak zaznaczyć, że w procesie sądowym Nichols skazany był na porażkę, gdyż mierzył się z prawdziwym gigantem, tj. firmą Ideal Toy Company, która była wówczas jednym z największych producentów zabawek w Stanach Zjednoczonych. O skali ich wielkości niech świadczy fakt, że tylko w latach 1979-1980 Ideal Toy Company wydało około 15 milionów dolarów na pozwy skierowane przeciwko konkurencji, która także spróbowała wprowadzić na rynek amerykański kostkę Rubika (Nicholsa?)

Kosmonauta2piorunów

Mocny mindfuck z tym sześcianem na focie. Cień ma źle rzucony ale wygląda calkiem naturalnie - choc odrazu łapiemy że coś jest nie tak

Gruba ryba0piorunów

@Bombowiec jest ok, po prostu wszystko zależy od sceny. Raz że możesz mieć kilkanpunktów oświetlenia a dwa że obiekty takie jak ścisna w scenie mogą światło odbijać i rozpraszać. Świetne są te programy do 3D. Nie powiem lubiłem się tym bawić, niestety jestem beztalenciem plastycznym i jedyne co potrafiłem zrobić to odtworzyć jakiś obiekt na zasadzie rysunku technicznego gdzie wszystkie wymiary są podane. Niemniej zabawa fajna.

Pokaż więcej komentarzy (2)

Osobistość

w Dyskusje

58piorunów

Czy wiesz, że...

... istnieją rzadkie przypadki, w których produkt jest na tyle dobry, że w ogóle nie potrzebuje płatnego marketingu?

Kostka Rubika to jedna z najbardziej popularnych zabawek-łamigłówek na świecie. Została wynaleziona przez Ernő Rubika, węgierskiego profesora architektury, i początkowo została nazwana „magiczną kostką”. Miała ona służyć jako narzędzie dydaktyczne dla studentów na Uniwersytecie w Budapeszcie, udowadniając im, że można przemieszczać części bez niszczenia całego obiektu.

Legenda głosi, że kostka stała się łamigłówką dopiero po przypadkowym upuszczeniu jej przez Rubika. Bowiem po ponownym złożeniu kostki, jej kolory były losowo wymieszane, co utrudniało przywrócenie jej do oryginalnej formy. Zadanie to zajęło mężczyźnie miesiąc czasu!

Po entuzjastycznym przyjęciu kostki-łamigłówki przez studentów architektury, Ernő Rubik zaczął starać się o wprowadzenie „magicznej kostki” na rynek. Musimy jednak pamiętać, że w owym czasie Węgry należały do bloku wschodniego, w którym ciężko było rozwijać własną działalność gospodarczą. Niemal dwa lata zajęło mężczyźnie znalezienie fabryki, która zgodziła się wyprodukować pierwszą partię kostek. Ta partia rozeszła się niemal natychmiastowo przy zerowym nakładzie finansowym na marketing. Przez pierwsze dwa lata istnienia sprzedano na Węgrzech ponad 300 tysięcy kostek. Jednak prawdziwy, globalny sukces zabawki miał dopiero nadjeść.

W 1978 roku węgierski profesor matematyki, Tamas Varga, zaprezentował „magiczną kostkę” podczas międzynarodowego kongresu matematyków w Helsinkach. Na skutek tego wydarzenia, Rubik zaczął otrzymywać prośby z zagranicy dotyczące możliwości nabycia kostki. Międzynarodowa sława kostki rosła w takim tempie, że już w 1979 roku jeden z największych amerykańskich producentów zabawek nabył prawa do sprzedaży kostki na amerykańskim rynku, jednocześnie nadając jej nową, oficjalną nazwę – „kostka Rubika”.

Reszta to już dobrze znana historia sukcesu „kostki Rubika”. Do dziś sprzedano niemal 350 milionów sztuk tej zabawki, co czyni ją jedną z najbardziej popularnych zabawek kiedykolwiek! I to wszystko bez praktycznie żadnych środków finansowych przeznaczonych na jej marketing. Bo sam przyznaj, czy kiedykolwiek widziałeś reklamę kostki Rubika?

GURU4piorunów
Pokaż więcej komentarzy (10)

Osobistość

w Dyskusje

31piorunów

Czy wiesz, że...

... brytyjski rząd inwestuje w imprezy dla fetyszystów?

British Business Bank to bank rozwoju gospodarczego w Wielkiej Brytanii. Jego głównym celem jest wspieranie przedsiębiorczości brytyjczyków porzez inwestycje w małe i średnie przedsiębiorstwa. W 2022 roku w brytyjskich mediach zawrzało, po ujawnieniu, że bank ten zainwestował w firmę Killing Kittens*, stając się jej udziałowcem. W czym problem?

Otóż Killing Kittens to firma, która zajmuje się organizacją imprez dla fetyszystów. Wśród atrakcji, które czekają gości imprezy KK, można znaleźć m.in. dostęp do pokoi przeznaczonych do seksu grupowego czy pokoi BDSM, w których pod okiem doświadczonych instruktorów możemy poznać świat 'wiązania, dyscyplinowania, poddania i masochizmu'. Od czasu pandemii firma wprowadziła także aplikację służącą do znalezienia partnera o podobnych fetyszach.

Wiele osób skrytykowało rząd Wielkiej Brytanii za przeznaczanie pieniędzy podatników na takie inwestycje, jednak rzecznik British Business Bank nie widzi w tej inwestycji niczego skandalicznego. Jak tłumaczył, wszystkie złożone wnioski, które spełniały wszystkie kryteria kwalifikacyjne, otrzymały inwestycje, a tak się składa, że firma Killing Kittens złożyła wniosek, który spełniał wszystkie kryteria kwalifikacyjne.

Sam nie wiem, co myśleć o takiej inwestycji, jednego jednak jestem pewien: gdyby rzecz taka wydarzyła się w Polsce, to z pewnością urosłaby ona do rangi skandalu narodowego, w którym „oni” chcieliby zniszczyć polskie rodziny i polskie dzieci. Tymczasem w Wielkiej Brytanii, po kilku medialnych publikacjach, temat umarł z powodu braku zainteresowania nim ze strony brytyjskiego społeczeństwa

* - skąd nazwa Killing Kittens? Otóż kiedyś w internecie popularny był mem: „za każdym razem kiedy się masturbujesz, Bóg zabija jednego kotka”. Nazwa firmy jest bezpośrednim nawiązaniem do tego mema.

GURU10piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne u nas parę lat wstecz pamiętam gość dostał dotację na sklep internetowy z gadżetami erotycznymi.
Po fali krytyki okazało się, że jako jeden z niewielu biznesów po otrzymaniu dotacji nie tylko się utrzymał ale jeszcze zarabiał ciężkie pieniądze.

Osobistość7piorunów

Zwykły biznes prowadzący usługi. Nie może być gorzej traktowany niż inne firmy i dopełnił wszystkich formalności. Tak chyba działa sprawa administracja, co nie

Pokaż więcej komentarzy (8)

Osobistość

w Dyskusje

37piorunów

Czy wiesz, że...

... świat finansów miał swojego Marcina Najmana?

Swego czasu Robert Beckman był popularnym doradcą inwestycyjnym na Wyspach Brytyjskich. Zasłynął on głównie z odważnych prognoz inwestycyjnych, które jednak w zdecydowanej większości okazywały się błędne. Można odnieść wrażenie, że Bob był dla angielskiego rynku finansowego tym samym zjawiskiem, jakim jest Marcin Najman na polskim rynku sportów walk.

Beckman zasłynął, gdy publicznie ogłosił, że w wieku 26 lat dorobił się na inwestycjach na amerykańskiej giełdzie - miliona dolarów. Problem polegał na tym, że nie dało się zweryfikować wiarygodności tej informacji. Sam Robert tłumaczył, że nie mógł nawet pokazać zarobionego miliona dolarów, ponieważ tak szybko jak go zarobił, tak też szybko go stracił. Według jego słów zajęło mu to mniej niż rok czasu. Trudno powiedzieć, ile w tej historii jest prawdy, gdyby jednak okazała się ona prawdziwa, to tłumaczyłaby dalsze ruchy inwestycyjne mężczyzny.

Otóż od tamtej pory Bob stał się niesamowitym pesymistą, który na każdym kroku wypatrywał kryzysów stulecia. W 1979 roku przewidywał on krach na rynku mieszkaniowym w Wielkiej Brytanii. Żaden krach jednak nie nastąpił, co nie odebrało pewności siebie Bobowi jako doradcy inwestycyjnemu i zaraz po tym napisał on kolejną książkę inwestycyjną, tym razem przewidującą… rychły kryzys finansowy. W istocie, w 1987 roku wystąpił kryzys nazwany Czarnym Poniedziałkiem, jednak jak trafnie zauważyli finansowi eksperci, ceny akcji na giełdach po Czarnym Poniedziałku były dalej dwukrotnie wyższe niż w dniu publikacji książki Roberta. Mężczyzna jednak nie poddawał się w swoich przewidywaniach i po zaledwie roku od Czarnego Poniedziałku wydał nową książkę… kolejny raz zwiastującą rychły kryzys na rynku nieruchomości. Jednak z tą samą skutecznością co poprzednio. Kolejna nietrafiona prognoza inwestycyjna nie przeszkodziła mu jednak w napisaniu kolejnej książki. Nie uwierzycie, o czym tym razem napisał, otóż o... rychłym kryzysie na rynku nieruchomości.

A to tylko jedne z najpopularniejszych prognoz mężczyzny, które okazały się fałszywe. Robert do tego stopnia stał się memem, że po jego śmierci The Times opublikowało nekrolog, w którym umieszczono informację, że od ostatniej prognozy Roberta co do kryzysu na rynku nieruchomości - ceny mieszkań się potroiły.

Skąd brała się popularność mężczyzny? Otóż był on naprawdę świetnym showmanem, wyprzedzającym swoje czasy. Robert zdawał się świetnie rozumieć, jak działają media, i skrzętnie to wykorzystywał. Za każdym razem, gdy tylko robiło się o nim cicho, ten wyskakiwał z jakąś kontrowersyjną medialną bombą, która ponownie stawiała go w świetle fleszy. Mężczyzna nie miał w tym żadnych zahamowań, przykładem może być skandal z 1991 roku, kiedy napisał on artykuł, w którym oskarżał amerykańskich Żydów i niemieckich bankierów o wywołanie II Wojny Światowej.

Autorytet4piorunów
Pokaż więcej komentarzy (3)

Osobistość

w Dyskusje

34piorunów

Czy wiesz, że...

... w Chinach za oszustwo finansowe przewidziana jest kara śmierci?

Wu Ying, przedsiębiorczyni z Chin, na szczycie swojej kariery zajmowała szóste miejsce wśród najbogatszych obywatelek Chin. Kobieta pochodziła z biednej, rolniczej rodziny i ogromnej fortuny miała dorobić się wyłącznie własną przedsiębiorczością. Ale to nie koniec listy jej niezwykłych osiągnieć, bowiem kobieta miała zostać miliarderką już w wieku 25 lat!

Wu Ying rozpoczęła swoją zawodową karierę w wieku szesnastu lat, kiedy podjęła pracę w zakładzie kosmetycznym swojej cioci. Szybko jednak zrozumiała, że prawdziwi bogaci ludzie nie mają szefów i założyła swój własny salon kosmetyczny. W salonie tym wpadła na pomysł stosowania produktów z dodatkiem ekstraktu z łożyska owcy, który miał mieć silne działanie przeciwstarzeniowe. Ekstrakt cieszył się takim powodzeniem, że szybko pozwolił kobiecie na założenie kolejnego biznesu - wypożyczalni samochodowej.

Oba biznesy prężnie się rozwijały, co pozwoliło 24-letniej Wu Ying założyć Bense Group - sieć firm z sektora finansowego o łącznym kapitale zakładowym wynoszącym ponad cztery milionów dolarów. Kobieta miała okazać się tak świetnym inwestorem, że w ciągu roku pomnożyła wartość swoich inwestycji 120-krotnie! W 2006 roku bowiem operowała już ona majątkiem w postaci ponad 500 milionów dolarów.

Tak spektakularnie szybki sukces finansowy nie mógł przejść niezauważony przez chińskie władze. Kobieta została aresztowana już w 2007 roku (parę miesięcy po skwalifikowaniu jej jako 6. najbogatszej Chinki) pod zarzutem przeprowadzania nielegalnych zbiórek pieniędzy. Szybko jednak postawiono jej kolejny zarzut: oszustwa finansowego - przestępstwa, za które w Chinach grozi kara śmierci. Okazało się, że Bense Group było niczym więcej niż piramidą finansową, tym samym legenda o przedsiębiorczej kobiecie, która wydostała się z biedy i została miliarderką, zamieniła się w historię o sprytnej oszustce.

W 2009 roku Wu Ying została skazana na karę śmierci. Nie możemy jednak zapomnieć, że mówimy tu o młodej, popularnej kobiecie, toteż pod wpływem presji chińskiego społeczeństwa wyrok kary śmierci został zmieniony na karę dożywotniego pozbawienia wolności. W późniejszym czasie wyrok został jeszcze raz złagodzony i dziś Wu Ying odsiaduję wyrok 25 lat pozbawienia wolności.

Tytan1piorunów

u nas to nie przejdzie, sejm i senat z rodzinami i kolesiostwem trzeba by pod murem ustawić

Pokaż więcej komentarzy (3)