Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

#jazz

Kosmonauta

w Muzyka

7

Tony Bennett (1926-2023)

Cieszę się że prawie 9 lat temu miałem okazję zobaczyć tego legendarnego wokalistę w akcji razem z jego zespołem. Miał wtedy...88 lat a wystąpił tak, że mógłby bez problemu zawstydzić o połowę młodszych artystów. W pewnym momencie wykonał piosenkę bez mikrofonu, korzystając ze świetnej akustyki jaka jest w Symphony Hall w Birmingham. Był tylko on, jego głos i widownia na której byłem jedną z najmłodszych osób.

To był prawdziwy fenomen, jeden z ostatnich łączników ze światem, który bezpowrotnie odszedł i możemy go już tylko oglądać na czarno białych fotografiach. Śpiewał od najmłodszych lat a pierwszą płytę wydał 70 lat temu. Walczył na froncie w zachodniej Europie pod koniec II wojny światowej. Miał długi okres w karierze gdy nic mu nie wychodziło, jego kariera utknęła w miejscu, wpadł w długi i nałogi. Jednak los się odmienił i gdy inni już od dawna byli na muzycznej emeryturze i myśleli o zbliżającej się śmierci, on się nie zatrzymywał. Przeżył renesans popularności docierając do nowych pokoleń słuchaczy, którzy mogliby być jego wnukami i prawnukami.
Przetrwał błyskawicznie zmieniający się świat i trendy w muzyce.

Wszystko dzięki niespodziewanej przyjaźni i muzycznej kolaboracji z Lady Gagą (młodsza od Bennetta o 60 lat), która zaowocowała dwoma albumami. Pierwszy z nich, Cheek to Cheek wydany w 2014 roku przyniósł im nagrodę Grammy. Tym samym 88 letni wówczas Bennett stał się najstarszym zdobywcą tej nagrody. W całej karierze zdobył aż 20 statuetek i to w czasach gdy Grammy faktycznie było wyróżnieniem. W 2006 i 2011 wydał albumy będące duetami z innymi uznanymi artystami jak choćby: Arethą Franklin, Sheryl Crow, Andreą Bocellim, Eltonem Johnem, Billy Joelem, Paulem McCartney'em, Barbrą Streisand, Celine Dion, Steve Wonderem, Stingiem, Bono, Georgem Michaelem czy Amy Winehouse. Ostatni album w swojej długiej karierze wydał w 2021 r., mając 95 lat, co jest rekordem Guinnessa. W ostatnich latach sędziwy wiek dał o sobie znać a Bennett mocno podupadł na zdrowiu (zdiagnozowany Alzheimer) i zakończył publiczną działalność.

Żegnaj mistrzu

  

Specjalista

w Muzyka

2

Jestem w lekkim szoku; tyle razy wysłuchałam już płytki "Adagio for the Blue", a dopiero dziś przyszło mi do głowy przeszperać last.fm (oho, kiedyś to było...) w poszukiwaniu tytułu pewnego utworu; znalazłam, ale znalazłam również tag "polish". No proszę! :hugging_face:

Poniższy utwór akurat nie z "błękitnej płyty", a z "Legact of the Witty" która zawsze urzekała mnie okładką - choć skrajnie inną, niż abstrakcyjno-akwarelowe i przypominające trochę górskie pasma plamy na jasnym tle "Adagio..." - zachęcającą do odwiedzenia szarego i mglistego miejsca na niej przedstawionego, przetarcia tamtejszego chodnika podeszwami swoich butów z "Last Known Spy" w tle, najlepiej wieczorkiem.

Które to "Last Known Spy" właśnie linkuję, jako że potrafi bardzo przyjemnie - jak to nieprofesjonalnie powiem - trip hopowo wręcz momentami plumknąć w ramach rozwijania motywu przewodniego utworu. "Ciepło" tego bassu kojarzy mi się odrobinę z soundtrackiem do... VTM: Bloodlines, szczególnie utworów takich, jak "Vesuvius theme".

Ilość płyt do wysłuchania deszczową jesienią - zwiększa się. "Here be dragons" od TKDE z ukochaną "Perdition city" Ulvera będą miały może spore towarzystwo. 👌

Trigg & Gusset - Last Known Spy
https://www.youtube.com/watch?v=8KtABGlwc1I

   

Lider1

Komentarz usunięty przez moderatora

Specjalista1

@deafone Bardzo proszę! Pewnie częściej niż rzadziej ; ) zdarzy mi się tutaj wrzucić coś wpadającego w te klimaty, bo jestem na nie nieuleczalnie chora. Czekam właśnie aż się ściemni by sobie kulturalnie wyjść na balkon, siąść na krzesełku z drineczkiem z jelonka (o leżaku nie marzę, przestrzeń życiowo-balkonowa jest ograniczona) i "klimatycznie" przesłuchać właśnie między innymi choć kawałek tej płytki.

Z reguły najciekawsze utwory podsuwa mi algorytm YT w okolicach 3 w nocy, gdy człowiek sam w zasadzie nie wie jak od, powiedzmy, Perturbatora albo polskiego black metalu przeszedł do wyżej zalinkowanego. I czasem jakieś cudo na autoplayu się trafi. : )

Pokaż więcej komentarzy (3)

Tytan

w Winyle

6

Dawno nie postowałem, a kolekcja czarnych płyt powiększyła się o dużo tytułów. Dziś spontanicznie przy okazji wizyty w Empiku (zanim się pojawią głosy, że o jak przepłacił, to nie do końca, bo przy okazji zakupów wszedł mi rabat na ponad 55 zł i płyty wyszły nawet taniej niż w necie), wpadło mi w ręce trio świetnego perkusisty Macieja Gołyźniaka wraz z koncertami Rafała Blechacza. Właśnie, to pierwsza biała płyta w tej kolekcji. Zresztą bardzo lubię i polecam ją fanom nie tylko jazzu. Podobnie jak Eabs, ale to w następnym wpisie. 😉