Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

#ciekawostinwestycyjne

Osobistość

w Dyskusje

80piorunów

Czy wiesz, że...

... nie ma sytuacji bez wyjścia?

Wiliam Kamkwamba przyszedł na świat w małej wiosce w Malawi. W domu Wiliama nie było ani dostępu do elektryczności, ani do wody pitnej. Chłopiec nie mógł także liczyć na wykształcenie, gdyż co prawda rozpoczął szkołę podstawową, jednak nie mógł jej ukończyć z powodu braku środków finansowych potrzebnych do kontynuowania edukacji. Myliłby się jednak ten, który uznałby, że chłopiec znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Afrykańczyk uznał bowiem brak elektryczności i dostępu do wody pitnej w wiosce za przeszkody, które trzeba po prostu pokonać. I on postanowił to zrobić!

Chłopiec był stałym bywalcem szkolnej biblioteki, w której wyszukiwał pozycji dotyczących elektroniki. Pewnego dnia natknął się tam na książkę „Using Energy”, z której dowiedział się o możliwości utworzenia turbiny wiatrowej produkującej prąd. Od tamtej pory miał on tylko jeden cel – zaopatrzyć swój dom w elektryczność za sprawą własnoręcznie wykonanej turbiny wiatrowej. Cel, który udało mu się zrealizować za pomocą eukaliptusa, części rowerowych i materiałów znalezionych na lokalnym wysypisku śmieci.

Działająca turbina wiatrowa, zasilająca dom chłopca w energię elektryczną, stała się lokalną sensacją, którą podłapały narodowe media, przynosząc Wiliamowi sławę, o jakiej nigdy nawet nie marzył. Za sprawą medialnych doniesień o chłopcu, znaleźli się nawet ludzie gotowi opłacić jego edukację. Wiliam wykorzystał swoje pięć minut i w 2014 roku ukończył studia w Stanach Zjednoczonych.

Dziś Wiliam Kamkwamba zajmuje się rozwiązywaniem problemów małych społeczności wiejskich w Malawi. Wyszukuje on silnych liderów, gotowych do ciężkiej pracy na rzecz podniesienia standardu życia całej wioski. Następnie doradza im, w jaki sposób zaopatrzyć ich wioski w elektryczność i źródło wody pitnej. Szczególnie specjalizuje się on w kopaniu studni metodą wiercenia udarowego oraz instalacją turbin wiatrowych i paneli solarnych. Mężczyzna nie zapomniał także o swoich początkach i stale inwestuje on w biblioteki na terenie całego kraju, starając się jak najlepiej je wyposażyć.

Osobistość27piorunów

No i tak to powinno wyglądać! Ta historia jest tak wielowymiarowo pozytywna, że aż trudno uwierzyć :smiley:

Pomoc dla krajów afrykańskich z zachodu często nie wychodzi, bo daje się środki w zły sposób,, na niepotrzebne rzeczy, albo bez opieki nad tym co się daje, i potem sprzęt z niewiedzy użytkowników niszczeje. Tutaj lokals sam określił potrzeby i rozwiązania i t wdraża, przy okazji pokazując że mogą coś zrobić sami, a nie tylko czekać na mikołaja z zachodu. Oby więcej takim Wiliamów!

GURU17piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne Tutaj widać jak ważne dla rozwoju jest nauka. Bez bezpłatnej nauki, Afryka nie rozwiąże tak łatwo swoich problemów.

>kopaniu studni metodą wiercenia perkusyjnego
trochę mnie zaintrygowała mnie ta metoda:).
Percussion - perkusja.
Percussion Drilling - wiercenie udarowe :smiley:

Pokaż więcej komentarzy (4)

Osobistość

w Dyskusje

82piorunów

Czy wiesz, że...

... nie raz najbardziej dochodowe wynalazki powstają kompletnie przez przypadek?

Kto z nas nie kojarzy samoprzylepnych karteczek? Pierwsze z nich powstały w kształcie żółtego kwadratu i szybko stały się na tyle popularne, że na stałe przesiąkły umysły ludzi jako symbol notatki. Stąd też ich obecność na przykład w tabletach i smartfonach, gdzie przecież nie ma potrzeby ich użycia. Co jeżeli powiem Ci, że powstały one zupełnie przez przypadek i przez pierwszą dekadę były uważane za bezużyteczne?

W 1968 roku naukowiec z firmy 3M, Spencer Silver, pracował nad supermocnym klejem. Nie do końca mu to wyszło i w efekcie wynalazł on… słabo-przylepny klej wielokrotnego użytku. Mężczyzna zachwycił się swoim wynalazkiem, jednak w zachwycie tym pozostawał on długo osamotniony. Przez wiele lat firma 3M wielokrotnie odrzucała jego prośby o wprowadzenie kleju na rynek, argumentując to jego bezużytecznością. Spencer jednak nigdy nie zwątpił w swój wynalazek i cyklicznie organizował seminaria, w których go prezentował.

W 1974 roku, podczas jednego z takich seminariów, jeden z słuchaczy wpadł na pomysł wykorzystania kleju do zakładek w swoim śpiewniku. Pomysł ten przyjął się świetnie i firma w końcu dostrzegła potencjał kryjący się za słabo-przylepnym klejem wielokrotnego użytku. Od tamtego czasu korporacja 3M zaczęła badać zainteresowanie rynku karteczkami samoprzylepnymi, w końcu wprowadzając je na rynek w Stanach Zjednoczonych w 1979 roku. W ciągu zaledwie pierwszego roku od wprowadzenia produktu na rynek, ten sprzedał się na kwotę 2 milionów dolarów i momentalnie podbił rynek…

Pozostaje jeszcze jedna kwestia do wyjaśnienia: skąd wziął się pomysł na bladożółty kolor pierwszych karteczek/zakładek? Nie doszukujcie się tu żadnej głębi. Karteczki powstały żółte, ponieważ takiego koloru były odpady papiernicze z laboratorium 3M…

Zawodowiec1piorunów

3M jest teraz w klopotach przez "forever chemicals". Ogladalem kilku"ekspertow" ktorzy twierdzili ze te chemicals to ołów w far achieve naszych czasow- zwiekszaja agresje, powoduja raka, skracaja "attention span".

Pokaż więcej komentarzy (7)

Osobistość

w Dyskusje

20piorunów

Czy wiesz, że...

... Samsung skopiował iPhone’a?

Zanim spadnie na mnie fala hejtu, uściślę: według kilku wyroków sądowych, z których jednak żaden nie uprawomocnił się. Ale o tym za chwilę, powoli do tego dojdziemy.

Smartfony zawdzięczają swój rozwój i upowszechnienie głównie dwóm gigantom technologicznym: Apple i Samsung. Rewolucja rozpoczęła się w 2007 roku, wraz z wprowadzeniem na rynek pierwszego iPhone’a. To wydarzenie raz na zawsze zdefiniowało rynek smartfonów. Konkurencja zdawała się nie mieć innego wyjścia, jak tylko podążyć śladem sukcesu iPhone’a, upodobniając swoje telefony do niego.

Samsung, koreańska firma elektroniczna, która już wcześniej miała doświadczenie w produkcji telefonów komórkowych, okazała się najlepszym naśladowcą sukcesu Iphone’a. Otóż w 2010 roku, Samsung wprowadził na rynek swoją flagową serię Galaxy S, która z miejsca stała się jedną z najpopularniejszych i najbardziej rozpoznawalnych na świecie, swoją popularnością dorównując Iphone’owi. Mało kto jednak wie, że od tamtego czasu, firmy Apple i Samsung prowadziły nie jedną, lecz dwie rywalizacje: rynkową i sądową.

Spór patentowy między dwoma technologicznymi gigantami, Applem i Samsungiem, rozpoczął się w 2011 roku i szybko stał się jednym z najważniejszych konfliktów w przemyśle technologicznym. Firma Apple oskarżyła bowiem swojego konkurenta o skopiowanie iPhone’a. W 2012 roku sąd przyznał racje Apple, przyznając firmie 1 miliard dolarów odszkodowania. Samsung jednak nie zaakceptował tej decyzji i złożył apelację, co rozpoczęło serię apelacji i kontrapelacji. Spór dotyczył wielu patentów, w tym takich podstawowych funkcji smartfona, jak powiększanie przez dotknięcie, czy siatka aplikacji na ekranie głównym. Za każdym razem, gdy spór wracał do amerykańskiej sali sądowej, Apple wygrywało, a Samsung składał apelację.

Koniec końców, po latach procesów sądowych, apelacji i kontrapelacji, w 2018 roku Apple i Samsung zakończyły swój długotrwały spór patentowy za pomocą pozasądowej ugody. Można jedynie domniemywać, że Apple było stroną dyktującą warunki ugody, gdyż Samsungowi powoli kończyły się opcję na kolejne apelacje. Jednakże to tylko domniemania, gdyż warunki ugody nie zostały nigdy ujawnione i prawdopodobnie nigdy nie zostaną, chyba że w przypadku jakiegoś wycieku danych z jednej, lub drugiej firmy. W każdym razie, ugoda ta oznaczała zakończenie pewnego rozdziału zarówno w historii smartfonów, jak i historii sporów patentowych.

GURU15piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne Patentowanie takich rzeczy jak powiększenie przez dotknięcie, albo siatka ikonek powinno być zakazane.
Tak jak bym Wam opatentował chowanie kluczy od mieszkania do kieszeni, albo kształt trójkąta.
Te patenty to raczysko.

Pokaż więcej komentarzy (11)

Osobistość

w Dyskusje

94piorunów

Czy wiesz, że...

... rosyjskie lata 90. były nawet bardziej szalone niż ich odpowiednik w Polsce?

Dziś o prawdziwej wolnej amerykance, cofniemy się bowiem do Rosji lat 90. i panującego wówczas braku wszelki zasad. Nie przedłużając - w lutym 1994 roku rosyjski biznesmen, Sergei Mavrodi, założył piramidę finansową MMM, która obiecywała inwestorom zwroty na poziomie 3000% rocznie. Nie wierzycie, że ktokolwiek mógłby uwierzyć w tak wysokie zwroty z inwestycji? Otóż w tamtych latach ludzie wierzyli we wszystko, co transmitowała telewizja. A że nie istniały żadne regulacje państwowe zabraniające telewizjom transmitowania reklam oszustw, toteż każdy, kto dysponował wystarczającą gotówką, mógł zakupić dowolną reklamę w jakiejkolwiek z rosyjskich stacji telewizyjnych.

Sergei skorzystał z tego precedensu i stworzył kilka reklam przedstawiających „rosyjski sen”, w których zwykły obywatel, Lonia Gołubkow, na skutek inwestycji z MMM stał się „bohaterem ludu”! Seria reklam okazała się pełnym sukcesem. Sergei i jego MMM zostali wręcz zasypani pieniędzmi. Szybko ich śladem zaczęli podążać inni oszuści, którzy już zupełnie nie patyczkowali się z rzeczywistością. Jeden z takich naśladowców w telewizyjnej reklamie obiecywał inwestorom zwrot z inwestycji wynoszący… 30000% rocznie…

Eldorado nie mogło trwać wiecznie, w końcu musiało zainterweniować państwo. W lipcu 1994 roku rosyjskie ministerstwo finansów wydało oświadczenie, wymieniając MMM wśród szeregu innych firm inwestycyjnych, które nielegalnie wyemitowały niezarejestrowane papiery wartościowe, ostrzegając, że papiery te są bezwartościowe. W Rosji zawrzało. Tysiące inwestorów MMM wyszło na ulicę i rozpoczęło zamieszki. Sytuację udało się opanować dopiero po interwencji milicji. Następnego dnia MMM zawiesiło działalność. Firma funkcjonowała zaledwie 5 miesięcy, ale w tym czasie udało się jej oszukać rosyjskich obywateli na kwotę około 1,5 miliarda dolarów! Lecz to nie koniec tej historii.

Sergeiowi Mavrodi udało się przekonać inwestorów, że MMM było dobrze prosperującą firmą, która została zniszczona przez opresyjny aparat władzy. Powstał wtedy nawet „Związek Obrony Praw Akcjonariuszy MMM”, który zebrał milion podpisów celem przeprowadzenia referendum w sprawie braku zaufania do rządu Jelcyna, zaś sam Mavrodi wygrał wybory uzupełniające i dostał się do Dumy Państwowej, tym samym zyskując immunitet. Mężczyzna przeprowadził swoją kampanię wyborczą pod hasłem przywrócenia MMM dawnej świetności, jednakże po dostaniu się do parlamentu, nie zrobił nic w tym kierunku. Sergiei w parlamencie pojawił się tylko raz, podczas głosowania na temat… pozbawienia go immunitetu. Później próbował jeszcze założyć własną partię oraz kandydować na prezydenta Rosji, jednakże dwukrotnie jego wnioski zostały odrzucone, po tym jak urzędnicy stwierdzili, że większość przedstawionych przez niego podpisów jest sfałszowana.

Ostatecznie Mavrodi został aresztowany dopiero w 2003 roku. W areszcie zostały przedstawione mu liczące niemal 200 000 tysięcy stron akta sprawy. Mężczyzna dostał 3 lata na zapoznanie się z nimi! W końcu w 2006 roku ruszył proces w związku z oszustwem MMM. Po roku Mavrodi usłyszał wyrok skazujący go na 4,5 roku pozbawienia wolności. Jako że mężczyzna odsiedział już 4 lata w areszcie, po niecałym miesiącu został zwolniony i wyszedł na wolność…

Gruba ryba17piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne

> Po roku Mavrodi usłyszał wyrok skazujący go na 4,5 roku pozbawienia wolności. Jako że mężczyzna odsiedział już 4 lata w areszcie, po niecałym miesiącu został zwolniony i wyszedł na wolność…

To nadal więcej niż komendant główny za rozjebanie komendy granatnikiem.

Sum1piorunów

niektórzy ludzie to są po prostu pasożyty, ten człowiek nic nie dał społeczeństwu, tylko generował straty

Pokaż więcej komentarzy (6)

Osobistość

w Dyskusje

25piorunów

Czy wiesz, że...

... istnieje firma odzieżowa, która zdaje się, że za cel postawiła sobie wywołanie jak największej liczby skandali obyczajowych?

Abercrombie & Fitch to amerykańska firma odzieżowa, założona ponad 130 lat temu. Choć w Polsce nie jest ona powszechnie znana, to na światowym rynku jest dość dużym graczem. W 2021 roku marka Abercrombie & Fitch zatrudniała ponad 40 tysięcy pracowników i obracała towarem wartym prawie 4 miliardy dolarów.

Na początku XXI wieku firma musiała jednak zmierzyć się z kilkoma skandalami obyczajowymi wywołanymi przez jej produkty. Ciężko nawet wytłumaczyć, dlaczego tak doświadczona firma zaczęła nagle popełniać tak wiele skandalicznych gaf marketingowych. Wszystko wskazuje jednak na to, że zmiany nie zaszły o tyle w samej firmie, co w społeczeństwie, które przestało przymykać oko na „niewinne” rasistowskie bądź seksistowskie żarciki.

Pierwszy skandal miał miejsce w 2002 roku, kiedy firma wypuściła koszulki z napisami „Pralnia Braci Wong – Dwóch Wongów Może Zrobić To Białe!”. Koszulki te były obarczone rasistowskimi grafikami, przedstawiającymi stereotypowych chińskich imigrantów z karykaturalnie skośnymi oczami i w stożkowych, azjatyckich kapeluszach. Rzecznik firmy skomentował te koszulki w następujący sposób: „uznaliśmy, że koszulki te są po prostu niegrzecznie śmieszne i że wszyscy je pokochają”. No cóż… nie wyszło. Koszulki zostały wycofane po fali protestów.

W tym samym roku firma wypuściła także linię stringów dedykowaną dla... małych dziewczynek. Jakby to nie było wystarczająco skandaliczne, stringi te były obarczone napisami takimi jak „Słodkie Oczko” czy „Wink Wink”. Produkty te również zostały wycofane po fali protestów.

Marketingowcy Abercrombie & Fitch nie uczyli się jednak na błędach i w 2004 roku firma wypuściła kolejne dwie kontrowersyjne koszulki, które również wywołały falę protestów. Pierwszą z napisem „W West Virginii wszyscy są rodziną”, co miało uderzać w stereotypy mówiące o powszechności związków kazirodczych w stanie West Virginia; drugą zaś przedstawiającą mężczyznę uprawiającego akrobatykę z podpisem „F jak Frajer”.

Rok bez skandalu obyczajowego byłby rokiem straconym, toteż przesuńmy się w czasie do 2005 roku. I w tym roku Abercrombie & Fitch nie zawiodło, wywołując skandal obyczajowy. Amerykańska firma odzieżowa wyprodukowała wówczas serię koszulek top z napisami „Kto potrzebuje mózgu, jeżeli ma cycki?”, „Wynajmij mnie na imprezę”, czy „Miałam koszmar, że jestem brunetką”. Koszulki te również zostały wycofane po fali protestów…

Jednak prawdziwy hit dopiero miał się wydarzyć. W 2006 roku sam prezes Abercrombie & Fitch udzielił wywiadu, w którym powiedział, że koszulki jego firmy są wyłącznie dla „fajnych, popularnych dzieciaków” i że inne dzieci nie powinny ich zakładać…

Dlatego zatrudniamy wyłącznie atrakcyjnych ludzi w naszych sklepach. Atrakcyjni ludzie przyciągają innych atrakcyjnych ludzi, a my chcemy docierać wyłącznie do atrakcyjnych ludzi. Nie kierujemy się do nikogo innego. W każdej szkole są popularne dzieciaki i te drugie. Szczerze mówiąc, jesteśmy marką dla popularnych dzieci. Jesteśmy za atrakcyjnymi, popularnymi dzieciakami o świetnym nastawieniu i wielu przyjaciołach. Reszta dzieci nie pasuje do naszych ciuchów i nie powinna ich zakładać. Czy jesteśmy wykluczający? Jasne!

Co wy uważacie o takim podejściu do marketingu, które zdaje się, że jest… skuteczne? W końcu firma wciąż obecna jest na światowym rynku, na którym wciąż jest jednym z największych graczy.

Tytan5piorunów

Świetna sprawa, że firma kontynuuje swoją misję i wizję. A, że w kontrowersyjny sposób? Kwestia etyki. Czy mniejszości są w ten sposób poniżone i umotywowane do zakupu? Wydaje mi się że jak najbardziej tak. Czy to jest złe? Niekoniecznie. Adisas działał w podobny sposób. Każdy w latach 90 chcial mieć kapcie adidasa. Polecam lekturę Cialdniego, lub idąc na skróty do zapoznania się z 6ma regułami marketingu wg Cialdniego

Pokaż więcej komentarzy (4)

Osobistość

w Dyskusje

32piorunów

Czy wiesz, że...

... z odrobiną szczęścia możesz zacząć zarabiać 50 tysięcy dolarów dziennie po zaledwie dwóch dniach pracy?

Dong Nyugen to programista-samouk, pochodzący z niewielkiej wietnamskiej wioski Van Phuc. Wietnamczyk rozpoczął naukę programowania w wieku kilkunastu lat, co otworzyło mu drogę na studia informatyczne na Uniwersytecie Narodowym. Po studiach, kontynuował on swoją pasję, pracując jako deweloper. Jednak jego zapał do kodowania sięgał dalej – Dong w wolnych chwilach tworzył proste gry na smatfony, które następnie publikował na App Store, licząc na wygenerowanie małego dochodu pasywnego.

Gdzieś w 2014 roku, mając wolny weekend, Dong wpadł na pomysł stworzenia prostej gry mobilnej, przypominającej swym wyglądem staroświeckie gry konsolowe. Efektem jego pracy była prosta gra typu side-scroller, w której gracze sterują latającym ptakiem, pomagając mu uniknąć kolizji z zielonymi rurami. Mężczyzna nazwał grę „Flappy Birds” i tego samego weekendu udostępnił ją na App Store.

A wszystko to po to by… gra utonęła w zalewie innych darmowych aplikacji udostępnianych przez platformę App Store. Ciężko właściwie odpowiedzieć na pytanie: „dlaczego”, ale dużo później, bez wyraźnego powodu, gra zaczęła zyskiwać na popularności, w pewnym momencie wykręcając naprawdę niesamowite liczby. W wielu krajach stała się nawet najczęściej instalowaną aplikacją na telefon. W szczytowym momencie popularności „Flappy Bird” generowało dla swojego twórcy dzienny dochód w wysokości 50 tysięcy dolarów - imponujący wynik jak na efekt dwóch dni pracy!

Dzisiaj, stworzenie takiej gry nie wymaga nawet umiejętności programowania. Wydaje się więc, że od bajecznej fortuny dzielni nas tylko dobry pomysł i… nieco szczęścia. Pamiętajmy jednak, że szczęście to nie wszystko - trzeba je jeszcze umieć wykorzystać!

Osobistość6piorunów

Dodatkowa ciekawostka ukazująca różnice w wychowaniu i wartościach którymi kierują się ludzie pochodzący z „biednych” państw. Otóż Dong Nyugen… usunął grę z App Store, kiedy ta wciąż była w swoim peaku (czyt. zrezygnował z 50 tysięcy dolarów dziennie!), więc jeżeli dziś pobierzesz grę „Flappy Bird”, to będzie to jej jakaś kopia, a nie oryginalna gra stworzona przez Wietnamczyka. Mężczyzna zdecydował się na taki ruch, po tym jak został oskarżony o czerpanie korzyści z kradzieży własności intelektualnej (niektórzy zaczęli zarzucać mu, że w swojej grze za bardzo zainspirował się starymi grami Nintendo). Dobre imię było dla niego cenniejsze, niż setki tysięcy dolarów - przyznajcie, ilu z was zdecydowałoby się w podobnej sytuacji na taki krok 😉?

Pokaż więcej komentarzy (22)

Osobistość

w Dyskusje

36piorunów

Czy wiesz, że...

... w 2008 roku za jedyne 999$ mogłeś nabyć aplikację, która wyświetlała napis mówiący o tym, że jesteś bogaty?

„I am rich” to aplikacja mobilna stworzona dla użytkowników IPhone’a. Powstała ona jako żart, w odpowiedzi na rosnącą krytykę cen produktów z logiem jabłka. Aplikacja nie miała żadnego konkretnego zastosowania i kosztowała maksymalną kwotę możliwą do ustawienia w App Store. Składała się jednie z czerwonego klejnotu, który po naciśnięciu wyświetlał tekst:

Jestem bogaty!
Należ mi się to!
Jestem dobry,
Zdrowy i popularny!

Jest to oczywiście luźne tłumaczenie tekstu, który wyświetlała aplikacja w języku angielskim. Niektórzy mogli zauważyć, że popełniłem drobną literówkę w tłumaczeniu, otóż… nic bardziej mylnego! Aplikacja, która kosztowała 999$ i której jedynym zadaniem było wyświetlić motywujący tekst – wyświetlała go z błędem…

Dzisiaj taka aplikacja pewnie nie wzbudziła by większego zainteresowania wśród opinii publicznej, trzeba jednak pamiętać, że Internet w 2008 roku był zupełnie innym miejscem, niż jest dzisiaj. Wówczas wokół tak snobistycznej aplikacji narosło wiele kontrowersji. O aplikacji pisały i mówiły jedne z największych światowych mediów, takie jak Fox News, The New York Times czy Los Angeles Times.

Na skutek masowej krytyki, aplikacja została usunięta z App Store po zaledwie jednym dniu. Gdy była jeszcze dostępna, zakupiło ją 8 osób. Autor aplikacji, Armin Heinrich, pochwalił się nawet, że „otrzymałem e-maile od klientów mówiących mi, że naprawdę kochają tę aplikację... i że nie mieli problemów z wydaniem na nią pieniędzy”.

Fenomen12piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne najlepszy przykład na to, że ludzie lubią piastować swojej próżności. Nawet za cenę tysiąca dolarów xD w sumie może autor powinien spróbować dzisiaj, w modelu subskrypcyjnym (bo przecież ktoś może przestać być bogaty) mógłby się dorobić małej fortuny 😛

Pokaż więcej komentarzy (2)

Osobistość

w Dyskusje

49piorunów

Czy wiesz, że...

... w Europie funkcjonuje wielomiliardowy fundusz inwestycyjny kontrolowany przez ludzi Putina?

Ostatnio w polskich mediach głośno było o zablokowaniu środków finansowych freakfightowej organizacji HIGH League ze względu na powiązania jej właścicieli z czeczeńskim zbrodniarzem wojennym, Ramzanem Kadyrowem. Co jeżeli powiem Ci, że w Europie zupełnie legalnie funkcjonuje za to wielomiliardowy fundusz inwestycyjny założony bezpośrednio przez człowieka Putina?

LetterOne to międzynarodowy fundusz inwestycyjny założony w 2013 roku przez rosyjskiego oligarchę, Michaiła Fridmana. Pod koniec 2021 roku fundusz posiadał 27 miliardów dolarów aktywów. LetterOne jest właścicielem bądź współwłaścicielem takich międzynarodowych gigantów jak: największa hiszpańska sieć supermarketów DIA, niemiecka firma zajmująca się wydobyciem gazu i ropy naftowej - Wintershall Dea, brytyjska sieć sklepów ze zdrową żywnością - Holland&Barrett, czy największy operator telefoniczny w Turcji - Turkcell.

Rosyjscy oligarchowie, Mikhail Fridman i Petr Aven, pełnili czynne role w zarządzaniu funduszem aż do dnia, w którym zostały na nich nałożone sankcje. Dopiero wówczas zrezygnowali oni ze swoich stanowisk. Najlepsze jednak jest to, że mieli oni prawo wyznaczenia swoich następców, którzy sprawują ich stanowiska po dziś dzień! Co więcej, wciąż posiadają oni niemal połowę udziałów w LetterOne. Ich udziały zostały jedynie chwilowo zamrożone, co oznacza, że w momencie zakończenia się wojny i zniesienia sankcji mężczyźni powrócą jako prawowici właściciele funduszu LetterOne. Czyli w tym samym momencie, gdy na Ukrainie na rozkaz Putina giną ludzie, to ludzie Putina bez problemów pomnażają swoje pieniądze w Europie. I nikt, absolutnie nikt, nie widzi w tym nic złego. Pozostaje więc tylko zapytać, czy po prostu duży gracz, operujący miliardami dolarów – może więcej? Nie wiem, choć się domyślam.

Lider2piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne a co ma w tym widzieć? Zamiast podchodzić do tego z emocjami i ideologicznie, pomyśl jakie to byłyby koszty gospodarcze i społeczne. Gospodarki światowe zbierają się do kupy po kowidzie, dostają nieco po d⁎⁎ie przez wojnę na Ukrainie i działania Chin w Azji, a Ty chciałbyś wywołać największy kryzys na kontynencie?

Autorytet5piorunów

Masz naprawdę super te wpisy i wszystkie czytam i piorunuje ale czasami zachowujesz się jak przedszkolak który poznaje świat. Nikogo nie interesuje i nigdy nie będzie interesować to czy giną Ukraińcy, Irakijczycy, urgujowie czy ktokolwiek inny będzie w przyszłości ginąć dopóty, dopóki będzie różnica miedzy bogatymi a biednymi

Pokaż więcej komentarzy (25)

Osobistość

w Dyskusje

90piorunów

Czy wiesz, że...

... istnieje europejski producent smartfonów, który za cel postawił sobie produkcję „bardziej sprawiedliwych” telefonów?

Niewielu z nas zdaje sobie sprawę z negatywnego wpływu smartfonów na naszą planetę. Lista problemów, jakie niesie za sobą produkcja tych urządzeń, jest długa. Zaliczamy do niej między innymi: krótki cykl życia telefonów, niewydolny system recyklingu odpadów powstałych po smartfonach, znaczący ślad węglowy, jaki zostawia sektor producentów telefonów, czy także wykorzystywanie „minerałów konfliktowych”, których użycie przyczynia się do łamania praw człowieka i finansowania działań zbrojnych.

Problemy te zauważyło trzech holenderskich aktywistów społecznych, którzy w 2011 roku wystartowali z kampanią społeczno-medialną „sprawiedliwszych telefonów”. To co zrobili następnie, zdaję się że jest ewenementem na skalę światową i powinno być stawiane za wzór do naśladowania wszystkim innym aktywistom. Otóż po dwóch latach bezowocnych apeli, postanowili oni… sami zająć się produkcją „sprawiedliwych” smartfonów i w tym też celu założyli firmę Fairphone. Do lutego 2022 roku, firma Fairphone sprzedała ponad 400 tysięcy telefonów.

Bas van Abel, jeden z założycieli firmy, przyznał w 2017 roku, że w obecnej sytuacji nie jest możliwe stworzenie w 100% „sprawiedliwego” telefonu. Zaznaczył jednak, że celem firmy Fairphone jest ciągłe przesuwanie granic możliwości i tworzenie jak najbardziej „sprawiedliwych” smartfonów.

W listopadzie 2021 roku na rynek wprowadzono najnowszy model firmy, Fairphone 4. Telefon ten wyróżnia się od konkurencji kilkoma czynnikami. Przede wszystkim posiada on dłuższą gwarancją, wynoszącą aż 5 lat. Do tego otrzymał on także maksymalną ocenę za „naprawialność” od firmy iFixit. Oznacza to, że żadna z części smartfona nie jest przyklejona na stałe, co umożliwia łatwe rozebranie urządzenia za pomocą zwykłego śrubokręta. Obudowa telefonu zaś wykonana jest z aluminium certyfikowanego przez ASI, a tylna klapka smartfona z recyklingowanego w 100% plastiku. Ponadto Fairphone jest jedyną firmą na świecie, która przy produkcji smartfonów wykorzystuje złoto certyfikowane przez Fairtrade.

W momencie pisania tego artykułu, najmocniejsza wersja Fairphone 4 kosztowała 600 euro. Kwota ta często krytykowana jest przez internautów jako zbyt wysoka. Jednak oprócz tego mankamentu, wśród recenzji Fairphonów dominują pozytywne opinie. Kto wie? Może trójce holenderskich aktywistów uda się zrewolucjonizować rynek smartfonów na świecie?

Gwiazdor2piorunów

A z ciekawości sprawdziłem,i patrząc na specyfikację to jest przeciętnie a cena jest spora,wyglądem przypomina trochę nowe iphony.
Plus za gwarancję i naprawialność ale poza tym nie widzę sensu kupowania tego telefonu

Pokaż więcej komentarzy (30)

Osobistość

w Dyskusje

99piorunów

Czy wiesz, że...

... istnieje państwowy fundusz emerytalny, który nie dość, że nie jest zadłużony, to do tego generuje wielomiliardowe zyski?

Norweski Fundusz Emerytalny, znany również jako Fundusz Naftowy, jest jednym z największych funduszy suwerennych na świecie. Został utworzony w 1990 roku, kiedy rząd Norwegii postanowił zainwestować nadwyżki z dochodów z eksploatacji ropy naftowej i gazu ziemnego. Fundusz zarządzany jest przez Norges Bank Investment Management, tj. spółkę podlegającą norweskiemu bankowi centralnemu.

Na dzień dzisiejszy wartość funduszu przekracza ponad bilion dolarów amerykańskich! To więcej niż cały budżet polski na rok 2022… pomnożony dziesięciokrotnie! Myliłby się jednak ten, który pomyślałby, że Norwegowie wykorzystują te pieniądze na dostatnie życie w luksusie. Nic bardziej mylnego. Głównym celem funduszu jest zabezpieczenie długoterminowych finansów kraju na przyszłe pokolenia! Fundusz nie jest bezpośrednio wykorzystywany do finansowania emerytur obecnych obywateli, zaś jego dochody są reinwestowane, aby pomóc w utrzymaniu stabilności gospodarki Norwegii w przyszłości!

Fundusz inwestuje w szeroki wachlarz aktywów na całym świecie, w tym w akcje, obligacje i nieruchomości. Jego portfel inwestycyjny jest zróżnicowany i obejmuje tysiące firm z różnych sektorów i krajów. Wśród największych pozycji w portfelu funduszu są takie firmy jak Apple, Microsoft, Alphabet, Amazon czy Nestle.

Wartym podkreślenia jest fakt, że możesz być jednym z największych funduszy inwestycyjnych na świecie, zarządzanym przez jednych z najlepszych inwestorów na świecie, ale nawet to, nie pozwoli Ci pokonać globalnych trendów. Tak też Norweski Fundusz Emerytalny w 2022 roku osiągnął stratę w wysokości 14.1%, tj. stratę 170 miliardów dolarów. Nie dajcie się więc przekonać różnego rodzaju czarodziejom inwestycyjnym, którzy chcą was przekonać, że oni wiedzą w co warto, a w co nie warto zainwestować w każdej sytuacji. W końcu gdyby wiedzieli, to pracowaliby oni właśnie dla jednego z takich funduszy, a nie reklamowali swoje książki na polskim youtubie…

Fanatyk26piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne z ciekawostek dodam, że aby nie przegrzać gospodarki i nie dać pola do nadużyć na lokalnym poletku, Oljefondet ma zakaz inwestowania w norweskie spółki. Szacuje się też, że fundusz posiada 1,5-2% akcji notowanych na giełdach całego świata. To, jak na 5mln kraj na końcu niczego, może być silnym narzędziem nacisków politycznych.

Pokaż więcej komentarzy (7)

Osobistość

w Dyskusje

42piorunów

Czy wiesz, że...

... swego czasu istniał pornocentryczny fundusz inwestycyjny?

AdultVest to fundusz hedgingowy skupiający się na przemyśle dla dorosłych. Powstał w 2005 roku z inicjatywy Francisa Koeniga jako pierwszy fundusz inwestycyjny dedykowany branży porno. Francis Koenig był doświadczonym inwestorem i zdaje się, że był pewien odkrycia niezagospodarowanej dotąd luki na rynku i postanowił ją natychmiast wykorzystać. Mężczyzna był na tyle pewny swojego pomysłu, że ustalił minimalna kwotę wejścia do fundusz na poziomie jednego miliona dolarów. Jak się okazało, chętnych do wsparcia AdultVest nie brakowało…

Fundusz kierował swoje inwestycje w różne sektory przemysłu dla dorosłych, począwszy od produkcji filmów pornograficznych, a na technologii i usługach internetowych kończąc. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych ruchów AdultVest było przejęcie firmy iPorn w 2008 roku. W tym samym roku AdultVest zdobył również nagrodę dla „najlepszego debiutanckiego funduszu hedgingowego roku”. Mało kto spodziewał się, że był to ostatni dobry rok funduszu.

Bowiem już w 2009 roku Koenig został oskarżony o fałszowanie raportów finansowych, a w mediach pojawiło się kilka publikacji godzących w jego dobre imię. Jeden z artykułów powoływał się na byłego pracownika AdultVest, który twierdził, że „prawie nie ma już pieniędzy w funduszu” i że Francis roztrwania fundusze firmy na luksusowy styl życia: „Koenig ma czarną kartę American Express wydaną przez firmę, którą wydaje na imprezy, dziewczyny i luksusowe życie. Większość pieniędzy zaginęła, a iPorn nie jest warte tyle, ile on twierdzi”. Na skutek tych zarzutów rozpoczęto śledztwo, które… oczyściło Francisa Koeniga z oskarżeń o fałszowanie raportów finansowych.

Jest to zadziwiające, wiedząc-„niewiedząc” o tym jak potoczyły się dalsze losy funduszu. Otóż od tamtej pory, AdultVest… przepadł jak kamień w wodę. Losy Francisa Koeniga i funduszu AdultVest możemy dosłownie śledzić jedynie do 2010 roku. Po 2010 roku brak jakichkolwiek dalszych medialnych publikacji o ewentualnym bankructwie lub sukcesie. Nic, zupełnie tak jakby z dnia na dzień cały fundusz przestał istnieć, pozostawiając po sobie jedynie informacyjną czarną dziurę zasłoniętą grubą, medialną kurtyną ciszy.
Możecie wy macie jakiś pomysł na to, co mogło stać się z funduszem i jego założycielem, że spowodowało totalną zmowę milczenia na ich temat w mediach?

Pokaż więcej komentarzy (4)

Osobistość

w Dyskusje

39piorunów

Czy wiesz, że...

… w czasach poprzedzających zniesienie niewolnictwa, żył w Stanach Zjednoczonych czarnoskóry inwestor milioner, który nienawidził… czarnoskórych?

Jeremiah Hamilton urodził się na początku XIX wieku, a do swojej śmierci w 1875 roku zdążył zgromadzić majątek szacowany na 12 milionów dolarów. Należy jednak pamiętać, że wraz z czasem pieniądz fiducjarny traci na wartości i po przeliczeniu ze względu na dzisiejszą siłę nabywczą dolara, dziś jego majątek wart byłby ponad miliard dolarów! Mężczyzna określany był w mediach jako „jedyny czarnoskóry inwestor” oraz „jedyny czarnoskóry milioner”. Dlaczego więc dziś jest on postacią niemal anonimową? Dlaczego społeczność afroamerykańska nie upamiętnia jego życia i osiągnięć?

Otóż, Jeremiah był… rasistą, który kierował się zasadą robienia biznesów tylko z białymi ludźmi. Po raz pierwszy stał się on publiczną personą, kiedy nowojorskie gazety opisały jego nieudaną próbę przemycenia podrobionych monet do Haiti. Sprawa była o tyle kontrowersyjna, że działał on na zlecenie bogatych, białych kupców, a Haiti było w tamtym czasie pierwszą czarną republiką. Redaktor Freedom’s Journal, pierwszej afroamerykańskiej gazety, przeklął Hamiltona za to i wezwał, by ten zdradził imiona swoich mocodawców, jeżeli chce uratować resztki swojego honoru. Hamilton jednak do końca pozostał lojalny wobec nowojorskich kupców i nigdy nie zdradził ich imion.

Dekadę później Jeremiah na stałe osiedlił się w Nowym Jorku, gdzie zdobył sławę bezwzględnego inwestora, którego nie interesowało nic poza zyskiem. Swoją karierę rozpoczął od oszustw ubezpieczeniowych. Źródła głoszą, że do 1835 roku otrzymał on zakaz ubezpieczania swoich statków handlowych od wszystkich ubezpieczycieli w Nowym Jorku. Na jego „szczęście” w tym samym roku w Nowym Jorku wybuchł wielki pożar, podczas którego czarnoskóry mężczyzna dorobił się milionów. Jak podają źródła: Hamilton skrzętnie korzystał z niedoli ludzi, którzy utracili swoje majątki w pożarze. Może stąd też wziął się kolejny z jego pseudonimów – Książe Ciemności.

W końcowym etapie swojego życia mężczyzna otworzył fundusz inwestycyjny, w który zainwestować mogli jedynie bogaci inwestorzy. Krążyły wówczas nawet plotki mówiące o tym, że biały inwestor, który chciał zainwestować w fundusz Jeremiaha, musiał najpierw osobiście przynieść mu bukiet składający się z najlepszych alkoholi. Myliłby się jednak ten, kto pomyślałby, że Hamilton w funduszu trudnił się klasyczną analizą fundamentalną i wyszukiwaniem niedowartościowanych spółek. Co to, to nie, mężczyzna w dalszym ciągu dbał o swoją mroczną reputację, toteż zajął się on wyszukiwaniem spółek znajdujących się na skraju upadłości i zarabianiem na ich bankructwie. Skąd mężczyzna miał pewność, że dana firma zbankrutuje? Otóż… sam do tego doprowadzał, zasypując „wrogie” sobie firmy pozwami sądowymi…

Kosmonauta2piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne
Mógłbym prosić o źródło tych informacji? Sam czytałem wyłącznie "Prince of Darkness", autorstwa Shane'a White'a, i jak pamięć mnie nie myli, to wiele rzeczy się nie zgadza.
Np. fragment o rasizmie i braku robienia biznesów z nie-białymi - bo w tamtych czasach po prostu biali byli ultra bogaci, więc siłą rzeczy był zmuszony do robienia biznesów wyłącznie z białymi.

Pseudonim także był tam inaczej wytłumaczony - był w końcu czarny, wśród białych ludzi. Stąd "Prince of Darkness", od koloru skóry, nie zachowania (bo był takim samych sk******em jak inni inwestorzy).

Nie doprowadzał także do bankructwa, ale do sprzedaży udziałów firmy jego inwestorom, przez co dobrze prosperujące firmy były "wchłanianie" przez inwestorów. Prowadził także jeden z pierwszych hedge fundów.

Pokaż więcej komentarzy (9)

Osobistość

w Dyskusje

42piorunów

Czy wiesz, że...

... pierwszy milion dolarów trzeba… zarobić sprzedając piksele?

Niesamowite historie sukcesu biznesowego często zaczynają się od oryginalnych pomysłów. Tak też było w przypadku Alexa Tewa, młodego Brytyjczyka, który wpadł na oryginalny pomysł zarobienia pieniędzy potrzebnych mu na studia poprzez… sprzedaż pikseli.

W sierpniu 2005 roku, zaniepokojony brakiem środków finansowych potrzebnych do rozpoczęcia wymarzonych studiów z zarządzania biznesem, Alex założył stronę internetową: www.milliondollarhomepage.com . Strona ta została podzielona na bloki o wielkości 10x10 pikseli, które można było zakupić, a następnie zagospodarować według własnego uznania: w dowolną grafikę i link URL. Pojedynczy piksel na stronie Alexa kosztował jednego dolara.

Pierwszym klientem Alexa okazał się jego przyjaciel, który zagospodarował debiutanckie 400 pikseli w reklamę swojego zespołu muzycznego. Przez kolejne dwa tygodnie strona zyskiwała powoli na popularności poprzez marketing szeptany, jednak prawdziwy boom na nią nastąpił dopiero po tym jak opisały ją media, w tym samo BBC. W ciągu miesiąca od opublikowania pierwszej medialnej publikacji - strona zarobiła oszałamiające 250 tysięcy dolarów. Po kolejnych dwóch miesiącach sprzedano już połowę dostępnych pikseli. W końcu w styczniu 2006 roku Alex założył aukcje, w której można było kupić ostatni tysiąc pikseli. Licytację za 38 tysięcy dolarów wygrała firma sprzedającą produkty dietetyczne.

W ten oto sposób, 21-letni Anglik, w ciągu 5 miesięcy zarobił swój pierwszy milion dolarów. Jak poszło mu na studiach? Otóż… rzucił je po pierwszym semestrze. Można więc z przymrużeniem oka powiedzieć, że strona okazała się scamem! Czy była ona jedynym sukcesem biznesowym w życiu mężczyzny? Nic bardziej mylnego. W 2012 roku Alex wraz ze swoim przyjacielem założyli aplikację do medytacji. „Calm” okazała się ogromnym sukcesem i w 2017 roku zdobyła nagrodę Apple „Aplikacji Roku”. Z kolei w 2019 roku została wyceniona przez Forbesa na okrągły miliard dolarów.

A wy? Jaką macie wymówkę, żeby nie sprzedać swojego pierwszego miliona pikseli?

Autorytet1piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne Jest gdzieś jakiś archive jak ta stronka wyglądała pod koniec jej istnienia? Ciekaw jestem czy to było czytelne w ogóle 😛

Pokaż więcej komentarzy (3)

Osobistość

w Dyskusje

91piorunów

Czy wiesz, że...

... dla niektórych, zwrot z inwestycji na poziomie 15 000% początkowego kapitału, nie jest wystarczający?

GameStop to znana sieć sklepów zlokalizowana w Stanach Zjednoczonych, specjalizująca się w sprzedaży gier wideo i powiązanych z nimi produktów. Z powodu przeniesienia się znaczącej części sektora gier do świata cyfrowego, GameStop wpadł w problemy finansowe, które zdawały się nieuchronnie prowadzić do jego bankructwa. Wielu profesjonalnych inwestorów, często zarządzających potężnymi funduszami hedgingowymi, dostrzegło ten trend i postanowiło skorzystać na bankructwie firmy, wymuskując z niej każdy możliwy grosz za sprawą krótkiej pozycji.

Historia prawdopodobnie zakończyłaby się w tym miejscu, gdyby nie… WallStreetBets, czyli część społeczności popularnego Reddita. Logika profesjonalnych inwestorów była prosta – jeżeli firma co roku notuje straty i jej fundusze stopniowo się wyczerpują, to w końcu musi ona zbankrutować. Logika użytkowników Reddita okazała się jednak jeszcze prostsza: jeżeli wszyscy na subreddicie zaczniemy skupować akcje GameStopu, to ich cena wzrośnie, co spowoduje straty u funduszy hedgingowych!

Choć zabrzmi to nieprawdopodobnie, logika osób, które same siebie określają mianem „autystycznych szympansów”, okazała się skuteczniejsza od logiki profesjonalnych inwestorów, prowadząc do wystąpienia zjawiska „short squeeze” na akcjach GameStopu.

Jednym z użytkowników, którzy przyczynili się do tego zjawiska, był Rhollow1, który zainwestował w akcje firmy 35 tysięcy dolarów. W momencie szczytowym, jego inwestycja wyceniana była na ponad 15 tysięcy procent początkowego kapitału, zamieniając początkowe 35 tysięcy dolarów w aż 5 milionów i 300 tysięcy dolarów. Czy było to dla niego wystarczające? Nie. Mężczyzna wówczas nie sprzedał swoich akcji i w rezultacie stracił lwią część swojego „wirtualnego” zysku. Ostatecznie zamknął on swoją pozycję, gdy akcje, które posiadał warte były 360 tysięcy dolarów. Wciąż dziesięć razy więcej niż kwota zainwestowana, ale chyba sami przyznacie… Niesmak pozostał, prawda?

Pokaż więcej komentarzy (18)

Osobistość

w Dyskusje

153piorunów

Czy wiesz, że...

… można celowo doprowadzić do katastrofalnego zatrucia środowiska, a później zachowywać się tak, jak gdyby nic się nie wydarzyło?

Firma Trafigura jest międzynarodowym gigantem handlu surowcami. Jest ona największą prywatną firmą handlującą metalami i minerałami oraz drugą największą spółką na świecie handlującą ropą naftową. Jej roczne dochody sięgają dziesiątek miliardów dolarów. W jaki sposób Trafigura zdobyła pozycję lidera w swojej branży?

Wszystko wskazuje na to, że w sposób bynajmniej etyczny. W 2006 roku firma była odpowiedzialna za celowe zanieczyszczenie olbrzymiego obszaru Wybrzeża Kości Słoniowej. Wydarzenie to nazwano „incydentem Probo Koala” po nazwie statku, który był odpowiedzialny za zanieczyszczenie. Na skutek tego katastrofalnego zatrucia środowiska setki tysięcy ludzi zgłosiło się do szpitali z objawami zatrucia, takimi jak wymioty, biegunka, krwawienia, duszności i nieprawidłowości skórne. Wiele z nich straciło życie, jednak dokładna liczba zgonów nie jest znana.

Najbardziej szokujące są jednak działania firmy już po wykryciu zanieczyszczenia. Otóż Trafigura do samego końca zaprzeczała, jakoby była czemukolwiek winna, i odmawiała jakiejkolwiek pomocy w radzeniu sobie z kryzysem wynikłym z powodu zanieczyszczenia. Pierwszy przełom w sprawie miał miejsce po incydencie, w którym dwóch przedstawicieli firmy przebywających na terenie Wybrzeża Kości Słoniowej zostało aresztowanych, a następnie pobitych w areszcie. Firma zgodziła się wówczas na przeznaczenie około 200 milionów dolarów na walkę z zanieczyszczeniem, pod warunkiem wypuszczenia ich pracowników z aresztu.

Wciąż jednak firma nie poczuwała się do bycia źródłem tego zanieczyszczenia i pozywała media, które twierdziły inaczej. Aż do 2009 roku, kiedy dziennikarze The Guardian dotarli do wewnętrznych e-maili firmy, z których jasno wynikało, że firma Trafigura była świadoma, iż to jej statek był źródłem skażenia stolicy Wybrzeża Kości Słoniowej. Firma zgodziła się wówczas wypłacić odszkodowanie 30 tysiącom poszkodowanych ludzi. Odszkodowanie w wysokości około tysiąca pięciuset dolarów dla każdego poszkodowanego…

Gruba ryba6piorunów

Po wstępie myślałem, że będzie o Bophalu. Ciekawostka na plusik.

Mocarz7piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne my się pierdolimy w rasizmy i inne gówno, a korporacje na wyjebce dalej mają podejście, chociażby do murzynów ale i ogólnie wszystkich ludzi, dalej jak za czasów kolonialnych.

Osobistość0piorunów

@Boltzman może dlatego, że im na to pozwalamy? Przecież w każdej korporacji pracują ludzie. Międzynarodowa korporacja nie może istnieć bez ludzi, zaś z drugiej storny - ludzie mogą istnieć i dobrze żyć bez nietycznych korporacji.

Autorytet2piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne Gdybyś chciał wykluczyć ze swojego życia nieetyczne międzynarodowe korporacje, to szybko wyczyściłbyś się z większości marek, z jakich korzystasz. Niestety kapitalizm jest brutalny - wygrywa najefektywniejszy + duży może więcej.

Osobistość1piorunów

@AureliaNova nie trzeba być od razu radykałem. Są korporacje bardziej i mniej szkodliwe. Podejrzewam, że wystarczyłby jeden skuteczny bojkot jednej korporacji, by cała reszta zaczęła zupełnie innaczej patrzeć na kwestie etyczne.

Kiedyś w Stanach uważano, że niewolnictwa nie da się znieść. Dziś to zjawisko praktycznie tam nie występuje. Wszystko się da, tylko trzeba chcieć. Myślenie na zasadzie "prawo nie obowiązuje wielkie korporacje" jest na ręke wyłącznie korporacjom.

Autorytet2piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne Tylko, że zakaz niewolnictwa został narzucony z góry. Przez stany, którym niewolnictwo zwisało, bo ekonomicznie byli od niego niezależni. I żeby to przepchnąć literalnie trzeba było wojny domowej. A i tak systemowy rasizm jest wpisany nawet w planowanie przestrzenne w USA.

Pomysł z bojkotem jest fajny, ale gorzej z wykonaniem. Bo też klientów łatwo manewrować zagrywkami PRowymi i dużo milionów wydane na marketing przekona część, że może nie warto być radykalnym. Poza tym przyzwyczajeni są do marki i ją lubili do tej pory. No i ktoś tam ze skrajnego prawa/lewa w tym uczestniczy, a jego nie lubię. Tak jak sam mówisz - żadna korpo nie jest czarno-biała, więc skąd wziąć motywację do dłuższej walki?
Taki bojkot musiałbybyć powszechny (do czego nie można imho zebrać tylu ludzi) i trwać długo (no tego to się nie da na pewno - musiałaby taka korpo sama inwestować w negatywny PR). Gdybyśmy jako społeczeństwo byli zwarci, wszyscy mieli lewackie poglądy i nie cierpieli korpo to może. W naszym świecie imho to jest niemożliwe.
Przychodzi mi do głowy BP, które miało wszystko, żeby być takim przykładem, a i tak się wybronili. Albo Leroy czy Auchan - pluje na nich każdy, a zyski im ledwo drgnęły :man-shrugging:I większy efekt dają spadki na giełdach, podyktowane emocjonalnymi reakcjami zaraz po zdarzeniu. Co takim dużym graczom mimo wszystko nie zagraża egzystencjalnie.

Większą siłę widzę w oddolnych inicjatywach, np: Fair Trade, które nabierają przez lata rozgłosu, by w końcu ktoś w Brukseli uznał, że warto te reguły narzucić reszcie. Już nie mówiąc, że jako Zachód nadal mamy mentalność kolonialną, więc potrafi nas ruszyć kilku czarnych na granicy (negatywnie), niż 30k ofiar w jakiejś Afryce, bo ktoś nam sprzeda parę majtek 5zł taniej.

Osobistość0piorunów

@AureliaNova a to o czym jest ta ciekawostka to nie jest przestępstwo, którego ściganie jest narzucone z góry?

"Pomysł z bojkotem jest fajny, ale gorzej z wykonaniem"

W jednej z poprzednich ciekawostek pisałem o firmie, której działania doprowadziły do śmierci 9 osób w Stanach Zjednoczonych. Na skutek bojkotu firma zbankrutowała w okresie paru tygodni od ujawnienia afery. Więc wychodzi na to, że cały problem w tym, że po prostu mniej cenimy życie ludzi w krajach rozwijających się, niż w krajach rozwiniętych.

"Taki bojkot musiałbybyć powszechny (do czego nie można imho zebrać tylu ludzi)"

Poczytaj o m.in. walce Reddita z funduszami inwestycyjnymi, może wrzucę nawet na ten temat dzisiejszą ciekawostkę.

"Gdybyśmy jako społeczeństwo byli zwarci, wszyscy mieli lewackie poglądy i nie cierpieli korpo to może. W naszym świecie imho to jest niemożliwe."

Nie wiem jak połączyłeś "lewackie poglądy" z bojkotowaniem firm nie respektujących praw człowieka.

Ogółem cały twój wpis wygląda tak, jakby (wiem, że tak nie jest) opłaciły cię korporacje do piasnia, że nic nie warto robić, bo i tak nikt nic nie może międzynarodowym korporacjom.

Pokaż więcej komentarzy (12)

Osobistość

w Dyskusje

42piorunów

Czy wiesz, że...

...w dzisiejszej ciekawostce zdradzę sekret na to, jak _(clickbait alert!)_ w szybki sposób zarobić 10 tysięcy złotych? A to wszystko nie wychodząc z domu i przy małym nakładzie pracy!!!

Pewnie nie raz spotkaliście w swoim życiu kogoś, kto całego laptopa miał obklejonego nalepkami. W końcu nie tak dawno temu przeżywały one swoją drugą młodość spowodowaną narodzinami subkultury hipsterów, którzy pokochali nalepki jako narzędzie służące do odróżnienia się od reszty: im więcej nalepek i im bardziej niszowych zespołów muzycznych – tym lepiej!

Pozwólcie, że oddam głos pewnemu hipsterowi z jeszcze oryginalniejszym podejściem do tematu:

Cześć,
jestem Stefan i jestem programistą. Wielu moich przyjaciół to hipsterzy. Przylepiają do swoich notebooków te same naklejki związane ze startupami czy zespołami muzycznymi. Dla mnie to zbyt nudne, oczekuję czegoś bardziej szalonego na moim Macbooku!
Z tego powodu wymyśliłem… kiełbasiane nalepki!
Obecnie nalepki dostępne są w wersjach: salami, mortadela, bekon i stek. Inne rodzaje kiełbas są już w trakcie tworzenia i pojawią się w najbliższej przyszłości.
Pozdrawiam!

Stefan, w ciągu jednego dnia założył sklep internetowy na platformie Shopify, po czym zaczął zbierać zamówienia na nalepki o wyglądzie kiełbasy. To, co przeczytaliście wyżej, to był mail mężczyżny, adresowany do wielu popularnych niemieckich blogerów. Oczywiście większość z nich zignorowała wiadomość Stefana, ale kilku z nich zdecydowało się napisać o pomyśle mężczyzny. To wystarczyło, aby Stefan w ciągu zaledwie kilkunastu dni od momentu, gdy wpadł na pomysł kiełbasianych nalepek – zarobił około 10 tysięcy złotych!

Ciężko powiedzieć, czy mężczyzna zrobił to celowo, czy zupełnym przypadkiem, lecz poprowadził on biznes kiełbasianych nalepek w wręcz wzorowy sposób, którego nie powstydziłby się żaden doświadczony biznesmen. Mężczyzna nie dość, że najpierw wytworzył popyt na produkt, zanim właściwie wspominany produkt powstał, to do tego największy nakład pracy poświęcił nie tyle, co na sam produkt, co na jego reklamę!

Osobistość

w Dyskusje

54piorunów

Czy wiesz, że...

... etyka w biznesie to nie wszystko, a wręcz za mało?

Marka American Apparel, chociaż niektórym dziś może być nieznana, to niegdyś wręcz zrewolucjonizowała rynek odzieżowy w Stanach Zjednoczonych. Firma, założona w 1989 roku przez Dova Charneya, błyskawicznie zdobyła popularność dzięki unikalnemu podejściu do produkcji i promocji odzieży. W pewnym momencie, ubrania American Apparel stały się symbolem młodości i trendu „coolness”. W okresie swojej największej świetności, firma posiadała ponad 250 sklepów na terenie USA i zatrudniała około 8000 osób.

Sukces American Apparel był efektem kilku czynników. Przede wszystkim, firma była pionierem w zakresie produkcji „sweatshop-free”, co oznaczało, że wszystkie jej wyroby były produkowane w Stanach Zjednoczonych, z gwarancją godziwych zarobków i odpowiednich warunków pracy dla zatrudnionych. Główna fabryka firmy zlokalizowana była w sercu Los Angeles, a jej pracownicy – głównie imigranci – otrzymywali wynagrodzenie w postaci dwukrotności minimalnej pensji, niskokosztową opiekę medyczną dla całej rodziny oraz możliwość bezpłatnych rozmów międzynarodowych podczas godzin pracy!

Jednak pomimo spektakularnego początkowego sukcesu, American Apparel zaczęło zmagać się z problemami. Na początku pojawiły się plamy na reputacji Dova Charneya, założyciela firmy, który był twarzą i siłą napędową marki. Mężczyzna, który w 2009 roku znalazł się na liście „100 najbardziej wpływowych osób na świecie” według magazynu Time, został uwikłany w kilka skandali seksualnych, które negatywnie odbiły się na wizerunku firmy. W końcu w 2014 roku został on usunięty ze swojej własnej firmy...

Okazało się również, że szczytne idee nie gwarantują sukcesu finansowego. American Apparel była firmą bardzo hojną dla swoich pracowników, na tyle hojną, że po osłabnięciu początkowego hype’u, zaczęła doświadczać problemów finansowych. W końcu jej pracownicy zarabiali kilkukrotnie więcej, niż u konkurencji! Konkurencji, która pomimo tego i tak nieustannie poszukiwała coraz to bardziej opłacalnych ekonomicznie miejsc do rozbudowy swoich możliwości produkcyjnych, tak żeby jeszcze bardziej zminimalizować środki przeznaczane na wypłaty dla pracowników. W końcu w 2017 roku firma złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości, zamykając wszystkie swoje placówki. Dziś markę American Apparel można spotkać jedynie w internecie, a oferowana przez nią odzież produkowana jest głównie w Hondurasie i Nikaragui...

Lider6piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne bo na bycie bardzo etycznym, eko i pro stać tylko najbogatszych, by nie pozwolić wejść w sposób agresywny na rynek świeżej konkurencji

Osobistość10piorunów

@moll zależy jak kto patrzy na pojęcie "tych najbogatszych". W końcu bezdomny w Stanach Zjednoczony jest moim zdaniem bogatszy, niż przeciętny obywatel kraju rozwijającego się. W takich Indiach (które przecież aspirują do dołączenia do krajów rozwiniętych w przyszłości) średnia miesięczna pensja to 300$. Wątpię, że bezdomny w Stanach operuje mniejszym budżetem miesięcznym.

Moim zdaniem nawet w Polsce większosć ludzi stać na bycie etycznym i ekologicznym, tylko to wymaga pewnej dozy pracy włożonej w swoje wybory. M.in. wybór pomiędzy czymś co rzeczywiście jest ekologiczne, a czymś co tylko operuję na modnym hasłe "eko".

Lider3piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne nie zrozumialeś kierunku mojej wypowiedzi. Nie chodzi o wybory konsumenckie, tylko o działania korporacji i lobbowanie za uchwalaniem korzystnych dla nich przepisów

Osobistość3piorunów

@moll tylko w moim odczuciu wszystkie te podmioty: kosumenci, korporacje i lobby, są ze sobą powiązane i wzajemnie zależne. Gdyby ludzie (w oddpowiedniej masie) rzeczywiście chcieli kierować się w swoich działaniach etyką i pragnieniem bycia eko, to korporacje zwróciłyby się w tę stronę, a ich lobby już by zadbało o to, żeby powstało odpowiednie prawo, które ograniczałoby napływ nowych firm w daną branżę.

Nawiasem mówiąc, to istnieje wiele polskich marek odzieżowych, które szyją swoje ubrania w Polsce. Są one oczywiście przeciętnie droższe od konkurencji, ale nie w jakiś skandaliczny sposób. Więc każdy może znaleźć sobie swój własny American Apparel 😉

Lider7piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne nie do końca. To korporacje kreują trendy, za którymi podażają konsumenci. W drugą stronę udaje się to w sporadycznych przypadkach i jak sam ostatnio pokazywałeś, bywa tylko symbolicznym zaspokojeniem opinii publicznej.
Gdyby firmy faktycznie chciały być np. eko, same zaczęłyby walczyć chociażby z "opakowaniozą" we własnym wydaniu, a nie wywierały społeczne naciski na konsumenta, by to on ostatecznie ponosił pełen koszt "zezłomowania" opakowania. A zamiast tego mamy brandzlowanie się do śladu węglowego i nagonkę na auta spalinowe. Jednocześnie jedz awokado z drugiego końca świata, bo zdrowe xD

Osobistość1piorunów

@moll przyznał bym Ci rację, gdyby nie internet. Wydaję mi się, że internet stał się gamchangerem, zrównującym szansę zwykłych ludzi (w odpowiedniej masie) i korporacji w dziedzinie kreowania trendów.

"W drugą stronę udaje się to w sporadycznych przypadkach"

Może jestem naiwniakiem, ale wierzę, że te sporadycznie z biegiem czasu będzie się rozrastać. I za przykład działań, które nie były na ręke korporacją, a zostały wymuszone przez konsumentów, podałbym wycofanie jajek z chowu klatkowego czy oleju palmowego (oczywiście nie jest tak, że problem ten już nie istnieje, ale został zauważony i znacząco ograniczony).

Lider5piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne internet stał się iluzją nieograniczonych możliwości. A tak naprawdę w rękach gigantów jest takim samym narzędziem, jak każde inne. Za to "szary człowiek" ma poczucie, że może coś więcej, chociaż ogranicza się do klikania. Poklikali, pokrzyczeli, zrobiło się jakąś kosmetyką wizerunkową i wszyscy się rozeszli.

Ja mam bardziej cyniczne podejście, ale szanuję Twój optymizm. Co do chowu klatkowego, nie byłabym na 100% przekonana, że "problemu" nie ma - to, że czegoś konsument nie widzi, nie oznacza, że nie przydaje się dalej w innych gałęziach przemysłu - na opakowaniu ulubionych ciastek nie masz podanej informacji, czy użyte do ich wypieku jajka pochodzą z chowu klatkowego czy innego. A olej palmowy sam w sobie nie jest problemem. Problemem są tłuszcze rafinowane jako takie.

Zawodowiec2piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne

jak konsument ma wymusić na korporacji zmianę produktów na eko, jeżeli każda zmiana wiąże się obciążeniem klienta końcowego w podniesionej cenie?

jak pracownicy mają wymusić na korporacji zwiększenie płac? jedyna droga to związki zawodowe, które korporacje w usa rozbijają w zalążku, lobbują za ograniczeniem ich możliwości (co możemy zobaczyć w Polsce, gdzie zostało przegłosowane prawo, które zasadniczo daje prawo korporacji do udzielenia "zgody" na rozpoczęcie strajku)

Osobistość0piorunów

@PanAutobus166
"jak konsument ma wymusić na korporacji zmianę produktów na eko"

Poprzez wybieranie w sklepie takich produktów, tworzonych przez firmy postępujące etycznie.

"jeżeli każda zmiana wiąże się obciążeniem klienta końcowego w podniesionej cenie?"

Skąd takie założenie? Ja na przykład ostatnio kupiłem dresy od polskiej firmy, szyte w Polsce. Jakościowo są moim zdaniem lepsze niż popularne dresy od addidasa czy nike, a kosztowo wyszły mnie tak samo. A przynajmniej mam pewność, że moich dresów nie szyło zagłodzone dziecko w Indonezji. Oczywiście nie da się tak ze wszystkim, ale z tym co się da... dlaczego tak nie robić?

"jak pracownicy mają wymusić na korporacji zwiększenie płac? jedyna droga to związki zawodowe, które korporacje w usa rozbijają w zalążku, lobbują za ograniczeniem ich możliwości (co możemy zobaczyć w Polsce, gdzie zostało przegłosowane prawo, które zasadniczo daje prawo korporacji do udzielenia "zgody" na rozpoczęcie strajku)"

Od środka ciężko cokolwiek wywalczyć. Ale że presja społeczna ma znaczenia, widać po tym jak niektóre firmy zaczęły wrzucać rzeczywiste widełki płacowe w swoich ogłoszeniach, ze względu na opór ludzi do aplikowania na ogłoszenia bez nich. Może gdyby Polacy bardziej się cenili i nie aplikowali do prac nie płacących wystarczająco dużo, to coś by się u nas zmieniło? Jak to możliwe, że koszta pracy, pracownika, ziemi, czynszu itd. są znacznie większe w Niemczech, a pracownik może zarobić "godziwie" pomimo tego ceny w LIDLach w Niemczech sa niższe niż ceny w polskich LIDLach?

Autorytet2piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne
>> przyznał bym Ci rację, gdyby nie internet. Wydaję mi się, że internet stał się gamchangerem, zrównującym szansę zwykłych ludzi (w odpowiedniej masie) i korporacji w dziedzinie kreowania trendów.

Tak było jeszcze do niedawna. Teraz internet jest kontrolowany tak samo a może i jeszcze bardziej niż TV, żeby czasem głupi konsument nie pomyślał że ma na coś wpływ. Oczywiście zdarzają się jakieś nagonki na konkretne firmy jak ktoś ma platformę i środki do nagłośnienia wała ale to imo nie są gamechangery.

Osobistość0piorunów

@hellgihad w jaki sposób internet teraz jest kontrolowany? W moim odczuciu po tym jakich zniszczeń w przestrzeni internetowej dokonał monopol facebooka, dziś mamy renesans wolności w internecie 😉

Autorytet2piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne No nie wiem, pierwszy przykład z brzegu to akta Twittera które pokazywały zaangażowanie platformy w wybory prezydenckie.
Google robi to samo: https://nypost.com/2023/05/24/how-google-manipulates-search-to-favor-liberals-and-tip-elections/

Nie mówiąc już o cenzurze na YT czy na wspomnianym wcześniej facebooku który po prostu Ci skasuje posta albo zapoda Ci bana jak im się coś nie spodoba i nara. Dla mnie to jest pozorna wolność.

How Google manipulates search to favor liberals and tip electionsThere is no reason to think it won’t happen again in 2024. Only Dr. Robert Epstein is standing in the way.New York Post
Osobistość0piorunów

@hellgihad tak, tylko parę lat temu jak nie miałeś facebooka to nie istniałeś. Dziś to już tak nie wygląda. Jest większa różnorodność w tym temacie.

Do tego najszybciej rozwijającym się 'portalem' jest ChatGPT, ktory nie należy do spółki giełdowej i w statusue firmy ma napisana nie troske o finanse akcjonariuszy, tylko rozwój w sposób benefitujący dla całej ludzkości

Pokaż więcej komentarzy (14)

Osobistość

w Dyskusje

29piorunów

Czy wiesz, że...

... istnieje organizacja, która już w 2003 roku ubezpieczyła się na wypadek pandemii?

Wimbledon to najstarszy i najbardziej prestiżowy turniej tenisowy na świecie. Należy do rodziny turniejów wielkoszlemowych, w której jako jedyny rozgrywany jest na trawiastym korcie. Odbywa się na przedmieściach Londynu, w miejscowości Wimbledon. Organizatorem turnieju jest All England Lawn Tennis and Croquet Club.

Historia turnieju sięga aż 1877 roku; od tego czasu, z wyjątkiem przerw na czas obu Wojen Światowych, turniej organizowany był co roku. Jednakże w 2003 roku pojawiło się nowe wyzwanie - epidemia SARS. Zagroziła ona planom organizacji turnieju, co wywołało zaniepokojenie wśród organizatorów, świadomych potencjalnych ogromnych strat finansowych. Pomimo epidemii turniej w 2003 roku udało się rozegrać, jednakże organizacja All England Lawn Tennis and Croquet Club uznała, że ryzyko odwołania turnieju było na tyle realne, że podjęła decyzje o zabezpieczeniu się na wypadek wybuchu globalnej pandemii w przyszłości.

Cena rocznej polisy ubezpieczeniowej na wypadek odwołania turnieju ze względu na glonbalną pandemię wyniosła około 1,5 miliona funtów brytyjskich. Organizatorzy Wimbledonu systematycznie przedłużali tę polisę każdego roku, co z perspektywy czasu okazało się bardzo mądrą decyzją. Wszakże nadszedł rok 2020, w którym świat został ogarnięty przez pandemię COVID-19. Epidemia ta uniemożliwiła organizację turnieju Wimbledon - co miało miejsce po raz pierwszy od czasu zakończenia się Drugiej Wojny Światowej. W ramach ubezpieczenia na wypadek pandemii, organizacja All England Lawn Tennis and Croquet Club otrzymała 114 milionów funtów, czyli sumę, która przewyższała koszty ubezpieczenia o niemal 90 milionów funtów.

Osobistość

w Dyskusje

78piorunów

Czy wiesz, że...

... system ubezpieczeń społecznych narodził się niejako przez przypadek?

Przed erą Bismarcka, starość lub niepełnosprawność często były synonimem ekstremalnego ubóstwa i społecznego wykluczenia. W erze przemysłowej, warunki życia i pracy wielu osób były wyjątkowo trudne, a dostęp do opieki medycznej był praktycznie niemożliwy. Brak państwowych systemów wsparcia skazywał wiele osób w podeszłym wieku na życie w ubóstwie.

Sytuacja ta uległa zmianie za sprawą kanclerza Otto von Bismarcka, który wprowadził w Niemczech w 1883 roku pierwszy na świecie system ubezpieczeń społecznych. System ten obejmował ubezpieczenia zdrowotne, emerytalne i inwalidzkie, które miały za zadanie zapewnić minimalny poziom bezpieczeństwa finansowego dla pracowników i ich rodzin w przypadku choroby, starości lub niezdolności do pracy. System ten opierał się na zasadzie solidarności społecznej, zgodnie z którą wszyscy pracownicy wpłacali składki, które następnie były redystrybuowane w formie świadczeń dla tych, którzy ich potrzebowali.

Niemniej jednak, każdy, kto uważałby Bismarcka za altruistycznego ojca narodu, byłby w błędzie. Kanclerz miał swoje, polityczne powody do wprowadzenia systemu ubezpieczeń społecznych, wśród których nie było troski o dobro robotników. Pamiętajmy, że były to czasy, gdy ideologia komunistyczna zaczęła zdobywać rozgłos w Europie. Otto von Bismarck obawiał się, że niemieccy robotnicy, niezadowoleni ze swojej sytuacji, mogliby zwrócić się w stronę radykalnych idei. Z tego powodu użył systemu ubezpieczeń społecznych jako strategicznego narzędzia politycznego. Kanclerz wprowadził ten system nie tyle z troski o cierpienie zwykłych obywateli, co w populistycznym celu: zdobycia poparcia rosnącej klasy robotniczej, przy jednoczesnym zahamowaniu wpływów ruchów komunistycznych w Niemczech. Chciał w ten sposób przekonać pracowników, że państwo jest w stanie zapewnić im lepsze warunki życia i bezpieczeństwo niż radykalne ideologie. Jak mu to wyszło? Zapraszam do kulturalnej dyskusji 😊

Lider11piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne najpierw podaj jeszcze warunki, bo na przykład wiek emerytalny za Bismarcka był wyższy niż mamy teraz ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Osobistość2piorunów

@moll nie możesz lepiej interpretować tekstu, niż jego autor! (chyba że pracujesz dla CKE)

Ogółem to chciałem to pytanie rozszerzyć na całą spuścizne po Bismarcku, czyli wszystkie późniejsze kopie Bismarckowego "ZUS-u"

Lider3piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne (jeszcze nie złożyli mi oferty, ale nadal czekam xD)

Nie tyle kopie, co wariacje na temat tak naprawdę. W zależności od układu politycznego i koniunktury masz dokładane różne elementy, więc nie są to typowe kopie.
(Tak, wiem, znowu to robię, ale nie mogę się powstrzymać xD)

Gwiazdor13piorunów

@CiekaowstkInwestycyjne
>Kanclerz miał swoje, polityczne powody do wprowadzenia systemu ubezpieczeń społecznych, wśród których nie było troski o dobro robotników

No któż by się spodziewał takich motywacji po polityku ( ͡° ͜ʖ ͡°)

a na pytanie jak wyszło nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Cesarstwo Niemieckie zachowało polityczną stabilność do czasu wybuchu I wojny światowej, mimo że ruch komunistyczny należał tam to największych i najprężniej działających w całej Europie, więc polityczny cel został osiągnięty. Dokładne określenie w jakim stopniu wpłynęło to na poprawę nastrojów społecznych i ograniczyło ryzyko wybuchu rewolucji wymagałoby dużo głębszego wgryzienia się w temat. Jest to zadanie dla kogoś, kto bardziej szczegółowo zajmuje się historią XIX - wiecznych Niemiec.

Co do samego systemu to podobne rozwiązania były kopiowane przez inne kraje, więc widziano w tym jakiś potencjał, i to niezależnie jakie pobudki kierowały politykami. Trzeba też brać po uwagę czasy w jakich to wprowadzano. Na pewno ówczesne systemy świadczeń społecznych bilansowały się lepiej niż obecne, ze względu na dużo krótszą średnią długość życia, boom demograficzny, oraz zupełnie inne stosunki społeczne.

Pokaż więcej komentarzy (8)

Osobistość

w Dyskusje

59piorunów

Czy wiesz, że...

… można zbudować dobrze prosperujący biznes polegający na rysowaniu kotków?

Dowodem na to jest firma Steviego Gadlina, programisty z Chicago, który w 2011 roku stworzył stronę internetową „I Want To Draw a Cat For You!”. Strona początkowo składała się wyłącznie z filmiku, na którym Gadlin rysował kota, oraz przycisku PayPal umożliwiającego zamówienie dzieła. Mężczyzna rysował kota na kartce papieru, a następnie wysyłał go pocztą. Koszt jednego rysunku wynosił 10 dolarów.

Jak wielu klientów okazało się zainteresowanych usługą Steviego? Początkowo niewielu, ale wówczas Gadlin wpadł na genialny pomysł, aby zareklamować swoje usługi za pośrednictwem popularnej w Stanach Zjednoczonych aplikacji Groupon. „Wysłałem propozycję do Groupona. Trochę dla żartu, ale… kilka dni później otrzymałem odpowiedź. Może dlatego, że mają dużą maskotkę kota?”. Ostatecznie minęły dwa miesiące, nim Groupon umieścił ofertę Gadlina w swojej aplikacji i wówczas... zadziałała magia internetu. „I Want To Draw a Cat For You!” stało się viralem.

Gadlin postanowił wykorzystać swoje pięć minut i zgłosił się do programu „Shark Tank” (znanego w Polsce jako „Dragons’ Den”). W swoim zgłoszeniu napisał: „Rysuję obrazki kotów w stylu kreskówek i sprzedaję je za dziesięć dolarów za sztukę... dajcie mi szansę”. Ku jego zaskoczeniu, nie tylko został zaproszony do programu, ale również pozyskał jednego z miliarderów jako inwestora w biznes rysowania kotów. Mężczyzna otrzymał 25 000 dolarów za 33% udziałów w firmie.

Chociaż strona „I Want To Draw a Cat For You” została zawieszona pomiędzy 2015 a 2021 rokiem ze względu na zaangażowanie Gadlina w jego inny projekt, tj. autorskie show telewizyjne, to do czasu zawieszenia działalności, udało mu się sprzedać ponad 21 000 rysunków kotów, co przekłada się na przychód przekraczający 200 000 dolarów.

Firma została reaktywowana w 2021 roku i do dziś funkcjonuje, więc jeżeli tylko macie ochotę, to możecie zamówić rysunek kota, choć od razu uprzedzam... będziecie musieli uzbroić się w anielską cierpliwość w oczekiwaniu na rysunek! W momencie pisania tej ciekawostki pierwszy wolny termin, w którym Steve mógłby Wam narysować kotka, wypada 31 marca 2024 roku!