Dziś przypada Międzynarodowy Dzień Wiedźmy :broom::black_cat: Macie jakieś rodzinne historie związane z lokalnymi wiedźmami, szeptuchami, zielarkami i podobnymi postaciami? Mnie z tej okazji nasunęło się kilka wspomnień i pomyślałam, że się podzielę 😉
Na początku XX wieku dalsza rodzina miała gospodarstwo na wsi - nie mam pojęcia, gdzie dokładnie, ale to było chyba gdzieś na Mazowszu. W okolicy, jak to czasem bywało, mieszkała ponoć pewna kobieta, która z jednej strony uchodziła za "mądrą", jednak z drugiej budziła strach, bo była bardzo zawzięta i jeśli ktoś nadepnął jej na odcisk, potrafiła w zemście złorzeczyć i rzucać klątwy, które lokalni ludzie traktowali śmiertelnie poważnie. Podobno wystarczyło, żeby wymruczała jakieś słowa, połamała w palcach kawałek słomy, rzuciła go na ziemię i przydepnęła, by na drugi dzień krowy w gospodarstwie, które w ten sposób "przeklęła", zaczęły dawać mleko z krwią mimo że wcześniej wydawały się zupełnie zdrowe.
Babcia ze strony mojej mamy nie spotkała nigdy co prawda "pełnoprawnej" wiedźmy, ale kiedy w czasie wojny pracowała przymusowo w Niemczech w pewnym majątku na terenie Szlezwik-Holsztynu, wspominała, że razem z nią pracowała tam dziwna dziewczyna - też Polka, ale pochodząca z innego regionu niż babcia - która umiała "czarować węże". W okolicy majątku było dużo lasów i bagien. Węży też było tam więc pod dostatkiem, szczególnie jeśli weszło się trochę głębiej w las, i babcia okropnie się ich bała, podobnie jak wiele innych kobiet pracujących w majątku. Ta jedna dziewczyna jednak z jakiegoś powodu w ogóle nie czuła przed nimi strachu, a węże wydawały się ją wprost uwielbiać i jak tylko na moment usiadła gdzieś w lesie, pojawiały się jakby znikąd i ponoć same wpełzały jej na ręce. A ona się z tego śmiała, zakładała je sobie na szyję, głaskała je i tłumaczyła kompletnie zszokowanej babci, że "nie trzeba się ich bać" i że "wąż się cieszy, jak się go bierze na ręce".
Kiedy dziadek był jeszcze małym chłopcem, "mądra kobieta" z sąsiedztwa podobno uratowała mu życie, a przynajmniej była o tym przekonana jego matka. Zdarzyło się, że dziadek ciężko zachorował na anginę lub coś podobnego i miał tak ostry stan zapalny gardła, że przez opuchliznę zaczął mieć problemy z oddychaniem i się dusić. Żadne lekarstwa ponoć nie pomagały, więc ostatecznie jego matka posłała jedno z dzieci do mieszkającej nieopodal starszej sąsiadki, która znała się na leczeniu i miała opinię bardzo pomocnej. Sąsiadka przyszła, obejrzała uważnie dziadka, po czym poleciła, żeby jej przynieść gęsie pióro i wodę z solonych śledzi. Potem za pomocą namoczonego w tej wodzie pióra przeprowadziła "pędzlowanie" gardła i zaleciła powtarzanie zabiegu - jeszcze tego samego dnia dziadek poczuł się lepiej, a opuchlizna zeszła.
#wierzenia #folklor #historia #ciekawostki #wspomnienia